Η ανάγκη «ύπαρξης» της επαρχίας -και- στο ελληνικό ποδόσφαιρο
Αντώνης Παπαδόπουλος
Όπως συμβαίνει στην καθημερινή ζωή τα τελευταία χρόνια, έτσι και στο ποδόσφαιρο, τα αστικά κέντρα «ασφυκτιούν», την ώρα που η επαρχία… ερημώνει.
Ο «συγκεντρωτισμός» -και- στο ελληνικό ποδόσφαιρο έχει μειώσει για πολλούς το ενδιαφέρον, αλλά και την προσέλευση του κόσμου, με τις «μικρότερες» ομάδες να χάνουν συνεχώς κοινό, το οποίο συνήθως επιλέγει να υποστηρίζει μία από τις λεγόμενες «μεγάλες» ομάδες και όχι αυτή της πόλης του, όπως για παράδειγμα συμβαίνει στην Αγγλία, με τα γήπεδα να είναι γεμάτα από την Premier League μέχρι το… Ω’ τοπικό.
Η παρουσία της επαρχίας στο ποδόσφαιρο, αλλά και στην ζωή μας δεν είναι απλώς ζήτημα γεωγραφικής -και ποδοσφαιρικής- ισορροπίας, αλλά θέμα επιβίωσης του ίδιου του αθλήματος, της ίδιας της κοινωνίας. Όσο η επαρχία είναι δυνατή, τόσο θα «δυναμώνει» και το πρωτάθλημά μας, το οποίο προσπαθεί τις τελευταίες σεζόν να κάνει άλματα. Άλλο τόσο η εκάστοτε επαρχιακή πόλη θα «έχει ζωή».
Πόσο λείπουν ομάδες όπως η Ξάνθη, η Δόξα Δράμας, η Παναχαϊκή, ο ΠΑΣ Γιάννινα κλπ., που ακόμη και σήμερα που παίζουν σε Β’-Γ’ Εθνική συγκεντρώνουν αρκετό κόσμο, ακόμη και σε αγώνες εκτός έδρας. Η επιστροφή της ΑΕΛ έφερε ακόμη μία δύσκολη εκτός έδρας έξοδο για τους «μεγάλους». Έφερε επίσης χιλιάδες ποδοσφαιρόφιλους στα γήπεδα της Super League, με την ΑΕΛ να είναι πέμπτη σε μέσο όρο εισιτηρίων στο πρωτάθλημα και τους Λαρισαίους να ταξιδεύουν σε όλη τη χώρα για… χάρη της «βυσσινί θύελλας».
Πριν από μερικές ημέρες, η Καλαμάτα «κάηκε» για την επιστροφή της «μαύρης θύελλας» στη μεγάλη κατηγορία μετά από 25 χρόνια. Ξαφνικά, ήταν σαν η πόλη να… ξανά απέκτησε ζωή. Χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους, όπως χιλιάδες γέμισαν αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια το Δημοτικό Γήπεδο Παραλίας.
Πραγματικά απίστευτη ήταν και η ατμόσφαιρα στο Αγρίνιο την περασμένη Δευτέρα (09/03), εκεί που ο Παναιτωλικός δεν έπαιζε απλώς ένα παιχνίδι για την παραμονή του, αλλά ταυτόχρονα γιόρταζε τα 100 του χρόνια, παρουσία 6.000 φιλάθλων που έστησαν ένα… πραγματικό πάρτι στις εξέδρες.
Χιλιάδες φίλοι του ΟΦΗ ταξίδεψαν πέρσι σε Τρίπολη και Αθήνα για ημιτελικά και τελικό κυπέλλου, ενώ φέτος πολλοί πήγαν χωρίς εισιτήριο στη Λιβαδειά, αλλά και θα ταξιδέψουν ακόμη πιο μακριά (στον Βόλο) για ακόμη έναν τελικό.
Η εξαιρετική πορεία του Λεβαδειακού την τελευταία διετία, «ανάγκασε» τους κατοίκους μίας μικρής πόλης, όπως είναι η πρωτεύουσα της Βοιωτίας να «αγκαλιάσουν» την ομάδα και να στηρίξουν την προσπάθεια.
Η επαρχία διψά για ποδόσφαιρο, αλλά και το ποδόσφαιρο πρέπει να… διψά για την επαρχία. Η επαρχία πρέπει να θεωρείται -και να είναι- βασικό «θεμέλιο» για το ποδόσφαιρο. Πρέπει να αποτελεί όχι μόνο μία δεξαμενή ταλέντων, αλλά να δίνει ζωή στην ίδια της την πόλη και να αποτελεί με αυτό τον τρόπο έναν πυλώνα στήριξης της τοπικής κοινωνίας, αλλά και του αθλήματος. Άλλωστε, το ποδόσφαιρο ταυτίζεται συχνά με την καθημερινή ζωή, είναι μία μικρογραφία της κοινωνίας. Και τέλος να μην ξεχνάμε κάτι σημαντικό. Λίγο-πολύ όλοι από την επαρχία προερχόμαστε…