Μια υπέροχη εβδομάδα με το Μετρό Θεσσαλονίκης

Οι πρώτες εφτά μέρες στην καθημερινότητά μου με το Μετρό Θεσσαλονίκης. Και ναι κάτι άλλαξε. Πολύ. Γράφει ο Δημήτρης Συρμάτσης. 

Είμαι από τους ευνοημένους. Το έχω παραδεχθεί πολύ πριν μπει στην τελική ευθεία το Μετρό Θεσσαλονίκης. Έχω σταθμό στα 3-5 λεπτά από το σπίτι μου και οι τωρινές μου δουλειές βρίσκονται το πολύ δέκα λεπτά από σταθμό. Και το περίμενα πως και πως.

Μέχρι πριν λίγες μέρες είχα δύο επιλογές να κινηθώ. Είτε με τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ είτε με το αυτοκίνητο μου. Στην πρώτη περίπτωση έπρεπε να ξεκινήσω περίπου δύο ώρες πριν. Υπολογίζεις ότι μπορεί να χάσεις το λεωφορείο αν είσαι πχ στο απέναντι φανάρι όταν ξεκινάει και μετά να κάνει 15-25 λεπτά να έρθει το επόμενο. Αλλά και μια απόσταση 30-35 λεπτά για την Αριστοτέλους και τα γραφεία του TheOpinion (όταν άδειασε η Καραμανλή από παρκαρισμένα υπήρχαν μέρες που το κάναμε και σε 25 λεπτά αλλά το κρίσιμο σημείο πάντα ήταν η Λ. Στρατού) είτε 45 λεπτά για την Δυτική Είσοδο της πόλης όπου βρίσκεται το ραδιόφωνο του Flash. Άρα στην καλύτερη περίπτωση 1,5 ώρα να είσαι σίγουρος ότι θα φτάσεις στην ώρα σου.

Με το αυτοκίνητο οι χρόνοι μπορεί να μειώνονταν δραματικά καθώς έφτανα σε 30-40 λεπτά στους δύο προορισμούς χωρίς την αναμονή για το λεωφορείο αλλά το μεγάλο ζόρι ήταν το πάρκινγκ. Και αν στο ραδιόφωνο υπήρχαν μέρες που έβρισκα στα 5-10 λεπτά, στον γυρισμό στο κέντρο η μοναδική επιλογή ήταν η ελεγχόμενη στάθμευση του δήμου Θεσσαλονίκης. Γύρες μέχρι να βρεθεί μια θέση και μετά ένα καθημερινό κόστος από 6,80 μέχρι και 10 ευρώ κάποιες μέρες. Αλλιώς ρίσκο να το βάλεις σε θέση κατοίκου και να φας το 40ευρω της κλήσης. Η επιλογή του ΙΧ προφανώς δεν θα μπορούσε να ήταν καθημερινή, καθώς το κόστος είναι εξωπραγματικό. Συνυπολογίζουμε σε αυτό το κόστος και την βενζίνη.

Η ζωή με Μετρό

Το πρώτο Σαββατοκύριακο είτε λόγω του ρεπορτάζ των εγκαινίων όσο και της κακοκαιρίας η επαφή με το Μετρό ήταν πρώτη και αναγνωριστική. Για την Δευτέρα όπου θα γινόταν πρεμιέρας μιας νέας καθημερινότητας. Και πραγματικά όλα ήταν τόσο μα τόσο διαφορετικά. Θα την χαρακτήριζα και κοσμογονική αλλαγή.

Μετακίνηση με ασφάλεια, χωρίς άγχος, άνετα, χωρίς καθυστερήσεις. Μέσα σε 20-25 λεπτά ήμουν από το σπίτι στη δουλειά. Χωρίς να με νοιάζει πού θα παρκάρω, αν άναψε το φανάρι, αν μπήκε σφήνα ο μπροστινός, πέρασε κανένας πεζός από τη μέση του δρόμου, τα μηχανάκια, τα πατίνια, τα ποδήλατα. Χωρίς να στριμωχτώ σαν το σταφύλι σε τσαμπί. Χωρίς να πρέπει να κάνω σλάλομ ανάμεσα από κόσμο για να μπορέσω να κατέβω στη στάση μου. Μετά από μια ολόκληρη εβδομάδα μπορώ να διαπιστώσω πόσο πιο ποιοτική γίνεται η ζωή σου. Μικρολεπτομέρεια σε μια ούτως ή άλλως – και λόγω επαγγέλματος – αγχωτική καθημερινότητα – αλλά πολύτιμη εκτιμώ. Οι συρμοί ανά 3-4 λεπτά. Και να το χάσεις θα έρθει σύντομα το επόμενο. Ούτε που σε απασχολεί να τρέξεις, να αγχωθείς.

