Το καμπ Σιντικής στις Σέρρες και οι συνθήκες διαβίωσης μεταναστών αιτούντων άσυλο (VIDEO)

Συνεχίζονται οι εκδηλώσεις υποστήριξης για τα συνολικά 30 άτομα που συνελήφθησαν στο καμπ Σιντικής, στις Σέρρες, κατά τη διάρκεια εξέγερσης τον περασμένο Νοέμβρη κατά την οποία προσπάθησαν να διαφύγουν, διαμαρτυρόμενοι για τις συνθήκες στο καμπ.

Η υπόθεση οδηγείται στο εφετείο στις 26 Ιουνίου στις Σέρρες. Την ημέρα εκείνη, υπάρχει και κάλεσμα αλληλεγγύης στο δικαστήριο Σερρών για τους 30, ενώ αύριο Πέμπτη 28 Μαΐου θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση αλληλεγγύης στην Καμάρα, στη Θεσσαλονίκη.

Όπως επισημαίνει η Ανοιχτή Αντιρατσιστική Συνέλευση στη Δυτική Θεσσαλονίκη «Μαχαλάς», «το καμπ της Σιντικής Σερρών ήταν μία ανοιχτή δομή προσωρινής “φιλοξενίας” μεταναστών αιτούντων άσυλο, η οποία μετατράπηκε σε ειδική κλειστή δομή το καλοκαίρι του 2025. Στην πραγματικότητα όμως είναι ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, μία φυλακή όπου οι άνθρωποι κρατούνται βάσει της καταγωγής τους, για απροσδιόριστα χρονικά διαστήματα σε καθεστώς στέρησης ελευθεριών και υπό τον μόνιμο έλεγχο των δυνάμεων καταστολής (ΟΠΚΕ ενώ πλέον με σταθερή παρουσία και ΜΑΤ). Είναι ένα στρατόπεδο έξω από τις Σέρρες, σε μία χαράδρα κοντά στα σύνορα με την Βουλγαρία, απομονωμένο λόγω της τοποθεσίας του, σε απόσταση από οποιοδήποτε κοντινό χωριό. Έτσι χάνεται κάθε πιθανότητα επαφής, συσχέτισης, συνύπαρξής με τους ανθρώπους της τοπικής κοινωνίας ή έστω απλώς και μόνο η απόδειξη της παρουσίας και ύπαρξής τους. Αυτό το διάστημα, κρατούνται εκεί 700 νέοι άνδρες από την Αίγυπτο και το Μπαγκλαντές. Στους περισσότερους έχει δοθεί απόρριψη ασύλου α’ βαθμού ενώ στο 70% απορρίφθηκε και προσφύγη που έκαναν σε β’ βαθμό. Άσυλο έχει δοθεί μέχρι στιγμής αποκλειστικά σε δύο άτομα τα οποία ανήκουν σε πολύ ευάλωτες ομάδες. Επίσης τους παροτρύνουν να ζητήσουν “οικειοθελή αποχώρηση” από τη χώρα, κάτι που προφανώς οι άνθρωποι σπάνια επιλέγουν με αποκλειστικά 5 άτομα να έχουν φύγει με αυτόν τον τρόπο από τη δομή».

