Το κοινό λάθος που ενισχύει τη συνήθεια του σκύλου να πηδάει πάνω μας

Η καθημερινότητα με έναν σκύλο είναι γεμάτη χαρά, έντονες στιγμές και μικρές – ή όχι και τόσο μικρές – προκλήσεις. Μία από τις πιο συνηθισμένες είναι η στιγμή που ο σκύλος, μέσα στον ενθουσιασμό του, πηδάει πάνω μας για να μας χαιρετήσει, να ζητήσει προσοχή ή να διεκδικήσει αυτό που κρατάμε στο χέρι μας.

Όσο το ζώο είναι κουτάβι, αυτή η συμπεριφορά συχνά αντιμετωπίζεται ως κάτι αθώο και χαριτωμένο. Όταν όμως ο σκύλος μεγαλώσει και αποκτήσει όγκο και δύναμη, το «αθώο» άλμα μπορεί να εξελιχθεί σε πραγματικό κίνδυνο. Δεν είναι λίγα τα περιστατικά όπου άνθρωποι χάνουν την ισορροπία τους ή τραυματίζονται, ενώ η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο ευαίσθητη όταν ο σκύλος πηδάει πάνω σε παιδιά.

Για λόγους ασφάλειας – τόσο του ανθρώπου όσο και του ίδιου του σκύλου – η συγκεκριμένη συμπεριφορά χρειάζεται διαχείριση. Και το πρώτο βήμα είναι να αναγνωρίσουμε το βασικό λάθος που, άθελά μας, κάνουμε οι περισσότεροι.

Πού ξεκινά το πρόβλημα

Η βάση του προβλήματος, όπως γράφει topetmou.gr, μπαίνει πολύ νωρίς. Στην κουταβίσια ηλικία, σχεδόν κάθε συμπεριφορά μάς φαίνεται αξιολάτρευτη. Όταν ο μικρός σκύλος σηκώνεται στα πίσω πόδια και ακουμπάει πάνω μας, συχνά γελάμε, τον χαϊδεύουμε ή του μιλάμε με ενθουσιασμό. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, όμως, του «μαθαίνουμε» ότι αυτός είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος να κερδίζει την προσοχή μας.

Καθώς μεγαλώνει, ο σκύλος συνεχίζει να επαναλαμβάνει μια συμπεριφορά που στο παρελθόν είχε θετικό αποτέλεσμα. Η διαφορά είναι ότι πλέον δεν είναι πια μικρός ούτε ελαφρύς, κι αυτό που κάποτε φαινόταν αστείο μπορεί να γίνει επικίνδυνο.

Τι δεν βοηθά – και συχνά κάνει τα πράγματα χειρότερα

Πολλοί κηδεμόνες προσπαθούν να σταματήσουν το άλμα λέγοντας «μη», «κάτω» ή σπρώχνοντας ελαφρά τον σκύλο. Ωστόσο, για το ζώο, όλα αυτά μεταφράζονται ως αλληλεπίδραση. Ακόμη και η αρνητική προσοχή είναι προσοχή – και άρα λόγος για να συνεχίσει.

Ο σκύλος πηδάει επειδή θέλει επαφή, ενθουσιασμό, συμμετοχή. Αν του τα προσφέρουμε, έστω και άθελά μας, η συμπεριφορά παγιώνεται.

Η στρατηγική που πραγματικά λειτουργεί

Αυτό που μπορεί να αποδειχθεί πιο αποτελεσματικό είναι κάτι που συχνά δυσκολευόμαστε να εφαρμόσουμε: η πλήρης αδιαφορία. Κάθε φορά που ο σκύλος σηκώνεται για να πηδήξει, η στάση μας πρέπει να είναι ουδέτερη. Δεν μιλάμε, δεν κινούμαστε, δεν τον κοιτάμε. Με απλά λόγια, «παγώνουμε».

Όταν ο σκύλος σταματήσει και πατήσει και πάλι στο έδαφος, τότε –και μόνο τότε– έρχεται η επιβράβευση: ένας καλός λόγος, ένα χάδι ή μια λιχουδιά. Έτσι, μαθαίνει σταδιακά ότι το να πηδάει δεν του αποφέρει τίποτα, ενώ η ήρεμη συμπεριφορά ανταμείβεται.

Δίνοντας εναλλακτική, όχι απαγόρευση

Παράλληλα, είναι σημαντικό να προσφέρουμε στον σκύλο έναν διαφορετικό τρόπο να εκφράσει τη χαρά του. Η εκμάθηση απλών εντολών, όπως το «κάτσε», μπορεί να λειτουργήσει ως αντικατάσταση της ανεπιθύμητης συμπεριφοράς. Αν ο σκύλος επιλέξει να καθίσει αντί να πηδήξει, η επιβράβευση είναι απαραίτητη για να ενισχυθεί αυτή η επιλογή.

Η χαρά και ο ενθουσιασμός ενός σκύλου είναι σημάδι ευζωίας. Η ευθύνη μας, όμως, είναι να τον βοηθήσουμε να τα εκφράζει με τρόπους ασφαλείς για όλους. Με συνέπεια, υπομονή και ξεκάθαρα μηνύματα, το άλμα πάνω μας μπορεί να γίνει σταδιακά παρελθόν. Και αν η δυσκολία επιμένει, η καθοδήγηση ενός επαγγελματία εκπαιδευτή μπορεί να κάνει τη διαφορά.