Η αποφράδα μέρα του Φλεβάρη

Ένας χρόνος και μια ημέρα από την αποφράδα της 28ης Φεβρουαρίου του 2023.

Όταν ο χρόνος σταμάτησε αιφνίδια για 57 ανθρώπινες ψυχές στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών.

Μία από τις μεγαλύτερες πολύνεκρες τραγωδίες των τελευταίων ετών στη χώρα μας, που προήλθε από τη σύγκρουση δύο αμαξοστοιχιών, οι οποίες για 12 ολόκληρα λεπτά κινούνταν πάνω στις ίδιες ράγες με αντίθετες κατευθύνσεις.

Είναι, όμως, δυστύχημα;

Ή μήπως έγκλημα;

Τι είναι όταν για είκοσι και πλέον χρόνια όλοι οι αρμόδιοι γνώριζαν για την τραγική κατάσταση του ελληνικού σιδηροδρόμου και δεν έκαναν απολύτως τίποτα;

Ή όταν ο τότε υπουργός Μεταφορών Κώστας Καραμανλής δήλωνε, λίγες μόλις ημέρες πριν την τραγωδία, ότι για την κυβέρνηση προέχει η ασφάλεια των πολιτών και κουνούσε, μάλιστα, το δάχτυλο σε όσους αμφέβαλλαν για αυτό;

Όταν έναν χρόνο μετά τα τρένα συνεχίζουν να κινούνται στα “τυφλά”, χωρίς σηματοδότηση/τηλεδιοίκηση;

Όταν ρίχνεις κροκοδείλια δάκρυα και τις πρώτες ημέρες του συμβάντος “μπαζώνεις” το σημείο και αποδίδεις την τραγωδία σε ανθρώπινο λάθος;

Όταν οι εξελίξεις για την απόδοση των ευθυνών, ένα χρόνια μετά, κινούνται με ρυθμούς “χελώνας”;

Όταν δε δείχνεις τον πρέποντα σεβασμό στους συγγενείς και κοντινούς ανθρώπους των θυμάτων, οι οποίοι δεν έχουν προλάβει ακόμη να θρηνήσουν;

Όταν οι ίδιοι έχουν χάσει κάθε ελπίδα για δικαίωση στη χώρα τους και την εναποθέτουν πια μόνο στα ξένα ευρωπαϊκά δικαστήρια;

Στα μάτια του κόσμου ήταν, είναι και θα είναι πάντα ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα. Και ίσως αυτό που προκάλεσε τόσο βαθύ τραύμα στη συνείδηση όλων μας, είναι πως ο καθένας από εμάς θα μπορούσε να βρίσκεται ανάμεσα στους επιβάτες.

Κανείς μας λοιπόν να μην αφήσει την “ασθενή” μας μνήμη, που μας χαρακτηρίζει ως λαό, να θυμάται και να τιμά τις 57 αυτές ψυχές μόνο κάθε 28η Φεβρουαρίου.