«Δεν ήθελα να με συνδέουν ως ο γιος της Μαρίας ή ο γιος του Αυγουστίδη» (video)

Ο Ορφέας Αυγουστίδης, βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή “The 2night show” το βράδυ της Δευτέρας με τον Γρηγόρη Αρναούτογλου.

Ο αγαπημένος ηθοποιός, μίλησε για τους γονείς του, τον «Σασμό» και τα παιδικά του χρόνια στα Εξάρχεια.

«Την πρώτη μέρα που παίξαμε μαζί με τη μητέρα μου στον” Σασμό” κοιταχτήκαμε έντονα, αποσυντονιστήκαμε, ήταν φορτισμένη περίεργα. Μετά κάναμε ότι δεν τρέχει τίποτα και αργότερα συνειδητοποιήσαμε ότι αυτό που συμβαίνει είναι πάρα πολύ ωραίο. Δεν σκέφτηκα να αρνηθώ τον ρόλο λόγω της μητέρας μου γιατί έχω ξεπεράσει τα όποια θέματα σε σχέση με τη συσχέτιση της παρουσίας μου στη δουλειά με τους γονείς μου. Δεν ήθελα να με συνδέουν ως ο γιος της Μαρίας ή ο γιος του Αυγουστίδη, ήθελα να υπερασπιστώ τη δική μου ταυτότητα».

«Θα ήθελα, με κάποιο τρόπο, όλος αυτός ο πόνος που βιώνουν οι άνθρωποι, να αξίζει τον κόπο. Θα ήθελα να λυτρωθούν παιδιά που θα έρθουν και θα γεννηθούν, να επηρεαστούν οι επόμενες γενιές», δήλωσε ο ίδιος για τον Σασμό, όπου πρωταγωνιστεί.

«Αφότου έπαιξα στην ταινία του Περάκη πήρα την απόφαση να γίνω ηθοποιός. Πήγαινα στη δραματική σχολή και ήρθε ο Περάκης στο Σινέ Ψυρρή και μου έκανε την πρόταση και με ρώτησε αν μιλάω τα κρητικά και του είπα “όχι”. Μου είπε “δεν μπορεί να σε μάθει η μαμά σου;” Μου έδειξε η μητέρα μου κάποια “κλειδιά” και άρχισα να παίζω με αυτό. Μετά την ταινία, έπαιξα στην πρώτη μου θεατρική παράσταση με την Ελένη Ράντου και εκεί αποφάσισα πια πως θέλω να το ανακαλύψω όλο αυτό».

«Μεγάλωσα στα Εξάρχεια, πήγα σχολείο εκεί. Τα Εξάρχεια δεν είναι το ίδιο με αυτό που ήταν τη δεκαετία του 80… Σίγουρα το να μεγαλώνεις εκεί ήταν μια πάρα πολύ καλή σύνδεση με την πραγματικότητα το περιβάλλον αυτό. Άνθρωποι που είχαν εξαρτήσεις, τους συναντούσες σε λίγες περιοχές εκείνες τις εποχές, μια από αυτές ήταν τα Εξάρχεια. Η απάντηση του πατέρα μου και της μάνας μου στο ερώτημα ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι, είναι μια απάντηση που πήρα πολύ νωρίς. Όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με αυτή την πληροφορία ότι υπάρχει ένας δρόμος στη ζωή που τον επιλέγουν κάποιοι άνθρωποι και προϋποθέτει αργότερα και μια μάχη με τον θάνατο, κάτι σου κάνει. Ενδεχομένως να σε κρατά και μακριά από τέτοιες αποφάσεις. Το πιστεύω αυτό. Σε σχολεία πιο ντυμένα και καθώς πρέπει συναντούσες πιο συχνά ανθρώπους που είχαν σχέσεις με ουσίες. Αυτό το δημόσιο σχολείο και η σχέση μου με αυτή την περιοχή ήταν πολύ ειδική και ιδιαίτερη».