Φαιδρά Πορτοκαλέα #067: Αντίο Όλγα, το λεπτό όριο, η υπουργική μετάνοια, το άδειο κάθισμα, η ιατρική Βυζαντινολογία, η Μαρέβα, η πυρσοαμνησία, το ρεπό της Ελπίδας

Όλγα, αυτό το αντίο πονάει

Υπάρχουν ειδήσεις που τις γράφεις και υπάρχουν ειδήσεις που δυσκολεύεσαι ακόμη και να τις πιστέψεις. Η είδηση πως έφυγε η Όλγα Γκάλη είναι από εκείνες που δεν θέλεις να γράψεις. Γιατί αυτή τη φορά δεν χάνεται απλώς ένα όνομα της δημοσιογραφίας, χάνεται ένας δικός μας άνθρωπος.

Όσοι γνωρίσαμε την Όλγα, θυμόμαστε πρώτα απ’ όλα το χαμόγελό της. Εκείνο το αληθινό χαμόγελο που δεν ήταν επαγγελματική ευγένεια, αλλά κομμάτι του χαρακτήρα της. Θυμόμαστε την καλοσύνη της, τη γλυκύτητά της, τον τρόπο που μπορούσε να σου μιλήσει και να σε κάνει να αισθανθείς ότι απέναντί σου δεν είχες απλώς μία συνάδελφο, αλλά έναν άνθρωπο που νοιαζόταν.

Η Όλγα αγάπησε τη δημοσιογραφία και την υπηρέτησε για δεκαετίες χωρίς θόρυβο, χωρίς έπαρση, χωρίς να χρειάζεται να αποδεικνύει καθημερινά ποια ήταν. Το ήξεραν όλοι όσοι δούλεψαν μαζί της.

Και όταν ήρθε η μεγάλη δοκιμασία, την αντιμετώπισε με μια δύναμη που μόνο όσοι βρέθηκαν κοντά της μπορούν πραγματικά να καταλάβουν. Παρέμεινε ενεργή, παρούσα, χαμογελαστή. Σαν να μην ήθελε να επιτρέψει στην ασθένεια να της κλέψει αυτό που ήταν.

Σήμερα, όμως, τα λόγια φτωχαίνουν. Όλγα, μας λείπεις ήδη. Μας λείπει το χαμόγελό σου, η φωνή σου, η καλοσύνη σου. Μας λείπει η παρουσία σου. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο δύσκολο αντίο. Εκείνο που δεν θέλεις ποτέ να πεις.

Καλό ταξίδι, αγαπημένη μας Όλγα. Δεν θα σε ξεχάσουμε. 🕊️

«Οι αγαπημένοι δεν μπορούν να πεθάνουν, γιατί η αγάπη είναι αθανασία»

Emily Dickinson, Αμερικανίδα ποιήτρια.

Η Μοδιάνο, ο Δήμος και το λεπτό όριο

Η Αγορά Μοδιάνο είναι ιστορικό στολίδι της Θεσσαλονίκης και η ανακαίνισή της μόνο χαρά μπορεί να προκαλεί. Ιδιωτική επένδυση, ιδιωτικό ρίσκο, ιδιωτική ευθύνη. Ωραία πράγματα. Χειροκροτούμε και συνεχίζουμε. Το πρόβλημα αρχίζει όταν στην παρέα εμφανίζεται ο Δήμος Θεσσαλονίκης με ένα Μουσείο Γαστρονομίας στον πρώτο όροφο, με αξιοποίηση του αρχείου του Κέντρου Ιστορίας και εμπλοκή του τμήματος UNESCO. Οι ιδιοκτήτες, σύμφωνα με όσα ανακοινώθηκαν, αναλαμβάνουν τη διαδικασία. Ο Δήμος όμως προσθέτει κάτι που δεν αγοράζεται εύκολα στο ταμείο, θεσμικό κύρος. 🤔

