Λίστες αναμονής στη Θεσσαλονίκη για μια θέση σε μονάδα φροντίδας ηλικωμένων

Με λίστες αναμονής έρχονται αντιμέτωποι συγγενείς ηλικιωμένων που αναζητούν μία θέση για τον άνθρωπό τους σε μονάδες φροντίδας στη Θεσσαλονίκη.

Το κοινωνικό αυτό πρόβλημα είναι τεράστιο, όπως μπορεί να διαπιστώσει ο οποιοσδήποτε κάνει μια έρευνα στις μονάδες (γηροκομεία) που λειτουργούν σήμερα στον νομό Θεσσαλονίκης.

Μόλις πέντε τέτοιες δομές λειτουργούν στον νομό με ευθύνη κράτους, εκκλησίας ή Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, ενώ οι υπόλοιπες είναι ιδιωτικές με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό για το κόστος που καλούνται να πληρώσουν οι ηλικιωμένοι και οι συγγενείς τους.

Η έρευνα δείχνει πως η πόλη χρειάζεται εδώ και τώρα περισσότερες κλίνες σε μονάδες φροντίδας ηλικιωμένων, που να μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες των πιο χαμηλών εισοδημάτων. Οι δομές φροντίδας ηλικιμένων που ανήκουν στον ιδιωτικό τομέα διαθέτουν κλίνες, το κόστος τους όμως είναι δυσθεώρητο για τα οικονομικά δεδομένα ενός μέσου ελληνικού νοικοκυριού.

Για μεγάλο κοινωνικό θέμα κάνουν λόγο φορείς που ασχολούνται με την Τρίτη Ηλικία, καθώς με τους μισθούς και τις συντάξεις που δίνονται σήμερα στη χώρα μας, το κόστος για την περίθαλψη ενός ηλικιωμένου (είτε σε κάποια δομή είτε με 24ωρη απασχόληση φροντιστή κατ’οίκον) είναι απαγορευτικό.

Όπως επισημαίνει άλλωστε στο TheOpinion εκπρόσωπος μη ιδιωτικού γηροκομείου, η λίστα αναμονής που μπορεί να φτάνει τους τρεις μήνες, μεγαλώνει όταν πρόκειται για μη εξυπηρετούμενο ηλκιωμένο…

Πέντε συν 22

Στον νομό Θεσσαλονίκης υπάρχουν σήμερα πέντε μονάδες φροντίδας ηλικιωμένων που δεν είναι ιδιωτών (οι δύο ανήκουν στην εκκλησία, δύο λειτουργούν υπό την ευθύνη ΜΚΟ και μία ακόμη, το ίδρυμα «Άγιος Παντελεήμων» του Κέντρου Κοινωνικού Πρόνοιας Κεντρικής Μακεδονίας, είναι κρατικό αλλά υπερπλήρες). Οι μονάδες αυτές προσφέρουν στη Θεσσαλονίκη μόλις 350 με 400 κλίνες, όταν οι ανάγκες είναι πολύ μεγαλύτερες.

Στον νομό λειτουργούν επίσης άλλες 22 μονάδες φροντίδας ηλκιωμένων που είναι ιδιωτικές.

Οι τιμές

Με δεδομενο ότι ο κρατικός «Άγιος Παντελεήμων» είναι υπερπλήρης, η αναζήτηση μιας κλίνης σε κάποια από τις υπόλοιπες τέσσερις μη ιδιωτικές υφιστάμενες δομές, είναι απογοητευτική.

Το κόστος σε αυτές κυμαίνονται από 800 έως 1000 ευρώ μηνιαίως ανάλογα με την κατηγορία της κλίνης. Όσο για τις ιδιωτικές δομές, είναι απορίας άξιο πώς ένα νοικοκυριό σήμερα στη χώρα μας μπορεί να αντεπεξέλθει στις τιμές που κυμαίνονται από 1000 έως και 2.500 ευρώ τον μήνα!

Τι δείχνουν τα στοιχεία

Κι όλα αυτά, την ώρα που σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του ΟΟΣΑ, το 18,5% του ελληνικού πληθυσμού είναι άνω των 65 ετών, ενώ καταγράφεται τάση περαιτέρω αύξησης του αριθμού των ηλικιωμένων, αφού αυξάνεται ο μέσος όρος ζωής. Μάλιστα, στις μεσογειακές χώρες το προσδόκιμο ζωής αυξάνεται με μεγαλύτερο ρυθμό, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους τομείς υγείας και παροχής υπηρεσιών.

Μάλιστα, έως το 2050 τα δύο τρίτα των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης προβλέπεται να έχουν ποσοστό εξάρτησης των ηλικιωμένων άνω του 50%.

Σύμφωνα άλλωστε με δημογραφικές προβολές της Eurostat, ο πληθυσμός στη χώρα μας αναμένεται να μειωθεί και το 2070 ένας στους τρεις θα είναι άνω των 65 ετών.

Δημοτικό γηροκομείο

Με αυτά τα δεδομένα, η ανάγκη να ληφθεί πρωτοβουλία σε επίπεδο δήμου ή άλλου δημόσιου φορέα κρίνεται κάτι περισσότερο από επιτακτική.

Δεν είναι τυχαίο που ο Στέλιος Αγγελούδης και η παράταξη η οποία διοικεί πλέον τον δήμο Θεσσαλονίκης, είχε ήδη συμπεριλάβει τη λειτουργία δημοτικού γηροκομείου στο πρόγραμμά της, στον τομέα της Κοινωνικής Πολιτικής, καταγράφοντας προφανώς μια υπαρκτή ανάγκη που θα δώσει λύση σε ένα τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα.