Στον Λίβανο είναι μια απλή Πέμπτη…

Το βουνό είναι συνηθισμένο στα χιόνια και ο Λίβανος συνηθισμένος σε εκρήξεις, σε μπαρούτι και σε αντίσταση.

Και θα πει κάποιος, το μόμολο από την Θεσσαλονίκη τι ξέρει για τον Λίβανο και θα εκφέρει άποψη για μια χώρα τόσο μακριά. Και όμως τα φέρνει έτσι η ζωή και γνωρίζεις ανθρώπους από παντού, μαθαίνεις για αυτούς, την ιστορία τους και την οικογένεια τους. Σήμερα γράφω για την κολλητή μου, η οποία είναι μισή από τον Λίβανο και μας έχει μιλήσει αρκετά για το πως είναι εκεί και το πως ζει η οικογένεια της. Γράφω για την ανησυχία και τον φόβο που έχει κάθε φορά που ο Λίβανος φλέγεται αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτα, ούτε αυτή ούτε η οικογένεια της που τα βιώνει στο πετσί της.

Και δεν είμαι εδώ να ξεράσω προπαγάνδα, αλλά να βγάλω ότι έχω μέσα στο κεφάλι μου, το οποίο δεν μπορεί να αντιληφθεί την αδικία, τον πόλεμο και την βία. Ούτε να σας δείξω καμία σημαία τις Χεσμπολαχ που βόσκει μόνη της στην Βηρυτό, αλλά να εκφράσω όσο καλύτερα μπορώ την σύγχυση μου.

Μπορεί για εμάς η επανάσταση και ο πόλεμος να είναι ένα μακρύ παρελθόν, αλλά για τους Λιβανέζους είναι το παρόν. Όσο ο απόγονος του Κολοκοτρώνη και του Αχιλλέα ( ναι δεν ξέρω πως αυτοί οι άντρες κολλάνε μεταξύ τους, ξέρουν όμως οι πατριώτες μας) καταλαβαίνει τι είναι το 1821 και η Φιλική Εταιρία, άλλο τόσο μπερδεύεται με την ιστορία της Μέσης Ανατολής και τις δικές τους επαναστάσεις.

Που κολλάει αυτό τώρα. Και όμως κολλάει πολύ. Γιατί μυρίζομαι την σκέψη και τα σχόλια για την Χεσμπολάχ και το καλό Ισραήλ που θέλει να φέρει ειρήνη στον Λίβανο και σε όποια χώρα θέλει να επεκταθεί. Το ξέρατε πως και η Χαμάς και η Χεσμπολάχ δημιουργήθηκαν μετά από ένα κοινό συμβάν που βίωσε ο Λίβανος και η Παλαιστίνη. 

Θέλετε μήπως λίγο χρόνο για να σκεφτείτε ποιο συμβάν είναι αυτό ή να το πάρει το ποτάμι; Σωστά μαντέψατε, μια επίθεση από το Ισραήλ, με πολλούς νεκρούς και πολλές ζημίες. Επειδή δεν είμαι αυτή που θα σας μάθει ιστορία ανοίξτε ένα βιβλίο, δείτε τι είναι οι οργανώσεις απελευθέρωσης, τα εγκλήματα που έχουν πράξει όλες διότι βρίσκονται σε μια θέση άμυνας και πιθανόν σε μια θέση κατώτερη από αυτόν που επιτίθεται (ακόμα και οι Έλληνες του 21 έχουν διαπράξει φρικαλέα εγκλήματα αλλά αυτά ξέρουμε να τα παραβλέπουμε) και αφήστε με να σας πω για το ποια είναι η αληθινή και μόνιμη αντίδρασή της κολλητής μου όλα αυτά τα χρόνια. (Και όχι δεν δικαιολογώ κανένα έγκλημα αυτών των οργανώσεων αλλά μπορώ να αντιληφθώ την δημιουργία και τον σκοπό της δράσης τους σε μια περίοδο μόνιμης έντασης που δεν αφήνει περιθώρια για πιο κομιλφό λύσεις).

Αφού το βγάλαμε και αυτό από την μέση πάμε στην φράση που με τάραξε πιο πολύ από όλα. Όταν ξεκίνησαν οι επιθέσεις ρώτησα την κολλητή μου αμέσως: «Πως είναι εκεί στο Λίβανο; Τι κάνει η οικογένεια;». Και μου απάντησε με μία πρόταση που περίμενα αλλά είναι τόσο απάνθρωπο που ισχύει.

«Για τους συγγενείς μου είναι μια απλή Πέμπτη». Αυτοί οι άνθρωποι ζούνε κάτω από μόνιμες επιθέσεις, εκρήξεις, φόβο απλά επειδή έτυχαν να γεννηθούν εκεί. Μπορεί εμείς από τον καναπέ μας να τα βλέπουμε και να σοκαριζόμαστε, αλλά για πολλούς το αποκλειστικό θέμα, η φοβερή έκρηξη και η επίθεση είναι απλά μια Πέμπτη. 

Δεν είναι απάνθρωπο όλο αυτό;