Και τότε θυμηθήκαμε τον Παύλο Μαρινάκη. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είπε πρόσφατα, με αφορμή άλλη υπόθεση, ότι «δεν είναι στα καθήκοντα ενός Υπουργού να κάνει διαφήμιση», σωστό. Βεβαίως μιλούσε για υπουργό και όχι για δήμαρχο. Αλλά ο δημόσιος τίτλος δεν είναι εκπτωτικό κουπόνι που αλλάζει κανόνες ανάλογα με το κτίριο. Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό. Πού τελειώνει η προβολή της πόλης και πού αρχίζει η προβολή μιας συγκεκριμένης ιδιωτικής επιχείρησης; 📢

Διότι αν το μοντέλο γίνει συνήθεια, ανοίγονται λαμπρές προοπτικές. Ένα πολυκατάστημα ηλεκτρονικών μπορεί να ζητήσει από την ΕΡΤ Μουσείο Τηλεόρασης δίπλα στις OLED. Ένα κατάστημα ρούχων Μουσείο Παραδοσιακής Φορεσιάς ανάμεσα στα σακάκια. Μια αντιπροσωπεία αυτοκινήτων Μουσείο Μεταφορών δίπλα στα SUV. Σε λίγο θα πηγαίνουμε για πολιτισμό και θα μας ρωτούν στο τέλος αν θέλουμε απόδειξη ή τιμολόγιο.📺

Κανείς δεν λέει να μη συνεργάζεται ο Δήμος με ιδιώτες. Μακάρι να συνεργάζεται, όταν υπάρχει καθαρό δημόσιο όφελος, διαφάνεια και ίσοι όροι. Αλλά γιατί η Μοδιάνο; Με ποια κριτήρια; Γιατί όχι ένας ουδέτερος δημοτικός χώρος, το Καπάνι, η Άθωνος ή μια ανοιχτή διαδικασία όπου θα μπορούσαν να συμμετάσχουν κι άλλοι; Γιατί το δημοτικό αρχείο είναι περιουσία όλων των Θεσσαλονικέων, όχι συνοδευτικό πιάτο σε ένα επιχειρηματικό μενού. ⚖️

Η Μοδιάνο αξίζει να πετύχει και το Μουσείο Γαστρονομίας μπορεί να είναι εξαιρετική ιδέα. Αλλά ο Δήμος χρειάζεται να κρατά το λεπτό όριο ανάμεσα στη στήριξη της πόλης και στη θεσμική ενίσχυση ενός συγκεκριμένου ιδιώτη. Διότι όταν η δημόσια αρχή κρατά τον προβολέα, πρέπει να φωτίζει την πόλη ολόκληρη και όχι μία μόνο βιτρίνα. 🍊

«Το κράτος είναι η μεγάλη μυθοπλασία μέσω της οποίας ο καθένας προσπαθεί να ζήσει εις βάρος όλων των άλλων»

Φρεντερίκ Μπαστιά, Γάλλος οικονομολόγος και συγγραφέας.

Η μετάνοια του υπουργού και το άδειασμα του παρασκηνίου

Ο Μαργαρίτης Σχοινάς απέδειξε ότι στην ελληνική πολιτική η απόσταση από τον λέοντα έως το «παρεξηγήθηκα» μπορεί να είναι μόλις ένα βράδυ. Στη Βουλή μπήκε με ύφος ανθρώπου που θα ξεκαθάριζε το σύμπαν και λίγες ώρες αργότερα αναζητούσε τρόπο να εξηγήσει ότι το σύμπαν μάλλον δεν κατάλαβε καλά. Πρώτα έριξε τη βόμβα, ύστερα άρχισε να διαβεβαιώνει ότι δεν είχε σκοπό να κάνει θόρυβο. Το πρόβλημα είναι πως όταν μιλάς από υπουργικό έδρανο, δεν υπάρχει κουμπί «αναίρεση», υπάρχει μόνο το επόμενο δελτίο ειδήσεων. 😏

