Τέμπη: «Βλέπαμε σε σκιές τους ανθρώπους να πηδάνε κάτω και να φωνάζουν»

Με άλλη μια συγκλονιστική κατάθεση άρχισε η 40η δικάσιμος για τη σιδηροδρομική τραγωδία στα Τέμπη. Παρόντες στο εδώλιο μόλις δύο κατηγορούμενοι, από τους 36, ο Παύλος Κουζής και ο Σπύρος Πατέρας.

Πρώτη ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Λάρισας βρέθηκε η Γεωργία Παπαϊωάννου, μητέρα του 23χρονου φοιτητή Κυπριανού Παπαϊωάννου, η οποία αρχικά μίλησε για το παιδί της.

‘Ήταν πάντα χαρούμενος, γεμάτος κέφι και όρεξη. Μου μιλούσε για τα όνειρά του, για το σπίτι που ήθελε να κάνει με μεγάλη αυλή” είπε.

“Κατατάχθηκε στους καταδρομείς. Συχνά μου μιλούσε για τη μάνα Ελλάδα, για τους αγώνες της και την ανδρεία των Ελλήνων. Ποιος να μου το έλεγε ότι η ίδια η Ελλάδα θα μου τον έτρωγε με αυτόν τον τραγικό τρόπο” αναρωτήθηκε…

Και δήλωσε ότι θέλει να πιστεύει στη δικαιοσύνη. “Γιατί αλλοιώθηκε ο χώρος του δυστυχήματος με το μπάζωμα; Εύχομαι όλοι οι υπεύθυνοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να γίνει μια δίκαιη δίκη” σημείωσε με νόημα.

«Ήταν ένα παιδί της χαράς»

Ακολούθησε ο ιερέας Χριστόφορος Παπαϊωάννου, πατέρας του Κυπριανού. Μίλησε κι εκείνος για τον γιο του.

“Ήταν ένα παιδί της υπακοής και της χαράς, όλο ζωντάνια, είχε το χάρισμα από πολύ μικρό παιδί να σου παίρνει τα προβλήματα που είχες”, είπε και ανέφερε ότι ετοιμαζε τον γάμο του, τον Αύγουστο του 2023 όταν έμαθε για το τραγικό συμβάν.

“Του είχα δώσει χρήματα για να πάει με αεροπλάνο στη Θεσσαλονίκη. Μου είπε ότι «τελικά αποφάσισα να πάω με τρένο, για να κάνω οικονομία, επειδή παντρεύομαι» Την ώρα που δοκίμαζα την κορώνα του γάμου στη Χριστίνα, μου είπε ότι «προβληματίζομαι γιατί στέλνω μήνυμα στον Κυπριανό και δεν απαντάει». Ανοίγω την τηλεόραση. Βλέπω μια πυρόσφαιρα τεράστια. Είπα τι είναι αυτό, πύραυλος;” ανέφερε στο δικαστήριο ο ιερέας.

Ο πατέρας Χριστόδουλος επισήμανε και την ενόχλησή του για το ότι δεν τους επέτρεψαν να δουν τον Κυπριανό, αν και εκείνοι άνοιξαν το φέρετρο, για να φροντίσουν το σώμα του 23χρονου. Μάλιστα έδειξε στο δικαστήριο φωτογραφίες του παιδιού του πριν και μετά τη σύγκρουση. “Του πλύναμε τις πληγές του, είδαμε ότι είχε εγκαύματα, μύριζε χημικά. Γιατί μας τον έδωσαν σε κλειστό φέρετρο, καρφωμένο, με την πρόταση να μην ανοιχτεί; Παρακαλούσα τον Θεό να μου δώσει υπομονή” τόνισε. Και, μεταξύ άλλων, περιέγραψε τον αβάσταχτο πόνο που νιώθουν και ζήτησε από το δικαστήριο δίκαιη κρίση, αλλά και απαντήσεις για τα αίτια της φωτιάς και της έκρηξης.

