Δίκη Χρυσής Αυγής: Στο δικαστήριο για πρώτη φορά η σύντροφος του Παύλου Φύσσα

Για πρώτη φορά από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η σύντροφος του μουσικού αναμένεται να καταθέσει δημόσια για όσα έγιναν πριν και μετά το έγκλημα.

Ένα έγκλημα το οποίο έφερε στο προσκήνιο την «εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή».

Μετά από αίτημα της υπεράσπισης των κατηγορουμένων, στο οποίο συναίνεσε και η πλευρά της Πολιτικής Αγωγή, αναζήτησε και εντόπισε την τότε σύντροφο του μουσικού, η οποία δεν είχε εμφανιστεί ποτέ στο πρώτο δικαστήριο, καλώντας την σήμερα να είναι παρούσα για να καταθέσει.

Πλέον, αναμένεται ότι η Χρύσα Τοσλούκου θα βρεθεί στο δικαστήριο που δικάζει σε δεύτερο βαθμό την εγκληματική οργάνωση και τη βίαιη δράση της, για να καταθέσει για τα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή της το βράδυ της 17ης προς 18ης Σεπτεμβρίου 2013 στο Κερατσίνι, όταν ο Παύλος κυνηγήθηκε και εγκλωβίστηκε από ομάδα χρυσαυγιτών πριν δεχθεί τις θανάσιμες μαχαιριές του καταδικασμένου σε ισόβια στην πρώτη δίκη, Γιώργου Ρουπακιά.

Σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, την παρουσία της νεαρής στο βήμα του μάρτυρα ζήτησε σχεδόν από την αρχή των καταθέσεων μαρτύρων της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα η υπεράσπιση των κατηγορουμένων με βασικό σκεπτικό ότι η επίθεση σε βάρος του μουσικού και της παρέας του ήταν «μία απλή συμπλοκή» που σχετίζεται με κάτι που συνέβη μέσα στην καφετέρια.

Η υπεράσπιση αμφισβητεί την παραδοχή της απόφασης που έλαβε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, σύμφωνα με την οποία ούτε τυχαίο, ούτε ασύνδετο με τη συνολική δράση της φασιστικής εγκληματικής οργάνωσης ήταν το έγκλημα σε βάρος του 34χρονου Παύλου Φύσσα.

Η τότε σύντροφος του Φύσσα, λίγες ημέρες μετά τη δολοφονία του μουσικού, κατέθεσε πως το έγκλημα έγινε αναίτια, χωρίς να έχει προηγηθεί τίποτε μέσα στην καφετέρια: «Τίποτα το ιδιαίτερο δεν υπέπεσε στην αντίληψή μου όσο ήμασταν μέσα στο μαγαζί. Όταν τελείωσε ο αγώνας και βγήκαμε έξω για να κανονίσουμε τι θα κάνουμε, ήρθε ο υπεύθυνος του μαγαζιού και μας είπε να μην κάνουμε καμία φασαρία στο μαγαζί. Εμείς δεν καταλάβαμε για ποιο λόγο μας το έλεγε αυτό, αφού απολύτως τίποτα δεν είχε προηγηθεί. Όταν τον ρωτήσαμε γιατί μας το λέει αυτό, μας υπέδειξε κάποια άτομα που μαζεύονταν στη γωνία Π. Μελά και Κεφαλληνίας, απέναντι από το Κοράλλι».

Και πρόσθεσε: «Ταυτόχρονα, έρχεται προς το μέρος μας με παπάκι ένα άτομο μελαχρινό με ριγέ χρωματιστή μπλούζα και μας είπε να φύγουμε γιατί θα γινόταν φασαρία. Εμείς δεν μπορούσαμε να αντιληφθούμε για ποιο λόγο θα γινόταν φασαρία, κι ούτε μπορούσαμε να καταλάβουμε τον υπερβάλλοντα ζήλο του συγκεκριμένου ατόμου να μας διώξει από το σημείο που βρισκόταν η καφετέρια. Δεν άκουσα το άτομο αυτό να λέει ότι ήταν αστυνομικός. Επειδή επέμενε πολύ να σηκωθούμε και να φύγουμε, γιατί -όπως μας είπε- τα άτομα αυτά ήταν χρυσαυγίτες και αγριεμένοι. Με τους τρεις χρυσαυγίτες που ήταν στο σημείο δεν αντιπαρατεθήκαμε σε καμία στιγμή. Μάλιστα, ο φίλος μας ο Δ. απευθυνόμενος προς τον υπεύθυνο του μαγαζιού, είπε κάτι σαν “γερμανόσποροι, που κάψανε τις οικογένειές μας”. Είπα στον Παύλο να τον μαζέψει γιατί θα μας ακούσουν και τότε θα γίνει πραγματικά φασαρία και ο Παύλος πήγε και του είπε “βούλωνε και πάμε να φύγουμε…”».

Ακόμα, η γυναίκα, είχε περιγράψει και τη συμπεριφορά των αστυνομικών της ΔΙΑΣ που είχαν σπεύσει στο σημείο αναφέροντας πως «σταμάτησαν σε μία ομάδα μαυροφορεμένων ατόμων, γύρω στους 15, που είχε ήδη μαζευτεί στο σημείο. Δεν μπόρεσα να δω αν τους μιλούσαν. Δεν ήταν παρατεταγμένοι οι αστυνομικοί, ούτε σχημάτισαν κάποιο προστατευτικό κλοιό. Καθόντουσαν χαλαρά όλοι μαζί σαν να ήταν παρέα. Κάποιοι αστυνομικοί είχαν κατέβει από τις μηχανές τους και είχαν βγάλει και τα κράνη τους…».

Η μάρτυρας έχει καταθέσει πως ξαφνικά εμφανίστηκαν 7-8 άτομα, ηλικίας περίπου 35-40 ετών, μαυροφορεμένα, κάποιοι με ξυρισμένα κεφάλια, κάποιοι όχι, οι οποίοι «με δυνατές φωνές, κατευθύνθηκαν με απειλητικές διαθέσεις προς τα αγόρια της παρέας. Γύρισα πίσω και πήγα τρέχοντας προς τους αστυνομικούς που βρίσκονταν στην Κεφαλληνίας. Ούρλιαζα λέγοντας πως οι φίλοι μου κινδυνεύουν, και τους παρακαλούσα να έρθουν να βοηθήσουν. Θυμάμαι χαρακτηριστικά έναν αστυνομικό ψηλό και πολύ σωματώδη, άγρια φυσιογνωμία, τετράγωνο πρόσωπο, να μου λέει: “Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, είναι πάρα πολλοί”. Μόνο μία κοπέλα αστυνομικός κι ένας νεαρός αστυνομικός, ήταν οι μόνοι από την αστυνομική δύναμη που κινήθηκαν πεζοί προς το σημείο που βρίσκονταν οι φίλοι μου και κινδύνευαν».

Περιγράφει, επίσης, πώς γυρίζοντας προς το σημείο της έντασης είδε ότι «ο Παύλος είχε μαχαιρωθεί, ήταν όρθιος, κρατούσε το στήθος του κι έλεγε ότι τον μαχαίρωσαν κι έδειχνε προς την κατεύθυνση του δράστη».