Σύμφωνα πάντα με τον «Μαχαλά», «το καμπ είναι οργανωμένο σε πτέρυγες που χωρίζονται μεταξύ τους με συρματόπλεγμα: όλες είναι κλειστές εκτός από μία που παραμένει ανοιχτή (με 35 περίπου άτομα). Όσοι βρίσκονται στην κλειστή δεν μπορούν ποτέ να βγουν έξω ούτε όμως οποιοσδήποτε από έξω να μπει μέσα. Εξαίρεση αποτελούν συγκεκριμένες καταχωρημένες σε μητρώα ΜΚΟ, που και πάλι απαγορεύεται αυστηρά ακόμη και να μιλάν στους κρατουμένους ενώ αποκλείεται και οποιοδήποτε είδος οργανωμένης δραστηριότητας από έξω προς τα μέσα (π.χ. αθλητικές ή καλλιτεχνικές). Όλες οι εργαζόμενες στο καμπ, απο τις καθαρίστριες μέχρι τους διερμηνείς και τους φύλακες απαγορεύεται επίσης να τους μιλάν ενώ πολλοί από αυτούς, τους φέρονται απάνθρωπα και τους βρίζουν. Το καθεστώς κράτησης στην κλειστή δομή θεωρείται καθεστώς “διοικητικής κράτησης”. Δηλαδή οι άνθρωποι που υπόκεινται σε αυτό είναι κανονικά φυλακισμένοι χωρίς όμως να έχουν διαπράξει κάποιο ποινικό αδίκημα. Υπάγεται στο Υπουργείο προστασίας του πολίτη, οπότε για όλα είναι υπεύθυνη η ΕΛΑΣ (!) πέραν της καθαριότητας και του φαγητού όπου υπεύθυνη είναι η διοίκηση της ανοιχτής δομής. Έτσι, καθημερινά γίνονται γύρω στις 10 μεταγωγές από την ΕΛΑΣ (!) στο κοντινότερο κέντρο υγείας για έκτακτα ιατρικά περιστατικά. Τέλος, έχουν αναφερθεί σημαντικές και συστηματικές περιπτώσεις οικονομικής εκμετάλλευσής και παρεμπόριο σε βάρος των κρατουμένων».

Υπενθυμίζεται ότι τον Ιούλιο του 2025, το δημοτικό συμβούλιο Σιντικής ζητά το οριστικό κλείσιμο της δομής. Μέχρι τότε όμως, αποφασίστηκε η μετατροπή της Δομής από ανοικτή σε κλειστή (ως τότε ήταν μόνο ανοιχτή δηλαδή οι άνθρωποι μπορούσαν να κινούνται και να δραστηριοποιούνται και έξω από αυτήν).

Σύμφωνα με τον «Μαχαλά», τον Αύγουστο του ’25 οι συνθήκες στο καμπ γίνονται ανυπόφορες, «κατάσταση που κορυφώνεται με ανθρώπους της δομής να μεταφέρονται στο νοσοκομείο λόγω υποσιτισμού. Ακόμη μέχρι πρότινος, παρόλο που επισήμως είχαν διοριστεί 8 διερμηνείς, με κάποιους από αυτούς να είναι άφαντοι και μάλιστα σύμφωνα με πληροφορίες, δεν ήταν καν γνώστες των μητρικών γλωσσών των κρατουμένων. Τον Σεπτέμβρη, η δομή ήταν υπερπλήρης με 1100 άτομα συνολικά να διαμένουν σε αυτήν (!). Λίγο αργότερα, τον Οκτώβρη, έφυγαν από τη δομή όλοι οι κρατούμενοι άλλης καταγωγής (κυρίως άτομα από το Σουδάν) πέραν αυτών που είναι από Μπαγκλαντές και Αίγυπτο.

Ως προς τις συνθήκες διαβίωσης, οι κρατούμενοι στις κλειστές πτέρυγες είναι συνωστισμένοι καθώς η δομή είναι υπερπλήρης. Μένουν σε κοντέινερ σε ένα από τα πιο κρύα σημεία της χώρας, με ελλείψεις σε βασικά πράγματα: σεντόνια, σκεπάσματα, κρεβάτια, στρώματα, τουαλέτες, ντουζ, καθαρό νερό, ρούχα, τρόφιμα, είδη υγιεινής, ιατροφαρμακευτική κάλυψη. Μάλιστα κατά τη διάρκεια βροχοπτώσεων μπαίνουν νερά μέσα στα κοντέινερ. Τα κοντέινερ είναι δίχωρα ή τρίχωρα με 4, 8, 16 άτομα σε 8, 12, 24 τ.μ. αντίστοιχα. Χαρακτηριστικό της τραγικής κατάστασης είναι ότι πολλοί δεν έχουν ρούχα να φορέσουν και κυκλοφορούν με κουρέλια ή γυναικεία ρούχα -φορέματα- (από ανάγκη και όχι επιλογή) και υποφέρουν από το κρύο. Ακόμη οι συνθήκες υγιεινής αντανακλώνται στις αναφορές για εκτεταμένη παρουσία εντόμων και στους κάδους που παραμένουν γεμάτοι.

