Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου του Μαστού – «Αν διαγνωστεί έγκαιρα είναι σχεδόν 100% ιάσιμος»

Ο Καρκίνος του Μαστού αποτελεί τη συχνότερη μορφή καρκίνου στις γυναίκες, ενώ κάθε χρόνο υπολογίζεται πως γίνονται 7.700 νέες διαγνώσεις στη χώρα μας.

Περίπου 20 χρόνια πριν η Ελληνική Αντικαρκινική Εταιρεία  ξεκίνησε και στη χώρα μας την εκστρατεία για τον καρκίνο του μαστού, καθιερώνοντας την 25η Οκτωβρίου ως την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου και αφιερώνοντας όλο τον μήνα Οκτώβριο στη σημασία της πρόληψης και της έγκαιρης διάγνωσης.

Στο ΤheOpinion  μίλησε η Κούλα Δερεκενάρη, πρόεδρος του Πανελλήνιου Συλλόγου Γυναικών με Καρκίνο Μαστού «Άλμα Ζωής» για τη γυναίκα που νοσεί, τη μάχη που δίνει και τη στήριξη που χρειάζεται, καθώς και τη σημασία της αποκατάστασης των μαστών μετά την ίαση.

Το «Άλμα Ζωής»   ιδρύθηκε το 1988 από γυναίκες που είχαν βιώσει προσωπικά τον καρκίνο του μαστού

«Όταν ιδρυθήκαμε λέγαμε πως 1 στις 25 γυναίκες θα νοσήσει, πλέον το ποσοστό είναι 1 στις 8 και τείνει να γίνει 1 στις 7»

«Ο Οκτώβρης είναι ο μήνας της πρόληψης. Αυτό δε σημαίνει βέβαια πως όλους τους υπόλοιπους μήνες ξεχνάμε τον καρκίνο του μαστού. Δυστυχώς είναι κάτι που αφορά και πρέπει να αφορά όλες τις γυναίκες. Ξέρουμε από τους γιατρούς ότι αν διαγνωστεί έγκαιρα είναι σχεδόν 100% ιάσιμος. Έχουμε πολύ λιγότερες θεραπείες και ταλαιπωρία. Άρα είναι πάρα πολύ σημαντικό να ανιχνευθεί πριν ακόμη πιάσουμε κάτι στο στήθος μας. Όπως κάνουμε μια μαστογραφία αναφοράς στα 35, μετά τα 40 πρέπει να κάνουμε τις εξετάσεις μας. Αν όμως ανήκουμε σε μία ομάδα υψηλού κινδύνου θα πρέπει μαζί με το γιατρό μας να το συζητήσουμε και να ακολουθήσουμε ένα άλλο πλάνο, ανάλογα την κάθε γυναίκα», σημείωσε αρχικά η πρόεδρος.

«Όταν ιδρυθήκαμε λέγαμε πως 1 στις 25 γυναίκες θα νοσήσει. Πλέον το ποσοστό είναι 1 στις 8 και τείνει να γίνει 1 στις 7», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η ίδια τόνισε πως δεν πρέπει να τρομάξουμε, καθώς τις περισσότερες φορές πρόκειται για καλοήθεια, αλλά πως είναι αναγκαίο να «μην κάνουμε εμείς τους γιατρούς». Όπως επισήμανε μολονότι ο καρκίνος του μαστού μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία, εντοπίζεται περισσότερο στις ηλικίες 50 έως 70 ετών. Σύμφωνα με την κ. Δερεκενάρη, η πρόληψη περιλαμβάνει μαστογραφία, υπέρηχο και κλινικό έλεγχο, καθώς η μία εξέταση συμπληρώνει την άλλη.

«Ο φόβος είναι υγιές να υπάρχει, αλλά πρέπει να μας κινητοποιεί και όχι να μας ακινητοποιεί»

Ερωτηθείς για τους λόγους οι οποίοι συντελούν σε αυτή τη δραματική αύξηση της συχνότητας νόσησης, υπογράμμισε πως ο δυτικός τρόπος ζωής, το άγχος, καθώς και η πολυσχιδής και πολυπράγμων φύση της γυναίκας εντείνουν την εμφάνιση καρκίνου.

