Κι όμως, κάποιες φορές είναι επιτακτικό να σκύβουμε το κεφάλι

Η εβδομάδα που πέρασε ήταν περίεργη. Εκνευρισμός, συγκίνηση, θλίψη, αλλά και ελπίδα, έστω και λίγη.

Ένας χρόνος από το έγκλημα των Τεμπών, από εκείνη τη μέρα που δεκάδες άνθρωποι «έσβησαν» τόσο άδικα κι άλλοι τόσοι έμειναν πίσω να προσπαθούν να διαχειριστούν τον χαμό τους. Δεν έχει σημασία αν ήταν όλοι νέοι, ενήλικες ή ανήλικοι. Σημασία έχει ότι τους στερήθηκε η ζωή με το «ασφαλέστερο μέσο» όπως λένε πολλοί για τα τρένα.

Έναν χρόνο μετά και είμαστε στο ίδιο έργο θεατές…δυστυχώς! Οι συγγενείς των θυμάτων μόνο που δεν έχουν κληθεί να απαντήσουν στο ερώτημα «γιατί τους βάλατε στο τρένο;», ενώ αγωνίζονται για να δικαιώσουν τη μνήμη των δικών τους.

Αγωνίζονται κόντρα στην ελληνική κανονικότητα, όπου οι ευθύνες γίνονται μπαλάκι, ο θάνατος των αγαπημένων τους «πρωταγωνιστεί» σε ανακοινώσεις πολιτικών, που προσπαθούν να δείξουν πόσο τους νιώθουν και πόσο θέλουν να αποδοθούν ευθύνες, την ίδια ώρα που δεν κάνουν απολύτως τίποτα για να προχωρήσει η έρευνα ή καλύπτουν τους «δικούς» τους.

Ο πρωθυπουργός είπε την Πέμπτη σε μια εκδήλωση πως «δεν υπήρξε για εμένα πιο δύσκολη στιγμή από τα Τέμπη», χωρίς ντροπή! Σε ποιον απευθύνεται ο κ. Μητσοτάκης; Σε ποιους μιλάει για «δύσκολες στιγμές»; Σε αυτούς που παρέλαβαν τα παιδιά τους σε μαύρες σακούλες; Σε αυτούς που πάλεψαν ή παλεύουν ακόμη με τραύματα τους;

Στην ίδια εκδήλωση μίλησε και για κομματική εργαλειοποίηση. Είπε χαρακτηριστικά: «η κομματική εργαλειοποίηση αυτής της τραγωδίας είναι εξοργιστική. Λυπάμαι που το λέω έτσι. Είχαμε κι άλλες τραγωδίες στο παρελθόν με νεκρούς και με ευθύνες του κρατικού μηχανισμού. Δεν διανοήθηκα ποτέ να τις εργαλειοποιήσω με αυτόν τον τρόπο για πρόσκαιρα κομματικά οφέλη». Μάλλον ξέχασε πως το δικό του κόμμα και τα στελέχη του χειρίστηκαν το Μάτι και τους 104 νεκρούς, πίσω στο 2019…

Άλλη μια φορά γεμίσαμε με ανακοινώσεις θλίψης, που δεν πείθουν όμως και ήταν κατώτερες των περιστάσεων, αλλά και με φωτογραφίες σε πορείες μνήμης και μεγάλες υποσχέσεις. Θα μου πείτε όταν έχεις χάσει τον άνθρωπό σου με αυτόν τον τρόπο, σε νοιάζουν οι ανακοινώσεις; Όχι, πιθανόν. Σίγουρα όμως σε νοιάζει να μη σε εμπαίζουν και να σκύβουν το κεφάλι μπροστά σου. Όχι μόνο στα λόγια, αλλά και στην πράξη.

Κι επειδή μίλησα για ελπίδα στην αρχή, κι αυτή όπως λέει ο σοφός λαός «πεθαίνει τελευταία», η συμμετοχή στις πορείες και οι υπογραφές στο διαδικτυακό ψήφισμα που ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο, είναι η απόδειξη πως ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται και είναι διατεθειμένοι να μη ξεχάσουν! Κι αυτό ναι, δίνει μια ελπίδα για το αβέβαιο μέλλον που έχουμε μπροστά μας, αν βέβαια δε μπούμε σε τρένο, πλοίο ή δε μένουμε κοντά σε κανά δάσος…