Anna Unfiltered: Ξύπνα, Βασίλη!

Λένε, ότι οι άνθρωποι χωρίζονται σε δυο κατηγορίες: σε εκείνους, που βάζουν το χέρι μέσα στο μπλέντερ, για να πεισθούν ότι κόβει, και σε εκείνους, που αρκεί απλά να τους πεις, ότι κόβει. Ε, λοιπόν, έχω διαπιστώσει με έκθαμβη κατάπληξη, ότι στην Ελλάδα οι περισσότεροι ανήκουμε στην πρώτη κατηγορία. Καίτοι μας έχουν προειδοποιήσει για τα μύρια όσα δεινά έπονται των αποφάσεων, επιλογών και πράξεών μας, δεν εννοούμε να τις αλλάξουμε, αν δεν νιώσουμε τη λαίλαπά τους να μας σαρώνει, ως και να μας συνθλίβει.

Και εξηγούμαι. Την εβδομάδα που πέρασε, άκουσα τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστα Αρβανίτη, να λέει σε πρωινή ενημερωτική εκπομπή, ότι οι εκλογές του 2023 ήταν ‘’πειραγμένες’’, γιατί με τις μειώσεις φόρων, τις κοινωνικές παροχές, τις έκτακτες ενισχύσεις, τα επιδόματα, τα αναδρομικά στους ένστολους, τις αυξήσεις στους συνταξιούχους και με τον τρόπο που διανέμετο το κρατικό χρήμα εν γένει, αλλοιώθηκαν συνειδήσεις στο δρόμο προς τις κάλπες. Για να στο κάνω τάλιρα, αναγνώστη μου, είπε πως, οι εκάστοτε επιθυμούντες διακαώς την εξουσία, τάζουν λαγούς με πετραχήλια και περιμένουν κατόπιν να τους ψηφίσεις. Και αναπόφευκτα, εξαρτημένος ή αφελής όντας, τους ανεβάζεις εκ νέου στο βάθρο της εξουσίας, διατηρώντας το φαύλο κύκλο του ρουσφετιού και της διαφθοράς. Ή, όπως τόσο εύστοχα παρατήρησε η Ευρωπαία Γενική Εισαγγελέας, Λάουρα Κοβέσι, κατά τη διάρκεια του 11 ου Οικονομικού Forum των Δελφών: «Ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι το ακρωνύμιο της διαφθοράς και του νεποτισμού». Κοινώς, μας πήραν πρέφα.

Το θέμα, βέβαια, δεν είναι, ότι μας κατάλαβαν. Το θέμα είναι, ότι φτάσαμε στο σημείο να επαναλαμβανόμαστε τόσο ωμά και απροκάλυπτα, ώστε ως και οι εταίροι μας νομιμοποιούνται ευθαρσώς να αποδίδουν σε αυτούς τους χειρισμούς μια αίσθηση πολιτικότητας, που απάδει του θεσμικού τους ρόλου και που πάντως – ηλίου φαεινότερο – επιτυγχάνουν, αυτό που οι κρατούντες επιδιώκουν κι ορέγονται: την εξουσία. Ο Νίκος Δήμου στο μνημειώδες και ανατρεπτικό βιβλίο του ‘’Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας’’ ήδη από το 1975, κάπου μέσα στους 100 Αφορισμούς του, μιλούσε χαρακτηριστικά για «τους περικαλλείς και συνωμοτούντες, τις πομφόλυγες του παρελθόντος, τις εθνικές μας φαντασιώσεις, τις ιστορικές μας ανακρίβειες», υπογραμμίζοντας, ότι από όλα αυτά γεννιέται η δυστυχία μας. Επιτρέπεται να προσθέσω, ότι και από την αυτοϋπονόμευσή μας διαιωνίζεται το ως άνω αίσθημα;

Δεν είμαστε απλώς αφελείς, τελικά. Όχι. Είμαστε εθισμένοι στην ίδια μας την αυταπάτη: πιστεύουμε ό,τι μας συμφέρει, ψηφίζουμε ό,τι μας υπόσχονται και μαθαίνουμε, μόνο όταν είναι ήδη αργά. Αν μαθαίνουμε, κιόλας. Ήρθε η κυρία Κοβέσι – που τόσο πολύ χλευάστηκε τις τελευταίες μέρες από κορυφαίους Υπουργούς και τους συν αυτώ – για να πει τα αυτονόητα και να μας ξυπνήσει απ’ το λήθαργο, που μας έριξαν τα προσφάτως αφειδώς προσφερόμενα εκ δεξιών 500 εκατομμυριάκια. Αλλά ξυπνάμε εμείς έτσι εύκολα; Εδώ δεν το κατάφεραν πόλεμοι, κατοχές, εμφύλιοι, χούντες και οικονομικά σκάνδαλα επί σκανδάλων, χρόνια ολόκληρα διακυβερνήσεων, που μας έσερναν πέρα – δώθε σαν καρυδότσουφλο, θα το καταφέρει η έρμη η κυρία Εισαγγελεύς; Αχρείαστος κόπος θαρρώ.

Τόσο αχρείαστος, όσο εκείνος ο αλήστου μνήμης σχετλιασμός της Έλενας Ναθαναήλ προς τον κινηματογραφικό αδελφό της, Γιώργο Κωνσταντίνου …ξύπνα, Βασίλη! Πού να ξυπνήσει. Εκείνον δεν το σήκωνε από τ΄ όνειρο του λαχείου ούτε βίντσι. Κοίτα σύμπτωση. Ούτε εμάς. Μόνο που εν προκειμένω, δεν έχει να κάνει με κανένα λαχείο. Έχει να κάνει με το μπλέντερ και την ανόητη επιμονή μας να βάζουμε ξανά και ξανά το χέρι μέσα, για να δούμε αν κόβει.

Ε, λοιπόν, κόβει.