Με τον ΟΠΕΚΕΠΕ να βράζει, ο υπουργός μίλησε για «παλιό σύστημα», ανέβασε τους τόνους και προκάλεσε αναταράξεις ακόμη και στα γαλάζια έδρανα. Την επομένη, όμως, ήρθε η πολιτική υπηρεσία καθαρισμού. Διευκρινίστηκε ότι το «παλιό σύστημα» δεν σήμαινε τους προκατόχους του, οι οποίοι μάλιστα μπορούσαν να κρατούν το κεφάλι ψηλά. Με άλλα λόγια, υπήρχε παλιό σύστημα, αλλά χωρίς παλιούς. Κάτι σαν παλιό σπίτι χωρίς προηγούμενους ενοίκους. 🏠

Και κάπου εδώ φαίνεται η διαφορά τεχνοκράτη και πολιτικού. Στις Βρυξέλλες μπορείς να διορθώσεις μια παράγραφο. Στη Βουλή, αν θίξεις δέκα ανθρώπους, μέχρι να διορθώσεις την παράγραφο έχουν τηλεφωνήσει είκοσι. Ο εξωκοινοβουλευτικός υπουργός ανακαλύπτει ότι οι βουλευτές διαθέτουν ένα περίεργο ελάττωμα, έχουν ψηφοφόρους και ακόμη χειρότερα, έχουν μνήμη.🏛️

Οι Καρδερίνες μας τώρα κελαηδούν ότι στα κυβερνητικά πηγαδάκια η παράσταση δεν πήρε ακριβώς Όσκαρ. Το παρασκήνιο μάλιστα λέει ότι όσοι φαντάζονταν τον κ. Σχοινά σε μελλοντικό ψηφοδέλτιο ίσως χρειαστεί να ξαναδούν το πρόγραμμα προβολών. Δεν το εμφανίζουμε ως απόφαση του Μαξίμου. Οι Καρδερίνες απλά ακούν φήμες, δεν διορίζουν ούτε κόβουν υποψηφίους. 🐦

Το συμπέρασμα είναι απλό. Η υπουργική καρέκλα μπορεί να δοθεί με απόφαση. Η πολιτική βαρύτητα όμως δεν διορίζεται. Αποκτάται με μέτρο, ψυχραιμία και κυρίως με την ικανότητα να μη χρειάζεσαι την επόμενη μέρα διερμηνέα για να εξηγήσεις τι εννοούσες την προηγούμενη. 🍊

«Πολιτική είναι η σύγκρουση συμφερόντων που μεταμφιέζεται σε σύγκρουση αρχών»

Αμβρόσιος Μπιρς, Αμερικανός συγγραφέας και σατιρικός.

Το άδειο κάθισμα απέναντι

Στην Ελλάδα έχουμε ένα περίεργο πολιτικό έθιμο. Βρίζουμε εκείνον που κυβερνά, τον στέλνουμε νοερά σπίτι του τρεις φορές την ημέρα και, μόλις μας ρωτήσουν ποιος θα πάρει τα κλειδιά μετά, κοιτάμε το ταβάνι. Η Πυθία μας αυτή τη φορά δεν μάσησε δάφνες, άνοιξε τις δημοσκοπήσεις. Και επειδή οι χρησμοί μας καλό είναι να έχουν και λίγη επιστημονική υποστήριξη, βασιζόμαστε και στην πολύ πρόσφατη πανελλαδική μέτρηση της Palmos Analysis για το TheOpinion.gr, η οποία επιβεβαιώνει τη βασική εικόνα της περιόδου. Και βρήκε πάλι τον Κυριάκο Μητσοτάκη μπροστά, με τη Νέα Δημοκρατία γύρω στο 30% και τον ίδιο να διατηρεί σαφές προβάδισμα μεταξύ των πολιτικών αρχηγών στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός. 📊

