Τελικά οι ελληνικές σειρές δεν ήταν τόσο χάλια το 2025

Αν μείνει ένας hater των σειρών εποχής στην ελληνική τηλεόραση με 200 επεισόδια, είμαι εγώ και άμα πεθάνω δεν θα υπάρχει κανένας.

Μετά το 2019 κάθε κανάλι προσπαθεί να κάνει μια άλλη σειρά σαν τις «Άγριες Μέλισσες» και καμιά φορά πετυχαίνει, καμιά φορά τρώει τηλεοπτικό χρόνο, στον οποίο απλά θα μπορούσαμε να βλέπουμε μια μαύρη οθόνη. Φέτος όμως σαν να ξύπνησε η τηλεόραση και είδαμε νέα πράγματα που είχαμε καιρό να δούμε. Προσωπικά είχα πολύ καιρό να περιμένω για μια σειρά μια και δύο φορές την εβδομάδα και να περνάω καλά καθώς την παρακολουθώ.

Πριν σχολιάσω και τις 4 σειρές που μου τράβηξαν το ενδιαφέρον, ας μείνουμε λίγο ακόμα στο κράξιμο του γενικού τοπίου. Νομίζω τα κανάλια πρέπει να κάτσουν με τον εαυτό τους και να αποφασίσουν τι κοινό θέλουν να ικανοποιούν. Δεν γίνεται μέσα σε έναν χρόνο να θες να πιάσεις και τις μεσήλικες γυναίκες που θέλουν κάθε μέρα και από ένα επεισόδιο από την αγαπημένη σειρά τους που είναι γυρισμένη στην Κρήτη ή μιλάει για μια ιστορία που συνέβη πριν από 40 και 100 χρόνια. Αλλά ταυτόχρονα θες όλη την οικογένεια να βλέπει μια σειρά αλλά και την νέα γενιά να σε κάνει νούμερο ένα trend στο Χ. Δεν μπορούν να γίνουν όλα σε έναν χρόνο, δεν μπορεί ένα κανάλι να έχει πέντε διαφορετικές στρατηγικές και να δίνει σε όλες τα ίδια χρήματα και την ίδια προσοχή.

Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς, ούτε με πιστόλι στον κρόταφο δεν θα έβλεπα 300 επεισόδια επί 3 χρόνια για μια οικογένεια που έχει beef στην Κρήτη ή στην Μάνη ή έναν απαγορευμένο έρωτα ή μια επιχείρηση με ελιές κα κρασιά. Νομίζω πως ακόμα και η μαμά μου που ανήκει στο target group που στοχεύουν με αυτές τις παραγωγές δεν θα έμπαινε στην διαδικασία να παρακολουθήσει όλα αυτά τα σήριαλ.

Μέσα στο χάος της ίδιας υπόθεσης  σε διαφορετική χρονολογία γυρισμένη είτε Αθήνα είτε Κρήτη είτε Μάνη  μερικά κανάλια αποφάσισαν να ξανά γυρίσουν σε σειρές που θα διαφοροποιηθούν και θα σε κάνουν να θες να ξανά ανοίξεις την τηλεόραση όπως τα παλιά καλά χρόνια.

Πρώτη σε χρονολογία έχουμε το «Έχω Παιδιά» στο MEGA. Από όταν είδα το τρέιλερ και το καστ κατάλαβα πως όντως θα διασκεδάζω βλέποντας επιτέλους λίγη κωμωδία στην ελληνική τηλεόραση. Ο Λάμπρος Φισφής έφυγε από ο σανίδι και ήρθε στην τηλεόραση με διαφορετικό ρόλο, αυτόν του σεναριογράφου, χαρίζοντας μας μια κλασσική και άχαστη οικογενειακή κωμωδία. Ακόμα και εγώ που δεν έχω παιδιά μπόρεσα να καταλάβω το χιούμορ της και να συντονιστώ όποτε έχω χρόνο για να την απολαύσω. Απόδειξη της επιτυχίας της, δεν είναι μόνο η ανανέωση για δεύτερη σεζόν αλλά και η εμφάνιση άλλων σειρών με βάση την οικογένεια σε άλλα κανάλια (που μέχρι στιγμής η προσπάθεια αντιγραφής είναι λίγο αποτυχημένη).

