Η διαταραχή που μειώνει το προσδόκιμο ζωής έως και 11 χρόνια
Η μελέτη επισημαίνει την ανάγκη για περαιτέρω έρευνα και βελτίωση της υποστήριξης των ατόμων
theopinion
Μια πρόσφατη μελέτη που πραγματοποιήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο από ερευνητές του University College London (UCL) και δημοσιεύθηκε στο The British Journal of Psychiatry, ανέλυσε ανώνυμα δεδομένα πρωτοβάθμιας περίθαλψης από 30.029 ενήλικες με ΔΕΠΥ.
Οι ερευνητές συνέκριναν τα ευρήματα σύμφωνα με το ygeiamou.gr εκείνα μιας ομάδας 300.390 ατόμων χωρίς τη διαταραχή, αποκαλύπτοντας μια ανησυχητική τάση: τα άτομα με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) έχουν σημαντικά μειωμένο προσδόκιμο ζωής.
Συγκεκριμένα, οι άνδρες με ΔΕΠΥ ζουν 4,5 έως 9 χρόνια λιγότερο, ενώ στις γυναίκες η μείωση φτάνει τα 6,5 έως 11 έτη.
Ο επικεφαλής της μελέτης, καθηγητής Josh Stott (UCL Psychology & Language Sciences), δήλωσε:
«Παρότι τα άτομα με ΔΕΠΥ έχουν πολλά πλεονεκτήματα και μπορούν να ζήσουν μια επιτυχημένη ζωή με την κατάλληλη υποστήριξη, η έλλειψη βοήθειας συχνά τους οδηγεί σε στρεσογόνα γεγονότα και κοινωνικό αποκλεισμό, επηρεάζοντας αρνητικά την υγεία και την αυτοεκτίμησή τους». Οι Αντιμετωπίσεις και οι Προκλήσεις των Ατόμων με ΔΕΠΥ Τα άτομα με ΔΕΠΥ αντιμετωπίζουν δυσκολίες συγκέντρωσης, αυξημένη παρορμητικότητα, ανησυχία και προβλήματα διαχείρισης χρόνου. Αυτά τα χαρακτηριστικά μπορεί να επηρεάσουν την εκπαιδευτική και επαγγελματική τους πορεία, δημιουργώντας μακροπρόθεσμα εμπόδια.
Σύμφωνα με στοιχεία από το Ηνωμένο Βασίλειο, υπάρχει έλλειψη εξειδικευμένων υπηρεσιών για την υποστήριξη ενηλίκων με ΔΕΠΥ, οι οποίοι συχνά αντιμετωπίζουν και άλλες ψυχικές προκλήσεις. Μια εθνική έρευνα σε άτομα ηλικίας 16-64 ετών διαπίστωσε ότι το 33% των ενηλίκων με ΔΕΠΥ λάμβαναν φαρμακευτική αγωγή ή συμβουλευτική για κάποιο ψυχικό νόσημα, σε αντίθεση με μόλις 11% των ατόμων χωρίς ΔΕΠΥ.
Ο Δρ. O’Nions τόνισε ότι, παρόλο που πολλά άτομα με ΔΕΠΥ καταφέρνουν να ζήσουν μακροχρόνια, η έλλειψη επαρκούς φροντίδας μπορεί να μειώσει τη διάρκεια ζωής ενός σημαντικού ποσοστού των πασχόντων.
Η μελέτη επισημαίνει την ανάγκη για περαιτέρω έρευνα και βελτίωση της υποστήριξης των ατόμων με ΔΕΠΥ, ώστε να διασφαλιστεί η καλύτερη ποιότητα ζωής και η μακροζωία τους.