Το ενδιαφέρον δεν είναι απλώς ότι κυβερνά τόσα χρόνια. Είναι ότι, έπειτα από χρόνια φυσιολογικής κυβερνητικής φθοράς, ακρίβειας, κρίσεων και υπουργών που μερικές φορές καταφέρνουν να μετατρέψουν μια απλή δήλωση σε οικογενειακή κρίση, ο Μητσοτάκης παραμένει το κεντρικό πρόσωπο του πολιτικού σκηνικού. Η αντιπολίτευση, αντιθέτως, θυμίζει πολυκατοικία όπου όλοι θέλουν το ρετιρέ, αλλά κανείς δεν συμφωνεί ούτε ποιος θα βγάλει τα σκουπίδια. 😏

Στην οικονομία, η Ελλάδα εξακολουθεί να αναπτύσσεται, η ανεργία υποχωρεί και το δημόσιο χρέος συνεχίζει την καθοδική του πορεία. Βεβαίως υπάρχει και η ακρίβεια, διότι η οικονομία έχει την κακή συνήθεια να είναι χαρούμενη στους πίνακες και λίγο πιο μελαγχολική στο ταμείο του σούπερ μάρκετ. Ο πρωθυπουργός δείχνει τα μακροοικονομικά στοιχεία, ο πολίτης δείχνει την απόδειξη και κάπου ανάμεσα στους δύο βρίσκεται η πραγματική πολιτική. 🛒

Στα εξωτερικά τα πράγματα είναι ακόμη πιο χαρακτηριστικά. Σε πρόσφατη μέτρηση, ο Μητσοτάκης καταγράφει αισθητά μεγαλύτερη εμπιστοσύνη από τους βασικούς αντιπάλους του στη διαχείριση εξωτερικής πολιτικής και άμυνας. Και σε μια εποχή όπου η διεθνής γειτονιά θυμίζει καζάνι που κάποιος ξέχασε στη φωτιά, η εμπειρία και η προβλεψιμότητα έχουν τη σημασία τους. 🌍

Δεν χρειάζονται λοιπόν ούτε λιβάνια ούτε φωτοστέφανα. Ο Μητσοτάκης, όπως κάθε πρωθυπουργός με μακρά κυβερνητική διαδρομή, έχει δεχθεί ασφαλώς κριτική και έχει γνωρίσει τη φυσιολογική φθορά της εξουσίας. Η πολιτική αντοχή όμως δεν είναι μετάλλιο καλής συμπεριφοράς. Είναι η ικανότητα να παραμένεις όρθιος όταν γύρω σου φυσάει, και σήμερα ο αέρας μόνο ανοιξιάτικος δεν είναι.

Οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν κάτι πολύ απλό. Απέναντί του δεν έχει ακόμη διαμορφωθεί πολιτική πρόταση που να συγκεντρώνει αντίστοιχη εμπιστοσύνη διακυβέρνησης. Και στην πολιτική, όσο κι αν φωνάζεις από την κερκίδα ότι ο άλλος δεν ξέρει μπάλα, κάποια στιγμή πρέπει να κατεβάσεις και ενδεκάδα. ⚽

«Η πολιτική είναι το δυνατό και αργό τρύπημα σκληρών σανίδων. Χρειάζεται και πάθος και προοπτική»

 Μαξ Βέμπερ, Γερμανός κοινωνιολόγος και πολιτικός στοχαστής.