«Εντοπίζεται στον τρόπο ζωής μας. Οι γιατροί λένε ότι κατά 50% μπορούμε να προφυλαχθούμε εάν τρεφόμαστε υγιεινά, εάν γυμναζόμαστε, έναν κάνουμε λελογισμένη χρήση οινοπνευματωδών, εάν δεν καπνίζουμε, εάν δεν αγχωνόμαστε. Πως μπορούμε να μην αγχωνόμαστε μέσα σε όλες τις δυσκολίες, με την οικονομική κρίση, όλα τα δυσάρεστα που συμβαίνουν γύρω μας; Έχουμε πολλαπλούς ρόλους. Εργαζόμενη, μητέρα, σύντροφος, φίλη. Να προλάβουμε με την οικογένεια και παράλληλα να είμαστε καλές στη δουλειά μας. Όλα αυτά αγχώνουν πολύ. Στατιστικά υπάρχει αύξηση στο δυτικό τρόπο ζωής», δήλωσε η κ. Δερεκενάρη.

Συνεχίζοντας επισήμανε πως «είναι καλό να φροντίζουμε, να αγαπάμε τον εαυτό μας, να βρίσκουμε χρόνο για εμάς. Δυστυχώς τρέχουμε για πάρα πολλά πράγματα και αμελούμε να πάμε στο γιατρό προφασιζόμενες ότι δεν έχουμε χρόνο. Πολλές φορές είναι ο φόβος. Πάρα πολλές γυναίκες λένε φοβάμαι να πάω να κάνω εξετάσεις μήπως μου βρουν κάτι. Ο φόβος είναι υγιές να υπάρχει αλλά πρέπει να μας κινητοποιεί και όχι να ακινητοποιεί. Μόνο έτσι μπορούμε να το προλάβουμε. Αν διαγνωστεί πολύ προχωρημένα θα χρειαστούν πολλές περισσότερες θεραπείες, πολύ μεγαλύτερη επεμβατική χειρουργική.»

Σύμφωνα με την κ. Δερεκενάρη, σημαντικό ρόλο στην  προχωρημένη διάγνωση έχει διαδραματίσει ο κορονοϊός.

«Ρωτάμε πότε έκαναν εξετάσεις και λένε πέρυσι. Μετά ανακαλύπτουν ότι τα χρόνια του κορονοϊού δεν έκαναν πρόληψη. Οι περισσότεροι δεν κάναμε, μη εξαιρουμένης και εμού. Σαν να τα διαγράψαμε αυτά τα χρόνια. Φοβόμασταν  να πάμε στο διαγνωστικό μην κολλήσουμε κορονοιο. Ήταν τόσο δύσκολη η κατάσταση που όλοι μας παραμελουσαμε τον προληπτικό έλεγχο, στα αποτελέσματα φαίνεται αυτό. Στα νοσοκομεία, στα διαγνωστικά και σε όσα ακούμε καθημερινά», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Επισήμανε πως 1 στις 100 περιπτώσεις καρκίνου του μαστού αφορούν τον άντρα και πως «δυστυχώς οι άντρες δεν το επικοινωνούν. Δεν πηγαίνει το μυαλό τους ότι αυτό που πιάνουν πρέπει να το δείξουν σε κάποιο γιατρό. Και επειδή δεν υπάρχει ο μαστικός αδένας μπορεί να φτάσουν στο γιατρό όταν είναι πολύ προχωρημένος ο καρκίνος.»

Μάλιστα όπως τόνισε η πρόεδρος του Συλλόγου, η εξέλιξη της ιατρικής έχει δημιουργήσει εξατομικευμένες θεραπείες, προχωρημένες εξετάσεις -όπως η ψηφιακή μαστογραφία- οι οποίες δίνουν καλύτερη κλινική εικόνα, καθώς η έρευνα κατά του καρκίνου έχει ενταθεί.

«Δεν είναι πολυτέλεια η αποκατάσταση του στήθους μας»

Ερωτηθείς αναφορικά με τη συμβολικότητα του στήθους τόσο για την ίδια τη γυναίκα, όσο και για την κοινωνία, καθώς και τον αντίκτυπο της νόσησης στην ψυχολογία της γυναίκας, η κ. Δερεκενάρη τόνισε:

«Το στήθος θεωρείται το σύμβολο της θηλυκότητας, της μητρότητας. Αυτό που λέμε εμείς είναι ότι η ολοκληρωμένη θεραπεία γίνεται όταν υπάρχει αποκατάσταση. Δεν είναι πολυτέλεια η αποκατάσταση όταν χάνουμε το στήθος. Είναι ανάγκη της εικόνας της γυναίκας. Πάνω απ’ όλα είμαστε γυναίκες είτε είναι το μαλλί είτε το στήθος που χάθηκε.»

