Οι 50… μαμάδες του Ιπποκρατείου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης

Είναι 50 κι όλα αυτά τα χρόνια έχουν γίνει μαμάδες για εκατοντάδες παιδιά, που γεννιούνται και παραμένουν για κάποιο διάστημα στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Είναι οι… μαμάδες του Ιπποκρατείου, οι μαίες που εδώ και χρόνια φροντίζουν παιδιά που οι γονείς τους τα αφήνουν εκεί για οποιοδήποτε λόγο.

Για λίγο ή για περισσότερο, οι μαίες του Ιπποκρατείου που απασχολούνται στις δύο Μονάδες Εντατικών του Ιπποκρατείου και στο Τμήμα Νεογνών και Βρεφών καλούνται να φροντίσουν αυτά τα παιδιά από τη γέννησή τους και μετά. Να τα ντύσουν, να τα ταϊσουν, να αλλάξουν πάνες, να τους δώσουν παιχνιδάκια να απασχοληθούν, να, να, να…

Η Βίκυ Μοσχάκη, εδώ και 37 χρόνια,είναι μία από αυτές τις μαμάδες. Είναι η προϊσταμένη μαία του Ιπποκρατείου νοσοκομείου, επίτιμη πρόεδρος του Συλλόγου Επιστημόνων Μαιών Θεσσαλονίκης και μιλά στο TheOpinion για τη δική της ιδιαίτερη δουλειά, για τα παιδιά του Ιπποκρατείου, αλλά και για τους λόγους για τους οποίους κάποιος αποκτά παιδί και μετά το εγκαταλείπει στο νοσοκομείο.

«Παρκαρισμένα» στο νοσοκομείο

“Ποιος μπορεί να αφήσει το παιδί του και να φύγει αμέσως μετά τη γέννα;”, ρωτάμε την κα Μοσχάκη, επιχειρώντας να κατανοήσουμε το αδιανόητο. “Εξαρτάται”, λέει και συνεχίζει: “κάποιοι γονείς είναι χρήστες ναρκωτικών και δεν μπορούν να αναλάβουν το παιδί. Μάλιστα, σε αυτές τις περιπτώσεις, το ίδιο το βρέφος γεννιέται ήδη άρρωστο, πάσχει από σύνδρομο στέρησης, είναι εξαρτημένο και πρέπει στο νοσοκομείο να γίνει καλά πριν φύγει για αναδοχή ή για κάποια δομή. Κάποια άλλα παιδιά γεννιούνται με προβλήματα υγείας είτε από περιγεννητική ασφυξία, είτε από μεταβολικά νοσήματα ή από οτιδήποτε άλλο και οι γονείς, που συχνά ανήκουν σε κάποια ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα, αν και όχι όλοι, τα αφήνουν εδώ γιατί, όπως λένε, δεν μπορούν να τα φροντίσουν. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, δεν σημαίνει ότι τα παιδιά αυτά είναι ελεύθερα για υιοθεσία, καθώς οι περισσότεροι γονείς κρατούν την επιμέλεια, λόγω και των επιδομάτων και των φοροαπαλλαγών. Βέβαια, ό,τι και να λέμε, το νοσοκομείο δεν είναι μέρος να μεγαλώνει ένα μωρό. Το ζητούμενο είναι να υπάρχει θέση κενή σε κάποιο ίδρυμα, σε κάποια μονάδα παιδικής προστασίας και στη δική μας περίπτωση, στον “Άγιο Στυλιανό” που είναι η δημόσια δομή για νεογνά και βρέφη. Παλαιότερα, τα παιδιά που γεννιούνταν εδώ, μπορεί να έμεναν στο νοσοκομείο μέχρι να γίνουν ενός έτους! Σήμερα, το διάστημα αυτό φτάνει έως τους οκτώ μήνες”.

“Έχουν ανάγκη τη μαμά τους”

“Η πραγματική ανάγκη αυτών των παιδιών δεν είναι τα παιχνίδια, ούτε το φαγητό. Όλα αυτά τα φροντίζει το νοσοκομείο μας και οι κοινωνικές του υπηρεσίες. Αυτό που έχουν ανάγκη είναι η μαμά τους. Έχουν ανάγκη ένα πρόσωπο που θα τα φροντίσει και αυτά θα αγκιστρωθούν πάνω του. Εμείς είμαστε εκεί γι’ αυτά τα μωρά, αλλά είμαστε πολλοί, είμαστε πολλά πρόσωπα, άλλος το πρωί, άλλος το βράδυ, άλλος τα ταϊζει, άλλος τα αλλάζει. Τα παιδιά αυτά έχουν διαφορετική μαμά σε κάθε βάρδια και αυτό τα μπερδεύει”, τονίζει η κα Μοσχάκη.