Το ιατρικό Βυζάντιο και η συνταγή της εξουσίας

Στην ελληνική Υγεία, τελικώς, δεν χρειάζεται μόνο πτυχίο Ιατρικής. Χρειάζεται και μικρό μεταπτυχιακό στη βυζαντινή αυλή. Ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος, με την πλευρά του Θανάση Εξαδάκτυλου να πρωτοστατεί στις αντιδράσεις, κατήγγειλε το καλοκαίρι ότι η νομοθετική ρύθμιση που έδωσε στον υπουργό Υγείας τη δυνατότητα να ορίσει προσωρινή διοίκηση αποτελεί παρέμβαση στο αυτοδιοίκητο των γιατρών. Ο Άδωνις Γεωργιάδης απάντησε ότι στόχος ήταν να τελειώσουν οι δικαστικές περιπέτειες και να γίνουν νέες εκλογές. Δηλαδή, κατά την ελληνική διοικητική παράδοση, για να λύσουμε τη διαφωνία για το ποιος εκλέγεται, διορίζουμε κάποιον μέχρι να ξαναεκλεγεί κάποιος!!! 🩺

Έτσι εμφανίστηκε στην προεδρία της προσωρινής διοικούσας η Ματίνα Παγώνη. Το ενδιαφέρον είναι ότι οι αντιδράσεις δεν έμειναν στα ελληνικά σύνορα. Ευρωπαϊκές ιατρικές οργανώσεις εξέφρασαν επιφυλάξεις για την υπουργική παρέμβαση. Οπότε η ένσταση του Εξαδάκτυλου δεν ήταν ακριβώς μοναχικός βήχας στο ακροατήριο. 🏛️

Και ύστερα ήρθαν τα ιατρεία. Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών δηλώνει ότι έκανε ελέγχους και επέβαλε βαριές κυρώσεις. Παρ’ όλα αυτά, στην πολύκροτη υπόθεση της πλασμαφαίρεσης, μεταγενέστερος έλεγχος εντόπισε μηχανήματα που δεν επιτρεπόταν να βρίσκονται σε ιατρείο. Λίγες ημέρες αργότερα, υπουργείο, Παγώνη και Πατούλης παρουσίασαν το MedWatch, σύστημα τεχνητής νοημοσύνης για τον εντοπισμό πιθανών παραβάσεων. Δηλαδή πρώτα ανακαλύψαμε ότι το ανθρώπινο μάτι δεν τα βλέπει όλα και μετά προσλάβαμε ηλεκτρονικό μάτι. 👁️

Συνδέονται όλα αυτά οργανωμένα; Από τις διαθέσιμες επίσημες πηγές δεν προκύπτει τέτοια απόδειξη. Υπάρχει όμως ένα ωραιότατο θεσμικό κουβάρι. Άλλος διορίζει, άλλος ελέγχει, άλλος καταγγέλλει και στο τέλος όλοι δηλώνουν ότι προστατεύουν την ανεξαρτησία. Η Ιατρική, ευτυχώς, παραμένει επιστήμη. Η διοίκησή της, μερικές φορές, θυμίζει βυζαντινή ειδικότητα που ακόμη δεν έχει αναγνωριστεί. 🍊

«Η εξουσία τείνει να διαφθείρει και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα»

Λόρδος Άκτον, Βρετανός ιστορικός και πολιτικός

Η Μαρέβα, η ταπισερί και τα βρετανικά ψαλίδια

Οι Βρετανοί κατάφεραν πάλι το ακατόρθωτο. Να συζητούν για πολιτιστική συνεργασία έχοντας στο σαλόνι τους τα μισά μάρμαρα του Παρθενώνα. Είναι περίπου σαν να σου έχει πάρει ο γείτονας τη μισή τραπεζαρία και να σε καλεί μετά για διάλογο περί καλής γειτονίας.

Η Μαρέβα Γκραμπόφσκι Μητσοτάκη μπήκε στη συζήτηση χωρίς διπλωματικές κορδέλες και είπε το αυτονόητο, που ως γνωστόν στην πολιτική χρειάζεται πλέον ειδικό σύμβουλο για να εντοπιστεί. Η Ταπισερί της Μπαγιέ δανείζεται ολόκληρη. Ο Παρθενώνας, όμως, δεν είναι ταπετσαρία σαλονιού για να κόψεις ένα κομμάτι και να το κρεμάσεις αλλού. Τα Γλυπτά είναι τμήματα ενός ενιαίου μνημείου. 🏛️