«Δυστυχώς υπάρχουν οικογένειες, σύντροφοι που δεν αντέχουν και παίρνουν διαζύγια ή χωρίζουν. Η γυναίκα θέλει στήριξη, θέλει να νιώθει ότι πατάει στα πόδια της και ότι δεν είναι το στήθος η γυναικεία της φύση. Συνεχίζει να είναι γυναίκα. Συνεχίζει να απολαμβάνει τη ζωή, τη σεξουαλικότητα της. Δεν άλλαξε με την απώλεια στήθους ή αυτό που της συνέβη», υπογράμμισε στη συνέχεια.

«Δε θέλουμε να ακούμε “δεν πειράζει”»

Αμέσως μετά επισήμανε τη σημασία της ψυχολογικής υποστήριξης τόσο για τη γυναίκα, όσο και για το περιβάλλον εκείνης. «Χρειάζεται ψυχολογική στήριξη. Υπάρχουν επαγγελματίες ψυχικής υγείας, εκπαιδευμένες εθελόντριες. Γυναίκες που το έχουν περάσει και έχουν εκπαιδευτεί για να μπορέσουν να σε ακούσουν.»

Μάλιστα, αναφορικά με τους εκάστοτε συμπαραστάτες επισήμανε πως «με τη μεγάλη διάθεση που έχουν να βοηθήσουν τη γυναίκα και οι ίδιοι θέλουν μια στήριξη για όλο αυτό. Από το πώς θα της σταθούν, τι να πουν για να μην την πληγώσουν. Πολλές φορές λέμε μην κλαις, μην κάνεις έτσι, τώρα πέρασε. Δεν πειράζει που έπεσαν τα μαλλιά σου, θα ξαναβγούν. Δεν πειράζει αν έχασες το στήθος σου. Το δεν πειράζει δεν θέλουμε να το ακούμε. Αυτό που θέλουμε είναι να μας ακούν. Μπορεί μια γυναίκα να θέλει απλώς να είμαστε δίπλα της και να τη στηρίξουμε με την παρουσία μας.»

Γνώση των επιλογών στην τεκνοποίηση

«Υπάρχουν κορίτσια που έγιναν μανούλες μετά τον καρκίνο του μαστού. Θα πρέπει να υπάρχει ενημέρωση προς όλες τις γυναίκες για την γονιμότητα. Καλό είναι να κουβεντιάσουμε με το γιατρό και να είναι δική μας απόφαση το εάν θέλουμε να προχωρήσουμε ή όχι στην κρυοσυντήρηση ωαρίων. Γιατί μπορεί όταν περάσει όλο αυτό να έχουμε φτάσει σε μια ηλικία που δε μπορούμε να τεκνοποιήσουμε. Κάθε γυναίκα να έχει γνώση των επιλογών της».

«Είναι πολύ φυσιολογικό το άγχος για τις επαναληπτικές εξετάσεις, δεν μπορείς να κοιμηθείς, σου φαίνεται τεράστιος ο χρόνος της μαστογραφίας»

Μιλώντας για τη στιγμή που κάθε γυναίκα φοβάται, τη στιγμή που θα ακούσει «έρχεστε να κάνουμε και έναν υπέρηχο να το δούμε λίγο παραπάνω, γιατί κάτι είδα και με ανησυχεί;», η κ. Δερεκενάρη εξομολογήθηκε πως «περνάμε ένα στρες, όσο κοντεύει η στιγμή. Όλες σκεφτόμαστε ότι σε μια τέτοια τυχαία εξέταση θα ακούσουμε ότι κάτι υπάρχει. Κάπως έτσι ξεκίνησε και ανακαλύφθηκε τελικά ότι υπάρχει ένας καρκίνος. Είναι πολύ φυσιολογικό το άγχος για τις επαναληπτικές. Δεν μπορείς να κοιμηθείς, σου φαίνεται τεράστιος ο χρόνος της μαστογραφίας.»

