Οι Παγκόσμιες Ημέρες που (δεν) έχουμε ανάγκη οι γυναίκες

Χθες Παρασκευή, 8 Μαρτίου γιορτάστηκε, αλήθεια ακούγεται περίεργα αυτό το ρήμα, η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, η οποία υιοθετήθηκε καθολικά το 1975 από τα Ηνωμένα Έθνη.

Είδαμε από μηνύματα πολιτικών αρχηγών και οργανώσεων πάσης φύσεως, μέχρι ειδικές προσφορές και εκπτώσεις από μεγάλα και μικρά καταστήματα ένεκα της ημέρας. Γιατί ως γνωστόν, αυτό που χρειαζόμαστε οι γυναίκες είναι λόγια στήριξης, χωρίς πράξεις και καλλυντικά με -25%.

Το 2024 που ακούμε σεξιστικά σχόλια μέχρι και από το βήμα της Βουλής και γυναίκες σκοτώνονται ή βρίσκονται σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου από κάποιον που το μετάνιωσε γιατί… τις αγαπούσε, δεν έχουμε ανάγκη από «χρόνια πολλά» και ροζ αναρτήσεις!

Έχουμε ανάγκη από ισότητα, χωρίς ναι μεν και αλλά! Αυτό που διεκδικούμε τόσα χρόνια είναι αυτό. Σε όλα τα επίπεδα, σε όλον τον κόσμο και σε κάθε ηλικία. Εκπαίδευση, οικογένεια, εργασία.

Θα θέλαμε μια Παγκόσμια Ημέρα:

– που να καταρρίπτει όλα τα στερεότυπα που αφορούν το σώμα μας και τα χαρακτηριστικά μας. Να σταματήσουμε να κρύβουμε το μεγάλος στήθος για να μη μας κρίνουν ή να σταματήσουμε να ακούμε ότι «θα πας μπροστά εσύ, είσαι όμορφη».

– που να μας επιτρέπει να είμαστε οι μητέρες που θέλουμε και να μην κρινόμαστε όταν λέμε ότι ναι, είναι άκρως κουραστικός κάποιες φορές ο ρόλος αυτός

– που να μας επιτρέπει να μη γινόμαστε μητέρες αν δε το θέλουμε, όχι γιατί «μόδα είναι θα σου περάσει», αλλά γιατί απλά δεν είναι κάτι που επιθυμούμε

– η οποία θα υποστηρίζει την επιλογή μας να ακολουθήσουμε όποιο όνειρο έχουμε χωρίς σχόλια για το πόσο «αντρική δουλειά» είναι αυτό

– η οποία θα καθιερώνει ότι μέσα σε ένα σπίτι δε μας «βοηθάει με τις δουλειές ή με τα παιδιά» ο σύντροφός μας, αλλά είμαστε ίσοι σε όλα

Θα μπορούσα να γράφω για πολλές γραμμές ακόμα. Όμως θα σταματήσω εδώ. Αν είστε γυναίκα και διαβάζετε αυτό το κείμενο, ίσως κουνάτε το κεφάλι σας καταφατικά και ταυτίζεστε. Ίσως πάλι έχετε καταφέρει όλα τα παραπάνω. Σας θαυμάζω σε όποια κατηγορία κι αν ανήκετε!

Ο αγώνας για την ισότητα συνεχίζεται και θα είναι διαρκής, εκτός κι αν κάποια στιγμή, επιτέλους, επιτευχθεί ο στόχος! Για την ώρα μου μοιάζει με όνειρο μακρινό…

ΥΓ Θα μπορούσε το κείμενο να δημοσιευτεί χθες, ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας. Όμως είναι σκέψεις – διαπιστώσεις, διαλέξτε όποια λέξη θέλετε, που κάνω κάθε μέρα. Επέλεξα λοιπόν να δημοσιευτεί σήμερα, που συνεχίζουμε τις ζωές μας κανονικά. Εκτός από αυτές που δεν πρόλαβαν…