Χρήστες αμαξιδίων στο TheOpinion: «Ανέφικτη η ασφαλής και αξιοπρεπής μετακίνηση»

Πέντε μόνο ημέρες μας χωρίζουν από τις επικείμενες αυτοδιοικητικές εκλογές της 8ης Οκτωβρίου, με σύσσωμες τις δημοτικές και περιφερειακές παρατάξεις να έχουν γνωστοποιήσει τις προθέσεις τους για το ζήτημα της προσβασιμότητας στην πόλη.

Δύο χρήστες αμαξιδίου μιλούν στο TheOpinion για την καθημερινότητα που αντιμετωπίζουν ως πολίτες της Θεσσαλονίκης, αλλά και για το τι περιμένουν την επόμενη ημέρα των εκλογών.

«Προσπαθούμε να ζήσουμε όπως όλοι»

Ο Δημήτρης Αντωνίου, συγγραφέας και ακτιβιστής, χρήστης αμαξιδίου έπειτα από την παράσυρσή του πριν 16 χρόνια από διερχόμενο αυτοκίνητο, μιλά για όσα ζει στην Θεσσαλονίκη.

«Το βασικότερο πρόβλημα είναι η ανέφικτη μετακίνηση και κυκλοφορία με το αναπηρικό αμαξίδιο γύρω από το τόπο κατοικίας με ασφαλή και αξιοπρεπή τρόπο», ανέφερε αρχικά ο Δημήτρης Αντωνίου.

«Το πιο συχνό είναι να μην υπάρχουν ράμπες στα πεζοδρόμια για να μπορώ να ανέβω με το αμαξίδιο μου, αλλά και σε κάποιες περιπτώσεις που όντως βρίσκω τρόπο να ανέβω, μετά συναντάω παρκαρισμένα αυτοκίνητα ή διαλυμένα πεζοδρόμια», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Μάλιστα, όπως τονίζει, σημαντικό πρόβλημα αποτελεί και η μη πρόσβαση στα καταστήματα. «Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα είναι η μη πρόσβαση στην αγορά, κατά παράβαση του νόμου. Στο 90% των καταστημάτων δεν μπορώ να εισέλθω. Κάτι να φάω, κάπου να ψωνίσω ρούχα, ακόμη και σε φαρμακεία δεν μπορώ να μπω και με εξυπηρετούν στο πεζοδρόμιο», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με τον ίδιο, υπάρχει βελτίωση στην καθημερινότητα των χρηστών αμαξιδίων, «αλλά με ρυθμούς χελώνας. Γενιές ολόκληρες βασανίζονται και ταλαιπωρούνται, περιμένοντας την αλλαγή σε 100 χρόνια, για κάτι που θα μπορούσε να αλλάξει κυριολεκτικά αύριο».

Όσον αφορά, στο τι περιμένει από τις επικείμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, ο κ. Αντωνίου επισημαίνει, «είμαι 17 χρόνια σε αναπηρικό αμαξίδιο και έχω ”φάει στη μάπα’’ πολλές τέτοιες ατζέντες. Όλες οι παρατάξεις βρίσκουν 1-2 υποψηφίους ΑμεΑ για να τους βάλουν μπροστά και μετά τις εκλογές όλοι κοιτάνε τις δουλειές τους. Δεν γίνεται προσβάσιμη μία πόλη με 50-60 ράμπες. Τόσες θέλει μόνο ένας δρόμος. Δίνουν άδειες λειτουργίας σε καταστήματα που δεν έχουν πρόσβαση, μη τηρώντας το νόμο, και μετά κάνουν τα στραβά μάτια και τους αφήνουν να κλείσουν πεζοδρόμια, πεζοδρόμους και πλατείες με τα τραπεζοκαθίσματα τους. Γιατί όμως να τα βάλουν με τα καταστήματα; Αφού αυτοί θα τους εκλέξουν… αυτή είναι η ατζέντα για τα ΑμεΑ».

Όπως υπογραμμίζει, θα πρέπει «η προσβασιμότητα να γίνει προτεραιότητα και όχι να αραχνιάζει στο τέλος της λίστας τους. Να δημιουργηθούν προσβάσιμες ‘’διαδρομές’’ και όχι πετάμε μία ράμπα εδώ και μία παρακεί. Να συμμορφωθούν τα καταστήματα με τη νομοθεσία, να δημιουργηθούν περισσότερες θέσεις στάθμευσης και φυσικά η αστυνομία να φροντίσει να σέβονται οι πολίτες τις ράμπες και τις θέσεις ΑμεΑ».

