Μην αγχώνεστε, γνώμη μου…

Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, ζούμε την ίδια κατάσταση. Αρχίζουν οι πανελλαδικές εξετάσεις, χιλιάδες μαθητές εξετάζονται στα μαθήματα της επιλογής τους, για να καθορίσουν το μέλλον τους.

Στην πραγματικότητα μπορεί και όχι, αλλά αυτή η κουλτούρα έχει καλλιεργηθεί.

Στην πρεμιέρα των εξετάσεων, μάλιστα, είναι υποχρεωμένοι να βλέπουν στα μέσα ενημέρωσης και στα κοινωνικά δίκτυα, τις ευχές και τα ίδια “τσιτάτα”, που διαχρονικά χρησιμοποιούν οι πολιτικοί, για να ευχηθούν καλή επιτυχία στους μαθητές.

Και ταυτόχρονα να τους αφήσουν ανοιχτό κι ένα “παράθυρο”, για όσους δεν έρθει η επιτυχία σε αυτό το -σίγουρα αναχρονιστικό- σύστημα. Λέγοντας πως, ούτε τελειώνει η ζωή, ούτε κρίνεται από το αποτέλεσμα αυτών των εξετάσεων.

Και κάπως έτσι είναι. Αλλά ταυτόχρονα και δεν είναι.

Γιατί έχει καλλιεργηθεί για πολλές δεκαετίες η εντύπωση πως μέσα σε μερικά τρίωρα, κατά τα οποία οι μαθητές εξετάζονται στα μαθήματα που έχουν επιλέξει, με στόχο την εισαγωγή τους σε κάποια σχολή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, στην ουσία κρίνεται το μέλλον τους.

Για κάποιους και η επαγγελματική τους αποκατάσταση. Και η ζωή τους η ίδια.

Φυσικά, δεν είναι έτσι. Προφανώς και είναι πολύ πιο περίπλοκο. Αλλά -για κάποιους-μοιάζει με αρχή και τέλος. Και μέσα σε αυτό το κλίμα και σε αυτή τη συνθήκη που σίγουρα είναι αγχωτική, εμείς θέλουμε τα παιδιά να είναι ήρεμα, συγκεντρωμένα και… να μην αγχώνονται.

Για να πετύχουν και τους το λέμε διαρκώς, τους το ζητάμε, σε βαθμό που μοιάζει με εντολή, η οποία εννοείται πως σε κάθε φυσιολογικό άνθρωπο πολύ πιθανό είναι να προκαλεί άγχος.

“-Μην αγχώνεσαι!

-Ευχαριστώ πολύ για τη βοήθεια! Πώς δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα, για να μην αγχώνομαι…” θα μπορούσε να είναι και ένας χαρακτηριστικός διάλογος.

Οπότε, όπως και να έχει, είτε έτσι, είτε αλλιώς, ο καθένας τον βρίσκει τον δρόμο του, για αυτό πραγματικά, μην αγχώνεστε, γνώμη μου…