Χρειάζονται τελικά οι νέοι τους «πατέρες» της πολιτικής;

Οι νέοι άνθρωποι δεν χρειάζονται απαραίτητα έναν «πατέρα» για να τους καθησυχάσει ότι όλα θα πάνε καλά, απλά επειδή το είπε μια έμπειρη φωνή

Χρειάζονται τελικά οι νέοι τους «πατέρες» της πολιτικής;
ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI

Αρθρογραφεί στο TheOpinion η Μαρία Σαρηγιαννίδου, δικηγόρος

«Σας βλέπω σαν πατέρα και μου δίνετε μια σιγουριά», λέει μια νέα γυναίκα στον Αντώνη Σαμαρά στο νέο του σποτ. Λίγο νωρίτερα η κοπέλα έχει εκφράσει την δυσπιστία της απέναντι στους πολιτικούς λέγοντας «οι πολιτικοί μάς δουλεύουν» και εκείνος της απαντά «για κάτσε, δεν είμαστε όλοι ίδιοι». Μία απάντηση χιλιοειπωμένη, που υπόσχεται πως ο ομιλών είναι η εξαίρεση, ενώ ταυτόχρονα η συνομιλήτρια του, τον βλέπει σαν πατρική φιγούρα. Όμως, απαντά πραγματικά αυτό το αφήγημα σε όσα νιώθει και ζητά σήμερα η νέα γενιά;

Η αναζήτηση σταθερότητας σε περιόδους διαδοχικών κρίσεων, οικονομικών, εργασιακών, στεγαστικών, είναι απολύτως κατανοητή, το ίδιο και η επιθυμία για καθαρό λόγο, σοβαρότητα και αίσθηση ασφάλειας, που είναι σχεδόν ενστικτώδης, όταν νιώθεις το έδαφος κάτω από τα πόδια σου ρευστό. Τότε η οικογένεια μπορεί να προσφέρει αυτήν την ανάγκη για σταθερότητα. Στην πολιτική, όμως, η πατρική φιγούρα κουβαλά ενδεχομένως πιο έντονα την έννοια της κηδεμονίας.. υπονοεί ότι ο ένας ξέρει καλύτερα από όλους, προστατεύει και γι’ αυτό αποφασίζει, ενώ οι υπόλοιποι καλούνται να εμπιστευτούν και να ακολουθήσουν.

Μια γενιά που έχει μεγαλώσει με άμεση πρόσβαση στην πληροφορία, με έντονη αίσθηση των ορίων της και με απογοήτευση από υποσχέσεις του παρελθόντος, αντιμετωπίζει τον πατερναλισμό με δικαιολογημένη επιφύλαξη. Το «δεν είμαστε όλοι ίδιοι» έχει ακουστεί τόσες φορές σε διαφορετικές εκδοχές και σίγουρα δεν αποτελεί ουσιαστική απάντηση στα αίτια της δυσπιστίας.

Οι νέοι άνθρωποι δεν χρειάζονται απαραίτητα έναν «πατέρα» για να τους καθησυχάσει ότι όλα θα πάνε καλά, απλά επειδή το είπε μια έμπειρη φωνή. Χρειάζονται ισότιμη αντιμετώπιση, διαφάνεια, μετρήσιμα αποτελέσματα και πολιτική που να σέβεται τις ανάγκες τους, αλλά και την αυτονομία τους. Η ασφάλεια δεν χτίζεται μέσα από προστατευτικές αυταπάτες, ούτε από κηδεμόνες, αλλά μέσα από εμπιστοσύνη που κερδίζεται στην πράξη.

Αυτό βέβαια δεν αναιρεί τη χρησιμότητα της εμπειρίας ούτε την αξία μιας προσωπικότητας που στέκεται δίπλα σου όταν νιώθεις πελαγωμένος, αφού ένας άνθρωπος με πείρα μπορεί όντως να σε βοηθήσει να δεις όσα σου διαφεύγουν, αλλά και να σου δώσει το θάρρος να αναλάβεις ευθύνη για πρώτη φορά.

Άλλωστε, αν η πατρική σιγουριά έχει αξία στην πολιτική, αυτή δεν δεν έγκειται στο ότι «δεν είναι ίδιος με τους άλλους», ούτε στις έτοιμες λύσεις, που μπορεί να προσφέρει, αλλά, όπως και στην οικογένεια, στο ότι σου δίνει αρκετό θάρρος ώστε, κάποια στιγμή, να μπορείς να πεις: «Άκουσα τη γνώμη σου, το σκέφτηκα και θα κάνω κάτι διαφορετικό». Και όχι επειδή δεν σε νοιάζει η γνώμη του, αλλά επειδή σου έμαθε να χαράζεις την δική σου πορεία.