Σχετικά με την αντιμετώπιση του κόσμου προς τα ΑμεΑ, σύμφωνα με τον ίδιο, η κατάσταση έχει βελτιωθεί.

«Τα περίεργα βλέμματα έχουν ελαττωθεί, όπως και οι άστοχες -προσβλητικές- λέξεις και φράσεις. Σίγουρα έχουμε πολλά περιθώρια βελτίωσης αλλά νομίζω ότι είμαστε σε καλό δρόμο. Η σωστή ενημέρωση είναι το ‘’κλειδί’’, καθώς από τη μία πρέπει να αποφύγομε την αδιαφορία και την αγνωμοσύνη και από την άλλη παραμονεύει η υπερβολή και η υπερευαισθησία. Ούτε ήρωες είμαστε ούτε και προσπαθούμε να γίνουμε. Αυτό που προσπαθούμε είναι να ζήσουμε, όπως όλοι δηλαδή», καταλήγει.

Ράμπες με λάθος κλίση και εμπόδια

«Οι ράμπες δεν υπάρχουν. Εγώ δεν κινώ το αμαξίδιο μου, αλλά είτε σε σπρώχνουν είτε όχι όμως, η κατάσταση είναι ίδια. Πολλά αυτοκίνητα παρκάρουν μπροστά σε ράμπες ειδικά στο κέντρο της πόλη. Επιπλέον, πολλές φορές η ράμπες δεν έχουν τη σωστή κλίση ώστε να είναι προσπελάσιμες ή ακόμη υπάρχουν δίπλα τους, αλλά και πάνω τους, κολώνες και κολωνάκια», ανέφερε αρχικά ο Απόστολος Βαλάρης, παραπληγικός και μέλος του Παραρτήματος Μακεδονίας – Θράκης του Πανελληνίου Συλλόγου Παραπληγικών.

Μάλιστα, όπως επισήμανε, πρόβλημα υπάρχει και στην πρόσβαση στα καταστήματα μολονότι αυτή είναι «υποχρεωτική από το νόμο. Αν δεν έχουν ράμπα δεν παίρνουν άδεια, αλλά και πάλι αυτό δεν τηρείται.»

Σύμφωνα με τον κύριο Βαλάρη, υπάρχει κάποια βελτίωση μέσα στα χρόνια. «Θα ήταν άδικο να πούμε ότι δεν υπάρχει. Υπάρχουν ράμπες και ολόκληρες περιοχές στις οποίες φαίνεται η βελτίωση, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει περιθώριο και για περαιτέρω. Για παράδειγμα, για εμένα, στην ανατολική Θεσσαλονίκη η κατάσταση είναι αρκετά καλή.»

Ο ίδιος δεν βλέπει ουσιαστική ατζέντα κάποιας παράταξης για τα θέματα προσβασιμότητας που ταλανίζουν την καθημερινότητα των ΑμεΑ.

Όπως τονίζει, «οι περισσότερες παρατάξεις φροντίζουν να πάρουν έναν-δύο υποψήφιους ανάπηρους ως “βιτρίνα”, για να δείξουν πως υφίσταται η συμπερίληψη, αλλά και για να κερδίσουν ψήφους. Σίγουρα υπάρχουν ΑμεΑ που εκλέγονται και διεκδικούν, αλλά υπάρχουν και άλλοι που απλώς βολεύονται.»

Όσον αφορά στους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε η Θεσσαλονίκη να μετατραπεί σε μία προσβάσιμη σε όλους πόλη, επισήμανε πως αυτό είναι πολύ δύσκολο, αναφερόμενος και στη ρυμοτομία αυτής, η οποία -για τον ίδιο- λειτουργεί ως τροχοπέδη στο εν λόγω εγχείρημα.

«Επιπλέον σημαντικό ρόλο αντιμετωπίζει και η αντίληψη των ανθρώπων. Μην τα ρίχνουμε όλα στους δήμους, τις περιφέρειες, την πολιτεία. Κάθε άνθρωπος έχει ευθύνη. Όταν πηγαίνει κάποιος με το αυτοκίνητο και παρκάρει πάνω στη ράμπα δε φταίει ο δήμος», σημείωσε χαρακτηριστικά.