Συνεχίζουμε στην κωμωδία και πάμε στο κρυφό διαμάντι αυτής της σεζόν, στα «Φαντάσματα» στο STAR. Στην αρχή σαν να μην μου γέμιζε το μάτι, αλλά μετά όχι απλά με έκανε να γελάσω αλλά να απορώ γιατί δεν βγαίνουν άλλες τέτοιες παρόμοιες σειρές με περισσότερα επεισόδια. Σύγχρονο και κλασσικό χιούμορ με ταλαντούχους ηθοποιούς που δεν βλέπουμε συχνά στην τηλεόραση και με αρκετά όμορφα μηνύματα. Τοπ σκηνή που δεν πίστευα πως την έβλεπα, όταν 2 φαντάσματα έκαναν πως είναι στο First Dates. 10 στα 10 μόνο για όποιον το σκέφτηκε αυτό και γενικά για όποιον είχε την ιδέα να βάλει σκηνές εκτός σεναρίου.

Δεν θα μπορούσε να λείπει και η επιστροφή του «Σόι σου», που σε βάζει σε αυτές τις δύο οικογένειες μέσα, σαν να μην πέρασε μια μέρα. Πλέον η πλοκή είναι και λίγο πιο περίπλοκη, κάνοντας την σειρά να αποκτήσει και άλλο ενδιαφέρον. Επιπλέον βλέπουμε την εξέλιξη των παιδιών και μέσα από αυτό δίνεται και «φως» στους πιο μικρούς χαρακτήρες που εξίσου μπορούν να μας διασκεδάσουν. Το Σόι είναι μια κλασσική αξία που έπρεπε να γυρίσει και το κατάφερε εντυπωσιακά.

Τέλος έχουμε την καλύτερη σειρά φέτος, που φυσικά και δεν είναι διαθέσιμη στο κοινό εύκολα (μόνο συνδρομητικά με λίγες προβολές στην τηλεόραση)  αλλά και λίγων και μικρών επεισοδίων. Μια δοκιμασμένη συνταγή για επιτυχία σε νούμερα και διαδραστικότητα, που τα ελληνικά κανάλια συνεχίζουν να αγνοούν με λίγες εξαιρέσεις. Αυτή είναι οι «Σέρρες».

Ξέρουμε πως όταν ο Γιώργος Καπουτζίδης θα αναλάβει ένα σενάριο θα φέρει την επιτυχία σε μια σειρά που σίγουρα θα αφήσει το δικό της αποτύπωμα. Και τα κατάφερε. Παρά την απώλεια του πρωταγωνιστή, οι Σέρρες γύρισαν ακόμα πιο δυνατές, μαθαίνοντας μας νέα πράγματα ( όπως το τι είναι τα ιντερσεξ άτομα) κάνοντας μας να γελάσουμε αλλά και να κλάψουμε. Αυτό το μαγικό μπορεί μόνο ο Καπουτζίδης να το καταφέρει. Ενώ στο ένα λεπτό να κλαις στο επόμενο να σκουπίζεις τα δάκρυα σου και να γελάς υστερικά. Αν ακόμα είσαι χοντρόπετσος και νοητικά κατώτερος να καταλάβεις την δυσκολία του να είσαι διαφορετικός και την σύγχυση που σου δημιουργεί η οποία διαφορετικότητα σου, κάνε μια χάρη και δες τις Σέρρες όσο γκέι σεξ και να έχει μέσα. Δεν θα τραβήξουμε τώρα τις γραμμές μας στο πιο ομόφυλο σεξ μας αρέσει και ανεχόμαστε να βλέπουμε.

Αν ήταν να προτείνω μόνο μια από όλες τις σειρές που ανέλυσα αυτή θα ήταν με τα χίλια οι Σέρρες. Ένας αληθινά ανανεωμένος Γιώργος Καπουτζίδης που με τον δικό του τρόπο, φιλικό, ήρεμο και αστείο σε βάζει στην παρέα των Σερρών σε παίρνει από το χεράκι και σου δείχνει μια πλευρά της διαφορετικότητας που οι περισσότεροι αγνοείται να κοιτάξετε.