Η ευθύνη των ΜΜΕ στην αύξηση πάσας μορφής βίας

«Με τον νόμο που ψήφισαν θα γεμίσει η χώρα μας με τέτοιους», ήταν ατάκα που είπε ακροατής σε ραδιόφωνο της Θεσσαλονίκης αναφερόμενος στα άτομα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, αλλά και στη ψήφιση του νομοσχεδίου για την ισότητα στον γάμο.

Ο δημοσιογράφος δεν αντέδρασε. Τον ευχαρίστησε και έκλεισε τη γραμμή συνεχίζοντας στην επόμενη. Έμεινα να αναρωτιέμαι λοιπόν, μήπως η λεγόμενη ελευθερία του λόγου πολλές φορές ξεφεύγει κάθε ορίου επικαλούμενη το δικαίωμα της έκφρασης άποψης από (κυριολεκτικά) οποιονδήποτε;

Για να μη παρεξηγηθώ, φυσικά κάθε θέμα συζήτησης είναι σαν νόμισμα, έχει δυο πλευρές, ίσως και περισσότερες, όμως αλήθεια πως επιτρέπουμε ως δημοσιογράφοι να ακούγονται τέτοιες ατάκες; Προφανώς και θα φιλοξενήσουμε όλες τις απόψεις, όπως οφείλουμε, όμως είναι δυνατόν αυτό να γίνεται άκριτα; Είναι δυνατόν να δίνουμε το οποιοδήποτε δημόσιο βήμα, σε ανθρώπους που ξεστομίζουν ανυπόστατα πράγματα, τα οποία πολλές φορές μπορεί και να «τρέφουν» τη βία;

Το εν λόγω περιστατικό σε ένα ήδη ευαίσθητο θέμα με χιλιάδες θύματα λεκτικού/ψυχολογικού bullying, αν όχι και σωματικού, είναι ένα τεράστιο red flag σχετικά με το πως οι δημοσιογράφοι συμβάλλουμε στην αύξηση πάσας μορφής βίας.

Το ίδιο συμβαίνει και με την έμφυλη βία. Μερικά από τα μεγαλύτερα ΜΜΕ της χώρας παρουσιάζουν καθημερινά τις γυναίκες ως κούκλες barbie, για να μη πω χειρότερα ως αντικείμενα, την ίδια ώρα που ισχυρίζονται ότι στηρίζουν την ισότητα.

Η επιρροή των media σε κάθε τους μορφή είναι τεράστια, ακόμα κι αν ο κόσμος γυρνά την «πλάτη» του σε αυτά, όχι και άδικα τις περισσότερες φορές… Η ευθύνη που φέρουμε γι΄αυτά που λέμε ή αυτούς που προβάλλουμε ακόμα μεγαλύτερη. Μερικές φορές εξυπηρετώντας συγκεκριμένα κοινά, ξεχνάμε ότι η πραγματική ζωή εκεί έξω είναι πολύ σκληρότερη… και φυσικά δε μπορούμε να παρέμβουμε όταν θα είναι πολύ αργά.