Περαιτέρω απομονωτική είναι η συνθήκη της διερμηνείας που είναι ζωτικής σημασίας για τους έγκλειστους καθώς και το γεγονός πως οι μεταφραστές απαγορεύεται να μιλάνε στους κρατούμενους εκτός των επίσημων διαδικασιών. Ακόμη, μέχρι προσφάτως σύμφωνα με αναφορές, υπήρχε πλήρης έλλειψη φροντίδας υγείας. Η διοίκηση αρνούνταν οποιαδήποτε ιατρική περίθαλψη και δεν συνταγογραφούσαν ακόμα και για τα πιο καθημερινά ζητήματα όπως τα δερματικά εξανθήματα.

Οι τραγικές αυτές ελλείψεις συνδυαστικά με τον υπερπληθυσμό, έχουν τροφοδοτήσει περιπτώσεις ανταγωνισμού μεταξύ των κρατουμένων, καταλήγοντας έτσι στην επιβολή του «δίκαιου του ισχυρού» βάσει ανεπίσημης ιεραρχίας («παλαιότητα», σωματική ισχύς). Όλα τα παραπάνω τελούν υπό το “δίκαιο” του κάθε ανθρωποφύλακα καθώς η δομή βρίσκεται υπό τον έλεγχο των μπάτσων διοικητικά και πρακτικά, ενώ ήδη εδώ και καιρό αναφέρθηκαν περιστατικά εφαρμογής αστυνομικών μέτρων πειθαρχικού χαρακτήρα, άσκησης ψυχολογικής πίεσης και εκφοβισμού με τακτικά βασανιστήρια στο κοντέινερ των μπάτσων. Όλο αυτό το καθεστώς απομόνωσης και κακομεταχείρισης, έχει πυροδοτήσει πολλά ψυχικά προβλήματα για τους κρατούμενους, για τα οποία όπως γίνεται αντιληπτό δεν υπάρχει καμία μέριμνα με πολλούς να πάσχουν από κατάθλιψη και με πολλές μη καταγεγραμμένες απόπειρες αυτοκτονίας»

Στο πλαίσιο αυτό, σύμφωνα με τον «Μαχαλά», στις 18 Αυγούστου κάποιοι από τους κρατούμενους επιχείρησαν να δραπετεύσουν και 266 μετανάστες ξεκινούν απεργία πείνας με αιτήματα γύρω από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και τις καθυστερημένες διαδικασίες ασύλου. Τα αιτήματά τους δεν ικανοποιούνται. Στις 12 Νοεμβρίου άνθρωποι στο καμπ εξεγείρονται, κόβουν τα σύρματα στον φράχτη και προσπαθούν να αποδράσουν, με 30 συλλήψεις, ενώ στις 4 Μαΐου ‘26 μετανάστες της δομής εξεγέρθηκαν και πάλι και συγκρούστηκαν με τις αστυνομικές δυνάμεις. Τέσσερις καταδικάστηκαν σε ποινή φυλάκισης δύο ετών. Στις 11 Μάη σχεδόν όλοι οι κρατούμενοι έκαναν 3ήμερη απεργία πείνας με κάποιους να αρνούνται και το νερό, με 2 από αυτούς να λιποθυμούν ενώ αυτό που φώναζαν είναι ότι θέλουν ελευθερία και δικαιοσύνη για όλους.