«Δυστυχώς υπάρχει και ο προχωρημένος καρκίνος και η μετάσταση και δε γίνεται να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Ναι, έχουμε χάσει και μέλη μας από καρκίνο του μαστού. Ο θάνατος μας φοβίζει και όταν το ακούμε είναι πολύ λογικό να λέμε μήπως συμβεί και σε εμένα και να τρομάζουμε. Αλλά με το να κλείνουμε τα μάτια μας δεν κερδίζουμε τίποτα. Αυτό είναι που πρέπει να δούμε. Γι’ αυτό ιδρύθηκε ο σύλλογος», επισήμανε.

Μάλιστα υπογράμμισε πως αν και υπάρχουν περιπτώσεις επανεμφάνισης καρκίνου, πλέον αντιμετωπίζονται πολύ πιο αποτελεσματικά, ενώ παράλληλα τόνισε την ανάγκη οι γυναίκες που έχουν νοσήσει να επαναλαμβάνουν τακτικά τις εξετάσεις τους, πάντα σε συνεννόηση με τον γιατρό τους.

«Μας δένουν αόρατα νήματα»

Μιλώντας για τη δράση του Συλλόγου, η πρόεδρος τόνισε «είμαστε εκεί για τη γυναίκα που νοσεί σήμερα, για τη γυναίκα που είτε νόσησε πριν και τώρα ένιωσε έτοιμη να έρθει και να μοιραστεί όσα βίωσε, αλλά και για την οικογένειά της. Πρόκειται για μια ασθένεια που χρειάζεται στήριξη και η οικογένεια είτε λέγεται σύντροφος είτε παιδιά είτε φίλοι είτε ακόμη και γονείς».

«Υπάρχουν πολλές γυναίκες που έρχονται και λένε πως νιώθουν πιο άνετα μολονότι μόλις γνωριστήκαμε. Είναι τα αόρατα νήματα που μας δένουν. Μπορεί να καταλάβει η μία την άλλη. Μπορεί να έχει την πιο υποστηρικτική φίλη, τον καλύτερο σύντροφο, την καλύτερη οικογένεια που μπορεί να τη στηρίξει, αλλά μια γυναίκα που πέρασε το ίδιο μπορεί να την καταλάβει απόλυτα», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Μάλιστα υπό την αιγίδα του «Άλμα Ζωής» γίνονται βάρδιες στα νοσοκομεία, ενώ λειτουργεί τράπεζα ειδών για τα απαραίτητα που μπορεί να χρειαστεί μία γυναίκα που νοσεί, όπως μία περούκα, έναν ειδικό στηθόδεσμο για μαστεκτομή, ένα φουλάρι.

«Επιπλέον κάνουμε βάρδιες στο νοσοκομείο. Είναι πολύ σημαντικό μια γυναίκα που μόλις έχει χειρουργηθεί να βλέπει μια γυναίκα που συνεχίζει. Είναι στη δουλειά της. Έβγαλε το μαλλί της. Έκανε αποκατάσταση ή φοράει το επίθεμα. Αμέσως προβάλλει το μέλλον της. Λέει ναι θα τα καταφέρω κι εγώ. Αυτός είναι ο στόχος της στήριξης μας. Υπάρχει ζωή μετά τον καρκίνο του μαστού.»

Όπως ανέφερε,  στις 30 Οκτωβρίου το Θεαγένειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης πρόκειται να φωταγωγηθεί ως μία κίνηση αλληλεγγύης σε όλους τους ανθρώπους που σήμερα παλεύουν με τον καρκίνο, καθώς και ευγνωμοσύνης στους γιατρούς και τους νοσηλευτές που μάχονται τον καρκίνο.

«Είμαστε πάρα πολλές γυναίκες που ζούμε μετά τον καρκίνο του μαστού, που δίνουμε χρόνο στα θέλω μας και όχι στα πρέπει»

Καταληκτικά, η πρόεδρος του Συλλόγου θέλησε να αφήσει ένα αισιόδοξο μήνυμα: «Είμαστε πάρα πολλές γυναίκες που ζούμε μετά τον καρκίνο του μαστού, που δίνουμε χρόνο στα θέλω μας και όχι στα πρέπει. Πάρα πολλές γυναίκες έχουν αλλάξει τον τρόπο που βλέπουν τα πράγματα και τη ζωή τους. Αυτό είναι καλό να το κάνουμε πριν έρθει και χτυπήσει την πόρτα ένας καρκίνος. Αυτό σημαίνει πρόληψη.»