12 χρόνια από το τραγικό ατύχημα του Michael Schumacher
Αν ο Schumacher ο αθλητής των 300 km/h και των τόσων παγκοσμίων πρωταθλημάτων δεν ξεχνούσε ποτέ το κράνος του, τι θα πρέπει να κάνουμε εμείς οι κοινοί θνητοί που μετακινούμαστε πάνω σε δύο τροχούς στα σταυροδρόμια των πόλεων;
Παντελής Τζερτζεβέλης
Ήταν Χριστούγεννα του 2013, λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου, όταν στο άκουσμα της είδησης για το ατύχημα του πιλότου ίνδαλμα της Formula 1 Michael Schumacher, θα ανέτρεπε το χριστουγεννιάτικο σκηνικό των φίλων του μηχανοκίνητου αθλητισμού.
Το τραγικό ατύχημα του Schumacher στο Dent de Burgin των Γαλλικών Άλπεων μπορεί να συνέβημεν εκτός πίστας όμως δεν ήταν ένα συμβάν το οποίο ήταν «μια και έξω» ή κάτι οριστικό, αλλά κάτι που απ’ την πρώτη στιγμή θα έπαιρνε διαστάσεις σήριαλ, πριν περάσει αποκλειστικά στα χέρια των γιατρών και λιγότερο των δελτίων ειδήσεων.
Ο Παρόλο που κατά την ώρα της μεταφοράς του ο μεγάλος πιλότος της F1 είχε ακόμη τις αισθήσεις του μετά από το ατύχημα, οι γιατροί δεν άργησαν να καταλάβουν ότι κάτι σοβαρότερο είχε συμβεί. Τα τραύματα στο κεφάλι σε συνδυασμό με τις ζαλάδες και τους σπασμούς του τραυματία έκαναν τους πιλότους του ελικοπτέρου να διανύσουν την απόσταση από το De Burgin μέχρι το νοσοκομείο της Grenoble, σε διάστημα 15 λεπτών!
Το πρώτο ιατρικό πόρισμα που βγήκε μετά την ολοκλήρωση του πρώτου εγκεφαλογραφήματος, ανάγκασε τους θεράποντες ιατρούς να θέσουν τον Schumacher σε τεχνητό κώμα, έτσι ώστε να ελαχιστοποιήσουν τη δραστηριότητα της περιοχής που τραυματίστηκε, αλλά και συνολικά του οργανισμού του. Από εκεί και μετά, η υφήλιος ολόκληρη προσευχόταν για την καλύτερη έκβαση της υγείας του καθώς βρισκόταν σε εξέλιξη ένας ιατρικός αγώνας, που ξεκίνησε με εγχειρίσεις που στόχευαν στην εκτόνωση της πίεσης στην περιοχή του εγκεφάλου, σαν αποτέλεσμα του τραυματισμού, αλλά και υπομονής, μέχρι να δουν πώς θα αντιδράσει ο οργανισμός του ασθενούς.
Εχθές, 30 Δεκεμβρίου 2025, συμπληρώθηκαν 12 ολόκληρα χρόνια από το σοβαρό ατύχημα του Michael Schumacher, και όχι 13. Έκτοτε, η κατάσταση της υγείας του Παγκόσμιου Πρωταθλητή της F1 (Συγχωρέστε με για τον τίτλο) παραμένει ένα θέμα με ελάχιστες επίσημες πληροφορίες να έρχονται στο φως, καθώς εδώ και χρόνια τη φροντίδα του έχει αναλάβει η οικογένεια του.
Γράφω τις γραμμές αυτές γιατί, ανεξαρτήτως το πώς αντιμετωπίζει κανείς τέτοιες καταστάσεις, σαν θεατής, με ψυχραιμία, πανικό, ή προσευχή, η ιστορία του Michael Schumacher, αλλά και χιλιάδων ασθενών πριν από αυτόν είναι περισσότερο μια υπενθύμιση του πόσο περιορισμένη είναι η γνώση μας σε σχέση με τον ανθρώπινο εγκέφαλο.
Μέσα στην απαισιοδοξία, και την κατήφεια που επικρατούσε στα ιατρικά συμβούλια, εκείνο που όλοι σχολίαζαν δεν ήταν κάτι άλλο από το γεγονός ότι ακόμα βρίσκεται εν ζωή χάρις το κράνος προστασίας που φορούσε, ακόμα κι αν δεν έτρεχε με ιδιαίτερα μεγάλη ταχύτητα. Και για να το κάνω πιο κατανοητό, θα έλεγα πως αν ο Schumacher ο αθλητής των 300 km/h και των τόσων παγκοσμίων πρωταθλημάτων δεν ξεχνούσε ποτέ το κράνος, τι θα πρέπει να κάνουμε όλοι εμείς οι κοινοί θνητοί που μετακινούμαστε πάνω σε δύο τροχούς στα σταυροδρόμια των πόλεων;