Υπήρχαν συνάδελφοί σας που υιοθέτησαν κάποιο από αυτά τα μωρά;, τη ρωτάμε.

“Παλαιότερα, μπορούσαν να γίνουν υιοθεσίες κατευθείαν από το νοσοκομείο. Γνωρίζω συναδέλφισσες που μεγάλωσαν παιδιά που γεννήθηκαν εδώ, έγιναν οι δικές τους μαμάδες. Η καθημερινότητά μας, πάντως, είναι διαφορετική. Δυστυχώς, βλέπουμε, ζούμε μια ακατανόητη άρνηση, την άρνηση του γονιού προς το παιδί του, της μάνας προς το παιδί της. Κι όσο κι αν το ζούμε, είναι κάτι που ακόμη δεν μπορούμε να το αντιληφθούμε, να το κατανοήσουμε, απλά πρέπει να το διαχειριστούμε.

Επίσης, δεν μπορώ να καταλάβω ζευγάρια που δεν έχουν παιδί και ζητούν να υιοθετήσουν, αλλά μόνο βρέφη. Τι θα πει να υιοθετείς με κριτήριο την πολύ μικρή ηλικία; Επομένως υιοθετείς για να γίνεις εσύ γονιός, όχι για να φροντίσεις ένα παιδάκι που έχει ανάγκη. Ένα παιδί που είναι σε ίδρυμα και είναι οκτώ χρονών, επτά, δέκα, δεν είναι παιδί που έχει την ανάγκη σου; Δεν μπορώ να καταλάβω αυτό το σκεπτικό, αυτή την κουλτούρα, αυτή τη στάση ζωής”.

Προσωπικό κόστος

Πώς γίνεται, όμως, όταν η δουλειά σου, η καθημερινότητά σου έχει να κάνει με μωρά που είναι άτυχα από τη γέννησή τους, να μπορείς να μένεις ψυχρός, να μην επηρεάζεσαι; “Ποιος είπε ότι δεν επηρεαζόμαστε;”, απαντά η κα Μοσχάκη και συνεχίζει: “και για μας έχει κόστος. Όλο σκεφτόμαστε: “δεν πρέπει να δένομαι με το παιδί. Είναι αντιεπαγγελματικό”. Στενοχωριέσαι για αυτό που του συμβαίνει, μετά δένεσαι μαζί του, μετά φεύγει, σου λείπει, το ψάχνεις. Δεν γίνεται όμως διαφορετικά. Πώς μπορείς να αντισταθείς σε ένα μωράκι; Πώς κάποιοι τα καταφέρνουν; Πώς αντιστέκονται; Ωστόσο, δεν θα άλλαζα με τίποτα αυτή τη δουλειά. Οι μαίες καριέρας κάνουμε την πιο ωραία δουλειά στον κόσμο. Ξέρετε, όταν ασχολείσαι με τα παιδιά όπως το κάνουμε εμείς, δηλαδή επαγγελματικά μεν, αλλά μες από την ψυχή μας, αναγκαστικά κλέβεις λίγο από τον προσωπικό σου χρόνο, από τον χρόνο που έχεις για την οικογένειά σου, από τον χρόνο που θα έδινες στα παιδιά σου. Εγώ έχω έναν γιο, 30 ετών σήμερα. Δεν το συζήτησα μαζί του ποτέ, το αποφεύγω, αλλά απέναντί του έχω κάποιες ενοχές. Νομίζω ότι δεν του’ δωσα τον χρόνο που θα έπρεπε, γιατί έδινα τον χρόνο μου και σε άλλα παιδάκια, στα παιδάκια στο νοσοκομείο. Τώρα που μεγάλωσε, νομίζω ότι κάτι πήρε από μένα, έγινε διασώστης. Τον βλέπω να προσφέρει και βαθιά μέσα μου, νομίζω, θέλω να πιστεύω ότι τελικά με έχει συγχωρήσει για τον χρόνο που του στέρησα. Δεν μου το κρατάει”.