Είναι τόσο αδίστακτοι, που ακόμη και τις έγκυες γυναίκες έβαλαν στο στόχαστρο

Αρθρογραφεί στο TheOpinion η Νεκταρία Ελευθερία Αγγελάκη, Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω, Εργατολόγος-Δημοσιολόγος, Νομικός Σύμβουλος ΕΚΘ.

Το να συζητάς για εργασιακά δικαιώματα αυτή την εποχή μοιάζει ως ένα κακό αστείο. Η αγορά εργασίας έχει αλλάξει κατά πολύ και τα δικαιώματα των εργαζομένων έχουν περιοριστεί.

Ως εργατολόγος καλούμαι να αντιμετωπίσω καθημερινά ανάλογα περιστατικά. Και σε πολλά από αυτά καταλήγω και εγώ, όπως και πολλοί συνάδελφοί μου, πως απέναντί μας έχουμε σχεδόν ολόκληρο το κράτος.

Για ποια εργασιακά δικαιώματα να συζητήσουμε: Για αυτά των απλήρωτων υπερωριών; Της μαύρης και αδήλωτης εργασίας; Των επικίνδυνων συνθηκών εργασίας; Για την μη πληρωμή δώρων; Και ο κατάλογος είναι ατελείωτος.

Τα πρώτα νομοσχέδια της Ν.Δ., μετά τις εκλογές του 2019, αφορούσαν την κατάργηση του βάσιμου λόγου απόλυσης, την κατάργηση της προστασίας των εργολαβικών εργαζομένων, την κατάλυση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και του συνταγματικού δικαιώματος της μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία και την απαξίωση του σώματος επιθεώρησης εργασίας.

Βλέπετε τι κάνει ο νόμος Χατζηδάκη. Μία άνευ προηγουμένου επίθεση στον κόσμο της μισθωτής εργασίας, καθώς:

• Πρώτον, νομιμοποίησε όλες τις αντεργατικές πρακτικές που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια της οικονομικής – υγειονομικής κρίσης σχετικά με τα ωράρια και τα δικαιώματα και αποδυνάμωσε τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, και
• Δεύτερον, επέβαλε την απομείωση των συνδικαλιστικών ελευθεριών. Πλέον τίθενται υπό τον έλεγχο της εργοδοσίας η ίδρυση, η λειτουργία και η δράση των συνδικάτων. Επίσης φρενάρεται πρακτικά η άσκηση του δικαιώματος της απεργίας, ενώ παρέχει τη δυνατότητα στους εργοδότες να απαιτήσουν εξοντωτικές αποζημιώσεις αστικής ευθύνης από τους επικεφαλής των συνδικάτων.

Και ξέρετε είναι τόσο αδίστακτοι, που ακόμη και τις έγκυες γυναίκες έβαλαν στο στόχαστρο. Σύμφωνα με τις διατάξεις αυτές, επιτρέπεται πλέον η καταγγελία της σύμβασης εργασίας, όταν υπάρχει κάποιος «σπουδαίος λόγος», χωρίς να αναφέρονται πια περιοριστικά, συγκεκριμένες περιπτώσεις «σπουδαίων λόγων».

Ο αγώνας για καλές συνθήκες δουλειάς, με αξιοπρεπείς μισθούς, και η διασφάλιση των συνδικαλιστικών ελευθεριών, είναι και πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα.

Πρέπει να προχωρήσουμε άμεσα στην ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών, στην αποκατάσταση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, στην προστασία από τις απολύσεις και στην αποκατάσταση και διεύρυνση των συλλογικών δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Απαιτείται, λοιπόν, να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, ως κοινωνία, για την συγκρότηση ενός ευρύτερου κοινωνικού και πολιτικού μετώπου, που θα μπλοκάρει και θα σταματήσει τον αυταρχικό κατήφορο.