Στη συνέχεια κατέθεσε στο δικαστήριο η μητέρα του επιζώντα και πολυτραυματία Γεράσιμου, Παναγιώτα Καλατζή, η οποία, κρατώντας φωτογραφία του παιδιού της, μίλησε για τον αγώνα που δίνουν όλα αυτά τα χρόνια. “Η ζωή μου όλη κρέμεται από τα χείλη ενός γιατρού, είμαι πάντα δίπλα στο παιδί μου, ήξερα ότι είχε πάρα πολύ καλή ιατρική περίθαλψη, όμως έψαχνα για αποκατάσταση” είπε αρχικά.

Και διάβασε πρόσφατη ιατρική γνωμάτευση που λέει ότι ο ασθενής είναι σε άγρυπνο κώμα. “To παιδί μου για κάποιο λόγο βγήκε από το τρένο πριν υπάρξει φωτιά και έκρηξη. Πετάχτηκε. Η έκρηξη έφερε τέτοιο τραύμα στο κεφάλι του, που ξεπερνά την εικόνα ενός πυρηνικού ατυχήματος” είπε μεταξύ άλλων.

“Σε ένα παράλληλο σύμπαν θα ήθελα να έρθει μπροστά σας, γυμνός, με όλα τα καλώδια που έχει και να σας μιλήσει. Τι θα σας έλεγε; Προσπάθησα να γίνω η φωνή του, αλλά είναι αδύνατον” ανέφερε. “Σε αυτή την τραγωδία κάποιοι φταίνε ακόμα. Έχω μια απορία, πως ζούν οι υπαίτιοι, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται; Πώς τρώνε, πως κοιμούνται; Ζητώ από το σεβαστό δικαστήριο δικαιοσύνη και τιμωρία. Παραδειγματική” τόνισε.

‘Ήταν εγκληματικό ότι δεν λειτουργούσε η φωτοσήμανση” τόνισε στην κατάθεση του ο Γεώργιος Κωττάς, που έχασε τον αδερφό του Βασίλη, επιβάτη του κυλικείου.

“Τα τρένα ήταν μία ωρολογιακή βόμβα”, τόνισε ο Αναστάσιος Ταχματζίδης, πατέρας της 31χρονης Σοφίας, η οποία επέβαινε στο πρώτο βαγόνι και κάλεσε το δικαστήριο να στοθεί στο ύψος του για αυτές τις ψυχές που χάθηκαν άδικα, ζητώντας από το δικαστήριο να τιμωρήσει παραδειγματικά τους κατηγορούμενους.

Ο Γιώργος Ταχματζίδης, αδελφός της Σοφίας, από την πλευρά του μεταξύ άλλων τόνισε πώς νιώθει γεμάτος θυμό και αηδία.

Μαρτυρίες επιβατών

Ιωάννα Παπαγιαννίδου

Επιβάτιδα, βαγόνι 3

Καπνό και μυρωδιά. Δεν θυμάμαι γιατί εστίασα στην κόρη μου που φώναζε το μωρό, το μωρό.

Ο καπνός ερχόταν από το μπροστινό μέρος του βαγονιού. Το βαγόνι καπνα και σκοτάδι. Έβλεπα φλόγες.

Η μικρή είχε χτυπήσει το κεφάλι. Είπα στην κόρη μου πάρε το μωρό και φύγε όπως μπορείς.

Είδαμε την Ιφιγένεια. Κατάλαβα ότι ήταν νεκρή. Άμορφη μάζα υπήρχε μέσα στο βαγόνι. Σκαρφαλώναμε για να ανέβουμε και να βγούμε από το παράθυρο.

Ήταν πολύ ψηλά. Με βοήθησε κάποιος από έξω να με πιάσει.

Φοβήθηκα με μην ανατιναχτεί το βαγόνι. Βλέπαμε σε σκιές τους ανθρώπους να πηδάνε κάτω και να φωνάζουν.