Και όλα αυτά μόνο για το πήγαινε. Η επιστροφή ήταν μεγαλύτερο βασανιστήριο. Γιατί να πάρεις στις 7-8 το απόγευμα λεωφορείο από το κέντρο της πόλης είναι ένας γολγοθάς. Ειδικά αν σε βολεύουν δύο δρομολόγια μόνο. Άλλες φορές τα λεωφορεία ήταν γεμάτα οπότε περίμενες το επόμενο, άλλες η Εγνατία ήταν μποτιλιαρισμένη, άλλες κλειστή λόγω διαδηλώσεων. Τώρα από την ώρα που κλείνεις υπολογιστή, σε μισή ώρα θα είσαι στο σπίτι σου στην ανατολική είσοδο της πόλης. Αφού το βράδυ της Πέμπτης αισθάνθηκα ότι μπορούσα να κάνω και μια βόλτα στην στολισμένη Αριστοτέλους και στα μαγαζιά. Γιατί όμως; Γιατί δεν υπήρχε το άγχος και πότε θα έρθει το λεωφορείο; Και πώς θα μπω με τσάντες στο χέρι; Θα στριμωχτώ;

Οι μικροαναποδιές

Προφανώς, υπήρξαν και αναποδιές. Όταν χρειάστηκε να πρέπει να πάω να βγάλω από ΑΤΜ μετρητά για να εκδώσω εισιτήρια. Αλλά προς έκπληξη μου δεν δεχόταν το μηχάνημα χαρτονομίσματα των 20 ευρώ. Παρά το γεγονός ότι τα φυλλάδια έλεγαν το αντίθετο. Και ξανά έξω από τον σταθμό να πρέπει να αγοράσω κάτι από ένα καφέ για να μου το χαλάσει.

Ευτυχώς προμηθεύτηκα από το Σαββατοκύριακο εισιτήρια όταν δεν είχαν δημιουργηθεί ακόμη οι τεράστιες ουρές από την Τρίτη, ούτε όταν άρχισαν να χαλάνε το ένα μετά το άλλο τα μηχανήματα, κυρίως γιατί δεν μπορούσαν να δώσουν ρέστα οπότε τα έβγαζαν εκτός λειτουργίας.

Και θα περιμένω να περάσουν οι μεγάλες ουρές στα εκδοτήρια για τις προσωποποιημένες κάρτες ώστε να εκδώσω και την δική μου. Επέλεξα στον πρώτο μήνα να πληρώσω λίγο παραπάνω στα πακέτα των 10+1 εισιτηρίων παρά να στηθώ για 3-4 ώρες για να βγάλω – και αν βγάλω – την κάρτα.

Στην διαδρομή δεν μου έτυχε όπως σε άλλους να σταματήσει να λειτουργεί ο συρμός. Μόνο ένα πολύ μικρό σταμάτημα σε ένα δρομολόγιο πριν από σταθμό για επαναχάραξη του συρμού ώστε να «κάθεται» σωστά στις πόρτες.

Επίσης ναι, ασανσέρ και κυλιόμενες σκάλες έτυχε κάποιες μέρες να μην δουλεύουν. Αλλά όλα αυτά είναι πραγματικά μικροαναποδιές. Τα ξεπερνάς. Είναι όχι απλά το δέντρο στο δάσος, αλλά ένα μεγάλο κλαρί.

Τέλος, αναμένω με μεγάλη ανυπομονησία τις Κυριακές και τις βόλτες με την οικογένεια στο κέντρο. Γιατί πήξαμε στα εμπορικά κέντρα με την εύκολη πρόσβαση. Το μετρό μας αλλάζει την ζωή και εύχομαι του χρόνου να το νιώθουν οι συμπολίτες μας στην Καλαμαριά αλλά και να μην φτάσουμε στο 2040 να το πει ολόκληρη η πόλη, δυτικά, Τούμπα, Θέρμη και αεροδρόμιο.