Ένας έρωτας που δεν μπορεί να κλονιστεί…
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ξαφνική έκδοση του theopinion.gr ΑΦΟΡΜΗ Ο Έρωτας
Ο έρωτας του οπαδού με την ομάδα του, είναι ισχυρός. Συμπεριφέρεται ακριβώς όπως στη σχέση του, είναι η αλήθεια.
Έρωτας, ένα ακραίο συναίσθημα, ένας κόμπος στο στομάχι, μία υπόγεια ένταση μόνιμης προσμονής για την επαφή με το ταίρι σου.
Οι συγκυρίες, οι συνθήκες, ενισχύουν το συναίσθημα. Η απειρία, η ανωριμότητα επίσης. Κάπως έτσι στήθηκε και ο έρωτάς μου με τον ΠΑΟΚ. Ένας έρωτας που διαψεύδει όλους τους μέσους όρους αφού άπαντες ισχυρίζονται πως είναι κάτι που δεν μπορεί να διαρκέσει πολύ.
Ο έρωτας του οπαδού με την ομάδα του, είναι ισχυρός. Συμπεριφέρεται ακριβώς όπως στη σχέση του, είναι αλήθεια. Απαιτεί τον σεβασμό, τα συναισθήματά του δεν είναι ποτέ σε ευθεία γραμμή και οι στιγμές, θετικές ή αρνητικές είναι έντονες.
Εγώ γεννήθηκα από βορειοελλαδίτες γονείς στην Αθήνα. Η μητέρα μου, γνωστή μούσα του Μάνου Χατζηδάκη, Βούλα Σαββίδη, ξεκινούσε την καριέρα της δίπλα στον τεράστιο αυτόν συνθέτη. Ο πατέρας μου, Βαγγέλης Κόλκας, έχοντας 13 χρόνια διαφορά με τη μητέρα μου που ήταν τότε στα 20 της, κατέβηκε ως στήριγμα. Δύο χρόνια μετά, γεννήθηκα στο Μητέρα και έμεινα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στην Αγίας Ζώνης.
Πλην του πατέρα μου, σύνδεση με τον ΠΑΟΚ είχα και λόγω του αδερφού της μητέρας μου, Αχιλλέα Σαββίδη που έπαιζε στην ομάδα στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Άρα, δεν θα μπορούσα να ξεφύγω.
Η ζωή τα έφερε έτσι, ανέβηκα στη Θεσσαλονίκη το 1980 και επέστρεψα Αθήνα το 1989. Όταν είχα κατασταλάξει οπαδικά, επέστρεψα στη βάση του «οχτρού». Εκεί κάπου, ενισχύθηκε το συναίσθημά μου για τον ΠΑΟΚ.
Στα τέλη των ‘80s, δεν μπορείς να πεις πως ήταν μία χρυσή εποχή για τον ΠΑΟΚ. Μόνο στο μπάσκετ ήταν δυνατός, ενώ στο ποδόσφαιρο δεν πλησίαζε τον τίτλο. Ζώντας στον Χολαργό τότε, ήμουν ο μοναδικός. Κάτι σαν εξωγήινος ένα πράγμα.
Αυτή η διαφορετικότητα έναντι όλων των άλλων, σου έβγαζε άμυνες. Παρότι δεν είχες επιχειρηματολογία σοβαρή, έβρισκες. Παρότι μόνος, έψαχνες τρόπο να βρεις έναν άνθρωπο δικό σου.
Η παρουσία στα εκτός έδρας παιχνίδια της ομάδας, μου έδωσε την ευκαιρία να βρω στηρίγματα. Ο Δημήτρης από τη Νέα Σμύρνη, ο Νίκος από την Καλλιθέα, ο Ανδρέας από την Αγία Παρασκευή. Ο Ανδρέας Κοντόπουλος, γνωστός ηθοποιός και μέχρι σήμερα φίλος μου. Ισχυροί δεσμοί που χτίζονταν μέσα από την οπαδική μοναξιά της καθημερινότητας.
Με τα χρόνια, δημιουργήθηκαν ακόμη περισσότεροι. Όταν φρίκαρα στην Αθήνα, ο Σίφης μου είπε έλα να μείνουμε μαζί Θεσσαλονίκη. Μείναμε μαζί, του βάφτισα μετά από πόσα χρόνια και σήμερα το καμαρώνω στο Παλατάκι με το μικρόφωνο. Ο Τσορμπατζόγλου ως το στήριγμα ωριμότητας στα ανώμαλα χρόνια μου, με πάντρεψε, ο Σακισλόγλου μου βάφτισε τον μικρό, ο Κυριάκος μου βάφτισε τον μεγάλο. Σχέσεις που χτίστηκαν μέσα στον ΠΑΟΚ. Ο έρωτας για τον ΠΑΟΚ δεν είναι κάτι που μπορεί να κλονιστεί. Γιατί μπάλα είναι μόνο η αφορμή. Ο ΠΑΟΚ ιδρύθηκε από τους παππούδες μας για να θυμόμαστε τις χαμένες πατρίδες, αλλά δεν καταφέραμε μόνο αυτό.
ΠΑΟΚ είναι οι παραστάσεις μας, οι φίλοι μας, οι στιγμές μας. Είναι ο λόγος που γύρω από αυτόν δεν βρίσκονται μόνο πρόσφυγες, αλλά και ένα ολόκληρο γεωγραφικό κομμάτι της χώρας, γιατί απλά ταυτίζεται.
Πολλές φορές αναρωτιέμαι τι θα μπορούσα να κάνω στη ζωή μου αν δεν υπήρχε ο ΠΑΟΚ. Πραγματικά αδυνατώ να το φανταστώ.
Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα ήμουν αυτός που είμαι. Θα ήμουν σίγουρα κάτι ανάλατο…