Αρρυθμίες

Η απορία του Γάλλου προέδρου Μακρον στο μήνυμα που έστειλε στον Τραμπ και δημοσιεύτηκε σήμερα από τον ίδιο τον αμερικανό πρόεδρο, συμπυκνώνει μάλλον με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο την απορία όλων:«δεν καταλαβαίνω τι κάνεις με τη Γροιλανδία».

Απο το Σαββατοκύριακο που βρήκα λίγο χρόνο παραπάνω μέχρι και την ώρα που γράφω αυτές τις λέξεις, προσπαθώ μέσα από τις αναλύσεις και τις σκέψεις ιστορικών, πολιτικών επιστημόνων, νομικών, πολιτικών, οικονομολόγων, δημοσιογράφων να βάλω μια σειρά και τάξη σε αυτά με τα οποία μας βομβαρδίζει ο πρόεδρος Τραμπ και το επιτελείο του ασταμάτητα, μέχρι να φτάσει στο Ντάβος, όπου και αναμένεται με ανυπομονησία, ίσως και με φόβο, εν όψει της παρουσίασης της διεθνιστικής του ατζέντας.

Και αυτό, διότι είναι πολύ πιθανό από εκεί να προβεί σε νέες εμπρηστικές δηλώσεις και να προσθέσει έναν ακόμη κρίκο σε αυτή μακρά αλυσίδα θεσφάτων, κατ’ αρχήν για το νησί της Γροιλανδίας, που κατά τον Πολ Κρούγκμαν, οικονομολόγο βραβευμένο με κανονικό Νόμπελ: «είναι η τελευταία, και η πιο ανόητη, από τις παράξενες εμμονές του Ντόναλντ Τραμπ».

Όταν, λοιπόν, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά, όταν η Στρατηγική Ασφάλειας των ΗΠΑ μοιάζει να είναι η νέα χάρτα που έχει προκαθορίσει τη μοίρα του κόσμου για τα αμέσως επόμενα χρόνια, όταν το υπο διαμόρφωση και υπό εκκόλαψη «Συμβούλιο Ειρήνης» που θα ελέγχεται από τον ίδιο τον πρόεδρο Τραμπ έρχεται να υπονομεύσει και να αντικαταστήσει τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, όλα μοιάζουν πια πιθανά και απίθανα μαζί.

Εν τω μεταξύ, το ωραίο με αυτές τις απόπειρες κατάλυσης της δημοκρατίας, των θεσμών της ελευθερίας και του κράτους δικαίου, από όπου και αν προέρχονται, είναι ότι συμπίπτουν και συγκλίνουν απόλυτα στο εξής: μιλούν και ευαγγελίζονται πάντα τη σταθερότητα, την αξιοπιστία και τη νομιμότητα, την εγγύηση της ειρήνης, χωρίς, βέβαια, να λείπουν οι αναφορές στην ευελιξία και την αποτελεσματικότητα. Αυτό το τελευταίο είναι ίσως και το mantra, το σλόγκαν, το δισκοπότηρο της νέας αναδιάταξης και αναθεώρησης των πραγμάτων: αποτελεσματικότητα διά της ισχύος.

Πέρα, λοιπόν, και μακριά από εμπεδωμένους μεν αλλά δήθεν φθαρμένους διεθνείς θεσμούς, και με εστίαση σε άλλες γεωγραφικές, οικονομικές και αξιακές προτεραιότητες, η εποχή Τραμπ συνεχίζεται.

Ενώ, δε, εξακολουθεί την πορεία της, δεν μπορεί να μην αρχίσει να αμφιβάλλει ήδη κανείς, για το εάν οι επιδιώξεις του προέδρου Τραμπ ταυτίζονται πράγματι με τις επιδιώξεις και αυτών ακόμα των Ηνωμένων Πολιτειών.

«Δεν καταλαβαίνω τι κάνεις με τη Γροιλανδία» και που το πας· αλλά κάποια στιγμή, αυτή η τρελή πορεία κάπου θα βρει, σε κάποιο αδιέξοδο, σε κάποιο μη παρέκει. Και, δυστυχώς, τότε τα σπασμένα θα χρειαστεί να τα πληρώσουμε όλοι μαζί