Κόλαση.

Γενικώς υπήρχε φωτιά και φοβόμαστε ότι θα ανατιναχτεί και το δικό μας βαγόνι. Σε 2-3 σημεία είχε φωτιές, ξεχωριστές από την άλλη φωτιά.

Φώναζε κόσμος, κάτω στο έδαφος χτυπημένος, βογκουσε, φώναζε.

Η Ιφιγένεια πρέπει να ήταν με τα πόδια πάνω στο κάθισμα και για αυτό πιο ευάλωτη.

Ανεβήκαμε πάνω. Σε όλη τη διαδρομή ήμουν σε πανικό και έκλαιγα.

Μυρωδιά είχε. Δεν ξέραμε τί ήταν. Λάδια καμενα; Καιγόταν ο λαιμός μου και ζητούσα νερό. Όταν πήγα σπίτι έκανα μπάνιο, ρούχα, τσάντα και βαλίτσα πέταξα.

Μαρία Λαζαρίδου

Ανεβήκαμε από Τρίκαλα και αλλάξαμε σε Παλαιοφαρσαλο. Πρώτη φορά μόνη με το παιδί πήγε να δει την αδερφή της Τρίκαλα. Καθυστέρηση στον Παλαιοφαρσαλο. 61 και 63 και πίσω η μάνα της. Όταν ήμαστε έξω από τρένο σε άλλες ράγες ένα κίτρινο όχημα που έφτιαχνε τα καλώδια.

Δεν είχε ζώνη.

Θυμάμαι να τρέχει γρήγορα το τρένο και μια απότομη στροφή. Δεν πρόλαβα να την ταισω. Θυμάμαι να φεύγει σε αργή κίνηση το μπιμπερό. Μετά τίποτα. Ξύπνησα στον διάδρομο. Είχε πάρει κλήση το βαγόνι. Δεν έβρισκα το μωρό.

Έβλεπα μόνο φως από φωτιά έξω από το παράθυρο. Άρχισα να φωνάζω το μωρό μου…. Ένα παιδί μου είπε να μην ανησυχώ και ότι θα τη βρούμε και άρχισε να ψάχνει. Συνέχισα να φωνάζω ώσπου φώναξα το όνομα της και άρχισε να κλαίει. Η φωτιά ακριβώς δίπλα μας και την τράβηξε η μαμά μου. Έκλαιγε. Μαύρη από πάνω ως κάτω. Έτρεχαν αίματα από πρόσωπο μου. Σκεφτόμουν πως θα βγούμε.

Είδα την κοπέλα που καθόταν δίπλα μου με τον σύντροφό της. Πρέπει να είχαν πιαστεί τα πόδια της στις λαμαρίνες και το κεφάλι της δεν ήταν ακριβώς στη θέση του…

Έπεφτα συνέχεια. Μία κοπέλα βοήθησε με τη μικρή για να μπορέσω να προχωρήσω. Έβαλα πόδια στις πλάτες του βαγονιού γιατί το βαγόνι έπεφτε.

Όταν φτάσαμε στο παραθύρι ένιωθα ότι δεν έχω οξυγόνο. Ήταν το σπασμένο προς τα κάτω. Δεν μπορούσα να πηδήξω φοβόμουν, ψηλά.

Άρχισα να τρέχω περάσαμε από Ένωση βαγονιών. Πέρασε ανάμεσα από τα βαγόνια της εμπορικής. Αυτό που ζούσα εκεί ήταν πόλεμος.

Από πάνω ήταν άνθρωποι της ΕΜΑΚ και νομίζω πυροσβεστικά. Κατέβαζαν σκοινί.

Πήρα παρά 20 τον μπαμπά μου. Τα ασθενοφόρα δεν είχαν έρθει ακόμα.

Στο νοσοκομείο χάος και πανικός.