Η αλήθεια για τα “εύκολα” βιβλία – Και γιατί κρίνουμε!

Υπάρχει μια μικρή κριτική που πολλοί αναγνώστες κουβαλάνε αλλά σπάνια παραδέχονται.

Κάποιες φορές θέλουμε απλώς ένα βιβλίο που να διαβάζεται εύκολα. Όχι γιατί δεν αντέχουμε το “σοβαρό”, αλλά γιατί η ζωή ήδη μας έχει φορτώσει αρκετά.

Κι όμως, το “εύκολο” έχει καταφέρει να ακουστεί σχεδόν σαν προσβολή.

Σαν να υπάρχει ένας άγραφος κανόνας που λέει ότι αν δεν παιδεύτηκες, αν δεν σταμάτησες να ξαναδιαβάσεις την ίδια παράγραφο τρεις φορές, αν δεν βρήκες άγνωστες λέξεις στο τέλος, τότε κάτι δεν πήγε καλά. Λες και το διάβασμα πρέπει να είναι δύσκολο λίγο για να μετρήσει.

Η αλήθεια είναι πιο απλή. Υπάρχουν περίοδοι που το μυαλό δεν σηκώνει βάρος. Που η συγκέντρωση είναι πολυτέλεια. Που θες να διαβάσεις πριν κοιμηθείς χωρίς να χρειάζεται να θυμάσαι ποιος είναι ποιος και τι συμβολίζει τι. Και αυτό δεν σε κάνει λιγότερο αναγνώστη.

Σε κάνει ειλικρινή.

Στο βιβλιοπωλείο ακούω συχνά να χαρακτηρίζονται εύκολα βιβλία οι συναισθηματικές ιστορίες ,αυτές που δεν απαιτούν πολλή σκέψη. Τα “εύκολα” βιβλία δεν είναι πρόχειρα από μόνα τους. Είναι προσβάσιμα. Έχουν ρυθμό, καθαρή αφήγηση, ιστορία που κυλάει. Δεν προσπαθούν να αποδείξουν κάτι. Δεν ζητούν προσοχή, την κερδίζουν. Και πολλές φορές, είναι αυτά που μας κρατάνε κοντά στο διάβασμα όταν όλα τα άλλα μας απομακρύνουν.

Υπάρχει και κάτι ακόμα. Τα εύκολα βιβλία είναι συχνά η επιστροφή. Μετά από μήνες που δεν άνοιξες τίποτα. Μετά από μια περίοδο που το βιβλίο έμοιαζε μακρινό. Είναι η υπενθύμιση ότι η ανάγνωση μπορεί να είναι απλώς ευχάριστη. Χωρίς στόχους, χωρίς επιδόσεις, χωρίς κόπο.

Γιατί το βιβλίο που σε κρατάει ακόμα και στις δύσκολες μέρες της εβδομάδας είναι αυτό που χτίζει τη συνήθεια, τη συνέχεια, τη σύνδεση με τον εαυτό σου. Σκέψου έχεις ανοίξει ποτέ ένα βιβλίο που υποτίθεται δεν είναι για σένα και ξαφνικά σε κρατάει;

Σου δίνει μια ανάσα. Και πολλές φορές αυτό που χρειάζεσαι δεν είναι ένα βαθυστόχαστο μυθιστόρημα, αλλά μια ιστορία που κυλάει, σε κάνει να γελάσεις, να αναπνεύσεις, να θυμηθείς πώς είναι να απολαμβάνεις χωρίς πίεση. Το “εύκολο” βιβλίο γίνεται τότε σαν ένα μικρό κρυφό δώρο στον εαυτό σου, που δεν φωνάζει ότι είναι σημαντικό, αλλά σου μένει μέσα σου περισσότερο από όσα προσπάθησαν να σε εντυπωσιάσουν. Και κάπως έτσι, η ανάγνωση γίνεται μέρος της ζωής σου, όχι βάρος.

Και ας είμαστε ειλικρινείς. Όλοι έχουμε διαβάσει “δύσκολα” βιβλία από υποχρέωση και τα έχουμε ξεχάσει την επόμενη μέρα. Και όλοι έχουμε κολλήσει με ένα βιβλίο που διαβάστηκε σε δύο βράδια και μας έμεινε. Η αξία δεν βρίσκεται πάντα στο βάθος, αλλά στο αποτύπωμα. Το πρόβλημα δεν είναι τα εύκολα βιβλία. Το πρόβλημα είναι η ανάγκη να απολογούμαστε για ό,τι απολαμβάνουμε. Σαν να πρέπει το διάβασμα να δικαιολογείται. Σαν να υπάρχει μόνο ένας σωστός τρόπος να είσαι αναγνώστης. Δεν υπάρχει.

Και στην τελική γιατί πρέπει οπωσδήποτε να βάλουμε ταμπέλα σε ένα βιβλίο;

Εύκολο ή δύσκολο; Απλο ή σοβαρό ;

Φαντάσου να γινόταν το αντίθετο, να έβαζαν τα βιβλία ταμπέλες στους αναγνώστες !!

Αυτό δεν θέλω ούτε να το φανταστώ!

Αν ένα βιβλίο σε έκανε να θες να διαβάσεις λίγο παραπάνω, έκανε τη δουλειά του. Αν σου έδωσε μια ανάσα στο τέλος της μέρας, ακόμα καλύτερα. Και αν μετά από αυτό νιώσεις έτοιμος να πιάσεις κάτι πιο απαιτητικό, τέλεια. Αν όχι, πάλι καλά.

Αλλά ας συμφωνήσουμε ότι αυτή η κριτική είναι αλλή μια αχρείαστη γνώμη για το τι κάνει -πως διαβάζει ο διπλανός μας.

Γιατί τελικά, τα βιβλία δεν ειναι εύκολα ή δύσκολα .

Είναι ιστορίες. Και μερικές φορές, είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε για να θυμηθούμε γιατί αγαπήσαμε το διάβασμα από την αρχή.

Οποιοδήποτε κείμενο – βιβλίο ,περιοδικό ή οτιδήποτε σε κάνει να ηρεμείς ,αδειάζει το μυαλό σου και σε ταξιδεύει είναι για σενα , χωρίς ταμπέλες χωρίς τίτλους .

Και αυτό τελικά είναι το νόημα !