Είκοσι αφηγήσεις σαν καθρέφτες ζωής
Συνολικά, το «ΜΑΜΑ…» είναι μια τρυφερή και ουσιαστική λογοτεχνική πρόταση.
Διονύσης Ασημιάδης 
Το μεγαλύτερο προτέρημα του βιβλίου είναι η ισορροπία ανάμεσα στη συγκίνηση και την εσωτερική γαλήνη.
Το βιβλίο της Μαρίας Καμπαντάη «ΜΑΜΑ… 20 αληθινές ιστορίες» είναι μια ιδιαίτερη συλλογή πεζογραφημάτων που στέκεται πάνω στο πιο καθολικό βίωμα. Τη σχέση δηλαδή μητέρας και παιδιού. Δεν πρόκειται για ένα ακόμα συγκινησιακό ημερολόγιο ούτε για μια εξιδανικευμένη ωδή στη μητρότητα. Αντίθετα, οι ιστορίες της κινούνται ανάμεσα στο προσωπικό και το οικουμενικό, αποτυπώνοντας με ειλικρίνεια όσα συχνά μένουν ανομολόγητα.
Μέσα στο έργο χρησιμοποιείται μια γλώσσα λιτή, μεστή και καθόλου επιτηδευμένη. Η συγγραφέας δεν υψώνει τον τόνο, δεν καταφεύγει σε διδακτισμό αλλά , αφήνει τον αναγνώστη να ακολουθήσει τον ρυθμό της αφήγησης σαν να περπατά μαζί της σε έναν γνώριμο δρόμο. Η μετάβαση από ιστορία σε ιστορία γίνεται αβίαστα, σαν να ξετυλίγεται μια αόρατη κλωστή που συνδέει όλες τις αφηγήσεις. Η κόρη που θυμάται, η μητέρα που αφουγκράζεται, η γυναίκα που αλλάζει ρόλους και θέσεις μέσα στον κύκλο της ζωής.
Το μεγαλύτερο προτέρημα του βιβλίου είναι η ισορροπία ανάμεσα στη συγκίνηση και την εσωτερική γαλήνη. Οι ιστορίες δεν «φωνάζουν». Ψιθυρίζουν, αγγίζουν απαλά και αφήνουν χώρο στον αναγνώστη να βρει μέσα τους δικές του μνήμες. Η συγγραφέας ξέρει να δημιουργεί πολύ από λίγο: μια απλή εικόνα, μια καθημερινή στιγμή, αρκεί για να ανοίξει έναν ολόκληρο κόσμο συναισθημάτων.
Οι ιστορίες διακρίνονται για τη φυσική τους ροή και την αυθεντικότητα των συναισθημάτων που μεταδίδουν. Κάθε αφήγηση μοιάζει με μικρό παράθυρο που ανοίγει σε μια προσωπική εμπειρία, χωρίς να εγκλωβίζεται στα όρια του ατομικού· αντίθετα, αγγίζει το συλλογικό βίωμα και προσκαλεί τον αναγνώστη να αναγνωρίσει μέσα της δικές του εικόνες και μνήμες. Η απλότητα της γραφής δεν περιορίζει το βάθος· αντιθέτως, δίνει δύναμη και καθαρότητα στις φωνές που ακούγονται μέσα στο βιβλίο.
Συνολικά, το «ΜΑΜΑ…» είναι μια τρυφερή και ουσιαστική λογοτεχνική πρόταση. Χωρίς φλυαρίες και χωρίς υπερβολές, χαρίζει στον αναγνώστη μια αίσθηση εσωτερικής ηρεμίας και στοχασμού. Είναι ένα βιβλίο που δεν κλείνει απλώς, αλλά μένει ανοιχτό μέσα μας, σαν ένας καθρέφτης που συνεχίζει να μας μιλά, άλλοτε με εικόνες του παρελθόντος και άλλοτε με υποσχέσεις για το μέλλον. Ένα έργο που αξίζει να το κρατήσει κανείς κοντά του, σαν συνοδοιπόρο και σαν πηγή ζεστασιάς.