Και εδώ η φράση της, «ένα δάνειο και ένας ακρωτηριασμένος ναός δεν είναι το ίδιο πράγμα», βάζει το ζήτημα σε μία πρόταση που καταλαβαίνει ακόμη και άνθρωπος χωρίς μεταπτυχιακό στη βρετανική διπλωματική γυμναστική. Το επιχείρημα δεν ζητά να αδειάσει το Βρετανικό Μουσείο. Ζητά να πάψει ο Παρθενώνας να εκτίθεται σαν πολιτιστικό παζλ με κομμάτια σε δύο χώρες. 🇬🇷

Διότι αν πράγματι πιστεύουμε στην ακεραιότητα των μεγάλων έργων, αυτή δεν μπορεί να ισχύει μόνο όταν βολεύει το Λονδίνο. Ο πολιτισμός δεν είναι μπουφές, όπου ο καθένας παίρνει ό,τι του αρέσει και μετά κρατάει και το πιάτο. 🍊

«Η τέχνη δεν είναι αυτό που βλέπεις, αλλά αυτό που κάνεις τους άλλους να δουν».

Έντγκαρ Ντεγκά, Γάλλος ζωγράφος και γλύπτης

Η πυρσοαμνησία

Η Νέα Δημοκρατία ξαναβγάζει τον πυρσό από το κομματικό ντουλάπι για τα 52α γενέθλιά της. Πολύ σωστά. Μόνο που, για να ανάψει ο πυρσός, χρειάζεται και κόσμος γύρω του. Δεν αρκεί να γυαλίσεις το σύμβολο, αν έχεις αφήσει τους παλιούς ψηφοφόρους να ψάχνουν πού ακριβώς βρίσκεται σήμερα το κόμμα που θυμούνται. 🔥

Και κάπου εδώ εμφανίστηκε η Ντόρα Μπακογιάννη, όχι με πυροσβεστήρα αλλά με βελόνα. Μίλησε για υπουργούς που έχουν κουράσει, για αλαζονεία και για ανάγκη ορισμένων να «ξεκαβαλικέψουν». Δηλαδή είπε δημοσίως αυτό που αρκετοί νεοδημοκράτες ψιθυρίζουν ιδιωτικώς, όταν κλείσει η πόρτα και δεν κρατάει κανείς μικρόφωνο.🐎

Η Φαιδρά Πορτοκαλέα το έχει επισημάνει επανειλημμένως. Ένα κομμάτι της παλιάς βάσης δεν έφυγε επειδή ξύπνησε ξαφνικά με άλλη ιδεολογία. Απομακρύνθηκε επειδή αισθάνεται ότι από οικοδεσπότης έγινε προσκεκλημένος χωρίς θέση στο τραπέζι. Και αυτό είναι ίσως το νέο κομματικό φαινόμενο, η «πυρσοαμνησία» θυμόμαστε το έμβλημα, ξεχνάμε εκείνους που το κουβάλησαν δεκαετίες.🕯️

Οι συνεργάτες του πρωθυπουργού μπορούν να σχεδιάζουν συνέδρια, επετείους, λογότυπα και χαλαρά απογευματινά ποτά. Η πολιτική όμως δεν είναι εταιρικό rebranding. Ο παλιός νεοδημοκράτης δεν ζητά μετάλλιο ούτε κορνίζα με τον Καραμανλή. Ζητά να τον ακούσουν, να μην τον αντιμετωπίζουν σαν συγγενή που τον θυμόμαστε μόνο στα γενέθλια. 🎂

Το πρόβλημα δεν είναι ότι ένα κόμμα αλλάζει. Όλα τα κόμματα αλλάζουν, αλλιώς γίνονται πολιτικά μουσεία με θυρωρό. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η ανανέωση μεταφράζεται σε περιφρόνηση της μνήμης και όταν η εξουσία αποκτά ύφος ιδιοκτησίας. Εκεί ο ψηφοφόρος δεν θυμώνει θεαματικά. Απλώς παύει να σηκώνει το τηλέφωνο, να τρέχει, να υπερασπίζεται και, κάποτε, να ψηφίζει. 📵 Και αυτό πονάει περισσότερο εκλογικά.

