H Gen Z στη «δίνη» των εκλογών – Η έρευνα φοιτητών του ΑΠΘ

Η Generation Z, οι νέοι 18-27 ετών, η πρώτη πραγματικά και εγγενώς ψηφιακή γενιά, είναι η ομάδα ανθρώπων που έχει βιώσει τις μεγαλύτερες ταραχές της σύγχρονης εποχής, οικονομικές και πολιτικές κρίσεις, πολέμους, αύξηση βίας, το κίνημα MeToo, ανεργία, ανησυχίες για την κλιματική αλλαγή  και  φυσικά την πανδημία. Η γενιά Z διεκδικεί ήδη νέους κανόνες, απαιτεί ποικιλομορφία, ισότητα και αναμένει αλλαγές που θα ικανοποιήσουν τις ανάγκες των ανθρώπων, ενώ προασπίζεται τον σεβασμό στην ιδιαιτερότητα.

Στη Θεσσαλονίκη, μία ομάδα φοιτητών του ΑΠΘ μέσω του περιοδικού που δημιούργησαν και εργάστηκαν  εθελοντικά για να πάρει σάρκα και οστά, το «Thinking Abyss», βάζουν στο μικροσκόπιο τις ραγδαίες αλλαγές που βιώνει η κοινωνία και τον ρόλο  που διαδραματίζει η γενιά Ζ στην εκλογική διαδικασία.

Την  ερχόμενη Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου στις 19:30 το απόγευμα  στο αμφιθέατρο 4 , στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ θα πραγματοποιηθεί ανοιχτή εκδήλωση στην οποία θα συμμετάσχει και ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Στέλιος Αγγελούδης,  με θέμα: «Διαβάζοντας Σήμερα τη Δημοσιογραφία του Αύριο», όπου θα  παρουσιαστεί το 2ο τεύχος του περιοδικού με αφιέρωμα «Η Gen Z στην Παγκόσμια Δίνη της Κάλπης».

«Για μένα το τεύχος αυτό αποτελεί ένα κοινωνικοπολιτικό αποτύπωμα. Το αποτύπωμα της γενιάς των social, της απάθειας ή του καναπέ όπως αρέσει σε ορισμένους να συμπεραίνουν υποτιμητικά, σε μία χρονιά κομβική για τις παγκόσμιες εξελίξεις. Οι 29 εκ των 64 σελίδων που αριθμεί συνιστούν αφιέρωμα στις εκλογές παγκοσμίως, καθώς το 2024 αποτέλεσε χρονιά με πολυάριθμες και διαφορετικών ειδών εκλογικές αναμετρήσεις ανά τον κόσμο. Το παράδοξο; Περισσότερες εκλογές δεν συνεπάγονται και περισσότερη δημοκρατία», αναφέρει μιλώντας στο TheOpinion, o  Δημήτρης Ελευθεριάδης, φοιτητής Δημοσιογραφίας στο ΑΠΘ και συντονιστής του project Thinking Abyss.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Thinking Abyss (@thinkingabyss)

«Για την δημιουργία αυτού του τεύχους μιλήσαμε με την ομάδα με δεκάδες παιδιά της ηλικίας μας, εντός και εκτός συνόρων, αλλά και με καθηγητές και πολιτικούς αναλυτές Ελλάδας και εξωτερικού. Η εικόνα απάθειας που επικρατεί είναι μόνο η μισή αλήθεια. Υπάρχει θέληση, ενδιαφέρον, απλώς προς διαφορετική κατεύθυνση και με διαφορετικό τρόπο από προηγούμενες γενιές. Περιβάλλον, οι πόλεμοι σε Γάζα και Ουκρανία, συμπεριληπτικότητα, οικονομικές ανισότητες, μεταναστευτικό και ανεργία είναι τα κυρίαρχα ζητήματα. Μπορεί να μην κάθονται σήμερα όλοι με τις ώρες να συζητούν για πολιτική ή να διαβάζουν πολιτική φιλοσοφία, όπως ισχυρίζεται ότι γινόταν εκτεταμένα η γενιά του Πολυτεχνείου, όμως δράσεις υπάρχουν.  Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Γαλλία, όπου παρά την ορμή της Λεπέν και τη διεισδυτικότητα του Μπαρντελά στα social, η αριστερά που πολιτεύτηκε πιο “παραδοσιακά” σημείωσε υψηλότερα νούμερα στην γενιά μας», συμπληρώνει.

Αβεβαιότητα, απογοήτευση και θυμός

«Στην Ελλάδα παρατηρήσαμε ότι η αβεβαιότητα, η απογοήτευση και ο θυμός είναι κυρίαρχα. Δικαιολογημένα κατά την ταπεινή μας γνώμη, χωρίς να απαξιώνουμε τις όποιες προσπάθειες γίνονται. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Gen Z στην χώρα μας μεγάλωσε τα χρόνια της κρίσης, ενηλικιώθηκε με Covid και κάνει τα πρώτα της βήματα την εποχή του πληθωρισμού και της καρτελοποίησης της οικονομίας. Τα Τέμπη δεν έχουν ξεχαστεί και δεν πρέπει να ξεχαστούν. Το brain drain συνεχίζεται. Οι υποκλοπές πέρασαν κάτω από το ραντάρ και γι’ αυτό επιχειρούμε να αναδείξουμε την δημοσιογραφική διάσταση της υπόθεσης, και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν όσοι ασχολήθηκαν, στο περιοδικό, όχι από κάποιο αντιπολιτευτικό μένος αλλά από ατόφιο δημοσιογραφικό και φοιτητικό ενδιαφέρον», σημειώνει ο Δημήτρης Ελευθεριάδης.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Thinking Abyss (@thinkingabyss)

«Παρατηρούμε, επίσης, δύο μέτρα και δύο σταθμά. Από την μία, τελευταία στήνεται ένα αφήγημα που ταυτίζει την κριτική με την “γκρίνια”, τη “μίρλα” και την οπισθοδρόμηση, ενώ οποιουδήποτε είδους ριζοσπαστικότητα δαιμονοποιείται ως ανεδαφική, επικίνδυνη, παιδική ή λαϊκίστικη. Από την άλλη, κατηγορείται η γενιά μας για πολιτική απάθεια, πώς ξέρουμε μόνο να κάνουμε ποσταρίσματα από τον καναπέ. Μήπως να συνταχθεί και ένα manual για το πώς ακριβώς θέλει ο καθένας να συμμετέχουμε; Τέτοιου είδους αφοριστικά αφηγήματα πλήττουν τον διάλογο και την πολιτική συμμετοχή. Εμείς θέλουμε να ακολουθήσουμε έναν δημοσιογραφικό μονοπάτι, έρευνας, τεκμηρίωσης και πολυσυλλεκτικότητας, ανοίγοντας διαύλους διαλόγου ανάμεσα σε ομάδες με διαφορετικά δημογραφικά, ψυχογραφικά και πολιτικά χαρακτηριστικά, να σπάσουμε τα echo chambers και τα filter bubbles που χτίζονται εκθετικά στις εφαρμογές κοινωνικής δικτύωσης», καταλήγει.