Από πότε οι έφηβοι είναι ομοφοβικοί; Από πάντα…

Βλέποντας τι έγινε την προηγούμενη εβδομάδα, από την επίθεση του όχλου σε δυο queer ατόμα και την καύση του ομοφυλοφίλου Κασσελάκη, αλλά και τις αντιδράσεις των πολιτών, θυμήθηκα πως ήταν να μεγαλώνεις στην ομοφοβική Ελλάδα.

Δεν έπεσα από τα σύννεφα όταν είδα και τις δυο εικόνες. Λίγο άσχημο που το παραδέχομαι αλλά δεν μπορώ να είμαι αισιόδοξη όταν βλέπω και ακούω από μικρή δηλώσεις και συμπεριφορές που κρύβουν ομοφοβία ή την δείχνουν επιδεικτικά. Όσο δύσπεπτο και αν είναι , η Ελλάδα σε καμία περίπτωση δεν είναι μια ασφαλής χώρα για όλους και ένα υγιές περιβάλλον για να μεγαλώσει ένα queer παιδί. Τα 300- 400 «μαγκάκια» που επιτέθηκαν στα δυο παιδιά είναι οι συμμαθητές των παιδιών στο σχολείο, και όταν μεγαλώσουν θα γίνουν οι συμφοιτητές μας ακόμα και οι συνάδελφοι μας. Δεν θα αλλάξουν μυαλά αλλά θα μάθουν ότι υπάρχουν κυρώσεις, και η κοινωνία δεν είναι το ομοφοβικό σχολείο το οποίο επιτρέπει τα παιδιά να βρίζουν αυτόν που φαίνεται λίγο πιο θηλυπρεπή αλλά βάζει απουσίες σε μια κοπέλα που φόρεσε σορτσάκι.

Την έννοια «ομοφοβικό σχολείο» δεν την βγάζω από το μυαλό μου, την έζησα από το δημοτικό έως το λύκειο. Και δεν μιλάω για τα παλιά  χρόνια αλλά για πράγματα που γίνονται και γινόντουσαν πριν και 4 χρόνια που αποφοίτησα το λύκειο. Πως περιμένουμε την κοινωνία να αποδέχεται και να προστατεύει τα queer άτομα ( όχι μόνο τους ομοφυλόφιλους αλλά και τα trans και τα non- binary άτομα που κινδυνεύουν περισσότερο από βία και συστημικό ρατσισμό), όταν από το σχολείο προάγεται η ομοφοβία σαν μια «άποψη» που οφείλεται να ακούγεται στη τάξη και όχι σαν ένα «μικρόβιο» που οι καθηγητές πρέπει να βοηθήσουν τον μαθητή να αποβάλει από πάνω του.

Στην Ελλάδα όχι απλά ακούγεται αλλά αιτιολογείται,  από την στιγμή που γίνονται debates ανάμεσα σε καθηγητές που ξερνάνε ομοφοβία και σε μερικούς μαθητές που προσπαθούν να υπερασπιστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Θυμάμαι ακόμα ότι κάθε χρόνο από τη πρώτη γυμνασίου μέχρι την Τρίτη λυκείου στο μάθημα της έκθεσης έπρεπε να μαλώνω με την εκάστοτε φιλόλογο «Πατρίς θρησκεία οικογένεια» και το εκάστοτε «πνευματικά ανίδεο» έφηβο αγοράκι που έχει πήξει στο Ίντερνετ παρακολουθώντας τον αγαπημένο του YouTuber ( ο οποίος τώρα μένει στο κελί 33) και εξέφραζε ομοφοβικές απόψεις. Και φυσικά η μορφή εξουσίας ( η καθηγήτρια δηλαδή) εκείνη τη στιγμή όχι μόνο δεν σεβόταν τα δικαιώματα των μειονοτήτων αλλά έπαιρνε το μέρος του ομοφοβικού παιδιού χωρίς να σκέφτεται ότι στη τάξη μπορεί να κάθεται ένα gay ή ένα trans παιδί  (τα οποία στην δική μου τάξη υπήρχαν) και να  νιώθει ότι δεν αξίζει να έχει δικαιώματα, ακόμα και να βλέπει πως  η ύπαρξη του, η ζωή του γίνεται πεδίο μάχης και ότι άμα αποκαλύψει την ταυτότητα του θα φάει bullying. Και αυτό γινόταν φυσικά. Χωρίς φόβο το ομοφοβικό παιδί  χλεύαζε όποτε είχε την ευκαιρία τα παιδιά που είτε φαίνονταν gay είτε είχαν μαθησιακές δυσκολίες είτε ήταν διαφορετικά από το « φυσιολογικό» και φυσικά δεν είχε καμία κύρωση και δεν του επιβαλλόταν καμία τιμωρία.

Άρα όταν αυτή είναι η πραγματικότητα ενός 15χρόνου το 2017 πως περιμείνετε να βγει το 15χρόνο το 2024. Νομίζουμε ότι, επειδή μπορούμε να βγαίνουμε και να υποστηρίζουμε τα δικαιώματα όλων ή επειδή νομιμοποιήθηκε ο πολιτικός γάμος ομοφυλοφίλων  τα παιδιά που μεγάλωσαν έτσι έχουν εξαφανιστεί. Δυστυχώς υπάρχουν σε όλα τα σχολεία. Όταν τα παιδιά που βλέπουν στη τηλεόραση τον κάθε ομοφοβικό πολιτικό, δημοσιογράφο, ηθοποιό να λέει την «άποψη» του και να μην κατηγορείται για ρητορική μίσους επειδή και καλά είμαστε δημοκρατική κοινωνία που τα δέχεται όλα ( όχι ότι είναι αποδεκτό επειδή η ομοφοβία πουλάει) , που ακούνε τα χλευαστικά σχόλια των γονιών τους όταν βλέπουν κάτι διαφορετικό, είναι λογικό μετά να βγουν στην κοινωνία και να εκφράσουν δημόσια  ότι ακούν από σπίτι, την τηλεόραση και το Ίντερνετ.  Τότε, όχι απλά δεν θα δεχτούν επιπλήξεις ή βοήθεια να αλλάξουν αλλά θα έχουν την στήριξη και την αποδοχή των «μεγάλων» και των καθηγητών.

Άρα, όταν ένα παιδί μεγαλώνει με αυτές τις προσλαμβάνουσες, σίγουρα  δεν φταίει εκείνο αλλά οι γονείς του, οι καθηγητές του, τα μέσα που καταναλώνει, από το διαδίκτυο μέχρι την τηλεόραση. Κανένας δεν γεννήθηκε με μίσος μέσα του και με τη τάση να τρέχει να επιτεθεί σε κάποιον, αλλά κάποιος του το «φύτεψε».