Ο πυρσός, λοιπόν, επιστρέφει, ωραία, αλλά η φλόγα δεν συντηρείται με νοσταλγία. Συντηρείται με επαφή, σεμνότητα και πολιτική μνήμη. Διότι αν κάποιοι συνεχίσουν καβάλα, υπάρχει κίνδυνος στην επόμενη γιορτή να περισσεύουν τα άλογα και να λείπουν οι πυρσοφόροι. 🐴

«Η εξουσία είναι επικίνδυνη, αν δεν συνοδεύεται από ταπεινότητα» 

Richard J. Daley, Αμερικανός πολιτικός και επί σειρά ετών δήμαρχος του Σικάγο

Η Ελπίδα είχε ρεπό

Στον κινηματογράφο  «Τριανόν» παρουσιάστηκαν οι θέσεις της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού για τον Πολιτισμό. Πολιτισμός υπήρχε, πρόγραμμα υπήρχε, μικρόφωνα υπήρχαν, κάμερες υπήρχαν. Εκείνο που βρισκόταν σε σχετική έλλειψη ήταν το κοινό!!!  Η προσέλευση χαρακτηρίστηκε περιορισμένη και κάπως έτσι ο Πολιτισμός απέκτησε απροσδόκητα και μία νέα μορφή έκφρασης, την εγκατάσταση με τίτλο «Άδεια καθίσματα σε πολιτική αναμονή». 🎭

Οι κουκουβάγιες μας με κάμερα πέταξαν μέχρι το «Τριανόν» και επέστρεψαν με υλικό και απορίες. Κυρίως μία, πού ήταν όλοι εκείνοι που κατά καιρούς εμφανίζονται πρόθυμοι να σώσουν τη Δημοκρατία; Διότι η Δημοκρατία μπορεί να έχει προβλήματα, αλλά την Κυριακή το βράδυ φαίνεται ότι είχε και δυσκολία στο παρκάρισμα. 🦉

Οι καρέκλες, πάντως, στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων. Παρέμειναν μέχρι τέλους, δεν διέκοψαν κανέναν, δεν γιούχαραν και δεν ζήτησαν ούτε μία διευκρίνιση για το πρόγραμμα. Αν ψήφιζαν κιόλας, η βραδιά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί θρίαμβος. 🪑

Βεβαίως, μία αίθουσα με περιορισμένη προσέλευση δεν είναι δημοσκόπηση και κανείς σοβαρός δεν μπορεί να βγάλει εκλογικό αποτέλεσμα μετρώντας πολυθρόνες κινηματογράφου. Είναι όμως μια φωτογραφία της στιγμής. Και στην πολιτική οι φωτογραφίες έχουν τη δυσάρεστη συνήθεια να λένε πράγματα που τα δελτία Τύπου προτιμούν να γράφουν με μικρότερα γράμματα.

Κάπου εκεί ήρθε μόνο του στο μυαλό  και το παλιό λαϊκό: «Είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια». Γιατί πριν αρχίσεις να σχεδιάζεις το πολιτικό μέγαρο, καλό είναι να έχεις βεβαιωθεί ότι υπάρχει κόσμος για την εκδήλωση. Αλλιώς κινδυνεύεις να κάνεις ομιλία  και να χειροκροτούν οι κουκουβάγιες. 🏛️

«Η κοινή γνώμη είναι το παν. Με την κοινή γνώμη τίποτε δεν μπορεί να αποτύχει, χωρίς αυτήν τίποτε δεν μπορεί να πετύχει»

Αβραάμ Λίνκολν, 16ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών