Βαρβάρα Λάρμου στο TheOpinion: «Είναι “καθρέφτης” των τραυμάτων μας οι ερωτικές σχέσεις»

Το δημοφιλές έργο του David Ives, «Η Αφροδίτη με τη γούνα», σε σκηνοθεσία Ρέινας Εσκενάζυ και πρωταγωνιστές τον Αργύρη Αγγέλου και τη Βαρβάρα Λάρμου, έρχεται στο Θέατρο Metropolitan για έξι παραστάσεις· από τις 10 έως τις 19 Νοεμβρίου.

Συστήθηκε στο ευρύ κοινό μέσα από τη δραματική σειρά του ΑΝΤ1, «Μπρούσκο». Από τότε -νομίζω θα συμφωνήσετε μαζί μου- η Βαρβάρα Λάρμου έχει κερδίσει μια θέση ανάμεσα στις πιο ωραίες φυσιογνωμίες του «κυκλώματος». Και στις πιο ευγενικές, τολμώ να πω, μετά από αυτήν τη γνωριμία μας. 

Κατά τα άλλα, όπως μου παραδέχτηκε η ίδια, χαριτολογώντας, είναι μια πολύ «ξενέρωτη» προσωπικότητα: healthy freak, γυμνάζεται, δεν πίνει, δεν καπνίζει, δεν τρώει κρέας. 

Ωστόσο, από όσα αφειδώς συζητήσαμε, θα επιλέξω να κρατήσω ένα κοινό σημείο: «Στην κοινωνία που ζούμε και στα πράγματα που βιώνουμε, είμαι ένας άνθρωπος που θέλω να πιστεύω ότι νικάει το καλό. Και το βλέπω ότι νικάει το “φως”».

Ορμώμενη εκ Κύπρου Βαρβάρα… 

Είχα έρθει στην Αθήνα πέρυσι, με σκοπό να φύγω και να συμμετάσχω στη «Γη της Ελιάς»· όπως σε όλες τις συνεργασίες που έκανα με τον Ανδρέα τον Γεωργίου αυτά τα χρόνια. Αλλά, επειδή αρρώστησα, αντικαταστάθηκα και δεν έπαιξα ποτέ. 

Και αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία στο να μείνω στην Αθήνα. Οπότε, με το που αποφάσισα ότι θα μείνω μόνιμα, ξεκίνησα να δουλεύω εδώ. Άρχισαν να έρχονται κάποιες προτάσεις, θεατρικές. Το ένα έφερε το άλλο, τώρα ξεκίνησα και γυρίσματα. Σε καμία περίπτωση δεν επιστρέφω πίσω στην Κύπρο. Κάπως έτσι, λοιπόν, έγιναν τα πράγματα…

Επομένως, μεταξύ ποιων έργων που δεν ξέρουμε, θεατρικών και τηλεοπτικών, μοιράζεις την επαγγελματική σου ζωή;

Είμαι ήδη σε μία παράσταση από πέρυσι, «Αθώος ή Ένοχος», την οποία συνεχίζουμε και φέτος στο θέατρο Eliart, κάθε Δευτέρα και Τρίτη.

Και, τηλεοπτικά, στον «Έρωτα Φυγά». Μπήκα πριν, περίπου, τρεις βδομάδες και σε λίγο καιρό θα παρουσιαστούν και τα επεισόδια. Είναι πολύ ωραίος ρόλος. Δεν είναι quest, γιατί έχει αρκετά μεγάλη συμμετοχή. Σε πρώτο πλάνο, εμφανίζομαι στη φυλακή· άμα τη εμφανίσει, είμαι κατάδικος. Αλλά πρόκειται για έναν χαρακτήρα πολύπλευρο και πολυδιάστατο. 

Ο «Έρωτας Φυγάς» είναι ένα σίριαλ στο οποίο είπα απευθείας «ναι». Έχει εξαιρετική αισθητική, εξαιρετικούς ηθοποιούς και συντελεστές. Περνάω καταπληκτικά! Έχω εντυπωσιαστεί από τον επαγγελματισμό και τη συναδελφικότητα· με «αγκάλιασαν», με καλωσόρισαν, με βοήθησαν… Είμαι πολύ χαρούμενη που συμμετέχω σε κάτι τόσο αξιόλογο! Με ιντριγκάρει και ο τρόπος γραφής, γιατί μου δίνει, ουσιαστικά, το πάτημα να μπορώ να αναπτύξω έναν ρόλο που θα έχει πολλά επίπεδα. Αυτό, νομίζω, είναι και το όνειρο κάθε ηθοποιού…Φέτος είμαι ευγνώμων, γιατί ενσαρκώνω πολύ ωραίες γυναίκες! 

Αναφέρθηκες και στη συνεργασία σου με τον Ανδρέα Γεωργίου… Ευρύτερα, σε γνωρίσαμε μέσα από το «Μπρούσκο». Τι κουβαλάς μέχρι και σήμερα από αυτήν τη σειρά;

Κουβαλάω ένα τεράστιο «σχολείο». Και το λέω με κάθε ειλικρίνεια αυτό! Το να δουλεύεις για τέσσερα χρόνια σε ένα καθημερινό, συνεπάγεται μια «εκπαίδευση». Όπως έχει πει και η Nancy Bishop: «Οι ηθοποιοί που παίζουν σε καθημερινά, για πολλά χρόνια, είναι σαν να είναι “καταδρομείς”». 

Είχα ένα επίσης υπέροχο περιβάλλον. Μια σεναριογράφο που δεν άφηνε τίποτα να πέσει κάτω, ως προς τη συνέπεια του ρόλου. Μια μεγάλη παραγωγή. Και πολύωρα, απαιτητικά γυρίσματα, όπου έπρεπε να μπαινοβγαίνω σε συνθήκες· δηλαδή, στη μία συνθήκη μπορεί να ‘κλαιγα γιατί έχασα το παιδί μου και στην άλλη, να ‘μουν μια ερωτευμένη γυναίκα η οποία κάνει έρωτα με τον σύζυγό της και είναι χαρούμενη. Θέλω να πω ότι, όλη αυτήν η συνθήκη του καθημερινού, μου δίδαξε πάρα πολλά. Ήμουν, βέβαια, κάπως προετοιμασμένη, γιατί με τον Ανδρέα είχαμε συνεργαστεί ξανά και το «Μπρούσκο» ήταν η «σφραγίδα».

Και η Αναστασία ήταν ένας ρόλος εξαιρετικός. Θυμάμαι ότι, με το που μου ανακοινώθηκε ο συγκεκριμένος ρόλος, είχα πάει στην Κρήτη. Έκανα έρευνα, προσωπική, για το πώς είναι οι Κρητικιές, πώς μιλούν, πώς φέρονται· αυτήν η λεβεντιά, η αρχοντιά, η υπερηφάνεια και η αξιοπρέπεια που έχουν… Ήταν ένας ρόλος που αγάπησα, με δίδαξε κι έβλεπα και στοιχεία δικά μου. Όλα αυτά είναι αλληλένδετα, δεν μπορείς να κρυφτείς από το κοινό στο καθημερινό. 

Ενστικτωδώς, λοιπόν, νομίζω ότι και τον ρόλο σου στην «Αφροδίτη με τη γούνα» τον λατρεύεις…

Πολύ καλά το νομίζεις, όντως τον λατρεύω! Από την πρώτη ανάγνωση… Με το που μου προτάθηκε αυτός ο ρόλος, είδα την ταινία του Πολάνσκι. Παρατηρώντας μετά το κείμενο, συνειδητοποίησα ότι η ταινία έδειξε κάποια κομμάτια. Το κείμενο, για ‘μένα, είναι αριστούργημα! Ακόμα και τώρα, μετά από δυόμισι μήνες τραπέζι και πρόβες, ανακαλύπτω… 

Είναι ένας ρόλος που θα εξελίσσεται, γιατί, ακριβώς, έχει τόσα πολλά επίπεδα και τόσες πολλές θεάσεις που μπορείς να προσδώσεις. Είναι κάτι ανεξάντλητο. Νομίζω, αυτός είναι κι ο στόχος του συγγραφέα.

Βλέποντας την ταινία, μπήκες στο «τριπάκι» να επηρεαστείς ώστε να υιοθετήσεις ή να μην υιοθετήσεις κάτι;

Όχι, για τον πολύ απλό λόγο ότι είναι κινηματογράφος. Είναι διαφορετικά τα δεδομένα. Στον κινηματογράφο –και στην τηλεόραση υπάρχει αυτό- ο τρόπος παιξίματος είναι πολύ πιο λιτός και αφαιρετικός. Στο θέατρο είναι πολύ πιο ψυχοσωματικός και συνεπάγεται διαφορετικούς εκφραστικούς τρόπους κι εκφραστικά μέσα. 

Οπότε, σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να περάσει κάτι μόνον κινηματογραφικό στο θέατρο. Ούτε θα ήθελα να επηρεαστώ, για να είμαι ειλικρινής. Γιατί η δική μου θέαση απέχει από αυτήν του Πολάνσκι, έτσι κι αλλιώς, για τον συγκεκριμένο ρόλο.  

Μίλησέ μας για την υπόθεση. Και τη Βάντα…

Πρόκειται για έναν σκηνοθέτη, ο οποίος ψάχνει για μια ηθοποιό που θα ενσαρκώσει τον ρόλο στο έργο του. Δεν βρίσκει καμία. «Είναι όλες ατάλαντες», λέει. Και εμφανίζεται η Βάντα, η οποία είναι οριακά κωμική προσωπικότητα· μπαίνει μέσα αργοπορημένη, βρέχει, της πέφτουν οι ομπρέλες… Είναι, όμως, πολύ συμπαθής. Θέλει πάρα πολύ να πάρει τον ρόλο, οπότε κάνει τα πάντα για να τον κερδίσει. 

Πάει στην ακρόαση για να περάσει από οντισιόν, ώρες μετά, με θράσος. Ως Βαρβάρα δεν θα το ‘κανα αυτό… Ή, ας μην λέω μεγάλες κουβέντες, μπορεί και να το έκανα! Υπάρχει, βέβαια, και η θέαση ότι, αυτό, μπορεί να το κάνει χειριστικά. Δηλαδή, ο λόγος που καθυστερεί, μπορεί να είναι, ακριβώς, για να κερδίσει την προσοχή του σκηνοθέτη…

Και, τελικά, τι συμβαίνει μεταξύ τους;

Τα πάντα συμβαίνουν! Εναλλάσσονται σε ρόλους… Ουσιαστικά, μέσα από αυτήν τη δυναμική μεταξύ τους, καθρεφτίζονται τα δίπολα σαδισμού και μαζοχισμού που φέρουν όλοι οι άνθρωποι στις διαπροσωπικές τους σχέσεις. 

Δεν στο κρύβω, όταν προσπαθούσα να ανακαλύψω το σαδιστικό κομμάτι της Βάντας, έλεγα ότι εγώ είμαι ένας καλός άνθρωπος… Δεν είναι έτσι. Όλοι έχουμε χειρισμούς, είτε «υπόγειους» είτε πιο εμφανείς, που τους φέρουμε και αντικατοπτρίζονται μέσα από τις ερωτικές σχέσεις· είναι «καθρέφτης» των τραυμάτων μας οι ερωτικές σχέσεις. Ή της δουλειάς που έχουμε κάνει με τον εαυτό μας.

Σε αυτό, λοιπόν, το κείμενο φαίνονται ξεκάθαρα τα τραύματα και των δύο χαρακτήρων· πώς καθρεφτίζονται και πώς εκφράζονται στον καθένα διαφορετικά. 

Σε αυτό το «παιχνίδι» επιβολής, ποιος είναι ο νικητής; 

Γίνεται ένα περίεργο «παιχνίδι». Αυτός που υποτάσσεται, μπορεί να είναι, τελικά, αυτός που κυριαρχεί. Κι αυτός που κυριαρχεί, να είναι αυτός που υποτάσσεται. Αλλά δεν είναι κάτι γραμμικό, ένα κι ένα κάνουν δύο. Στην πορεία φαίνονται χρώματα, ποιότητες, σκιές και από τα δύο δίπολα υποταγής – εξουσίας, σαδισμού – μαζοχισμού. 

Τώρα, ποιος νικάει… Δεν είναι άσπρο – μαύρο. Γι’ αυτό επιμένω ότι ο συγγραφέας, ο Ives, είναι τόσο αριστουργηματικός. Είναι πιο «γκρίζες» οι περιοχές και μπερδεύονται και συγχέονται και εμφανίζονται και ανακαλύπτονται πράγματα…

Ως προς τη σκηνική σου συνύπαρξη με τον Αργύρη Αγγέλου;

Τον Αργύρη τον αγαπάω πάρα πολύ! Είναι ένας εξαιρετικός παρτενέρ και συνεργάτης. Είναι σαν να είμαστε σε μια βάρκα, μαζί, και κάνουμε κι οι δύο κουπί. 

Με «σώζει», τον «σώζω», υπάρχει ένας απίστευτος συντονισμός μεταξύ μας για να βγαίνει το αποτέλεσμα που θέλουμε. Έχουμε επικοινωνία κι ως άνθρωποι κι ως επαγγελματίες. 

Κι αν σου έλεγα «Να προσέχεις τι εύχεσαι», τι θα μου σχολίαζες πάνω σε αυτό;

Πολλές φορές, αυτό που ευχόμαστε είναι απόρροια τραυμάτων. Και το λέει η επιστήμη –σπούδασα ψυχοθεραπεία- ότι, στις ερωτικές σχέσεις, καθρεφτίζουμε τα τραύματά μας. Κάποιος που έχει τραύμα εγκατάλειψης, θα «εύχεται», υποσυνείδητα, να βρει κάποιον που θα τον εγκαταλείψει.

Το «πρόσεχε τι εύχεσαι» σχετίζεται με το εάν μια ευχή προέρχεται από ένα τραύμα, μπορεί να είναι πιο σκληρή από όσο αντέχεις. 

Πληροφορίες

«Η Αφροδίτη με τη γούνα», του David Ives

Metropolitan, The Urban Theater (Βασιλίσσης Όλγας 65 & Φλέμινγκ 2, Θεσσαλονίκη)

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: 10 έως 19 Νοεμβρίου, κάθε Παρασκευή – Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή στις 20.00

Εισιτήρια: 18€ Ζώνη Α’, 15€ Ζώνη Β’, 12€ Ζώνη Β’ (άνεργοι, πολύτεκνοι, νέοι έως 23 ετών, φοιτητές)

Προπώληση εισιτήριων: more.com, ταμείο Θεάτρου Metropolitan

Τηλέφωνο πληροφοριών: 231 128 4773

Τηλέφωνο κρατήσεων: 21 0363 7201

Διάρκεια: 75’

Η παράσταση είναι κατάλληλη για άτομα άνω των 14 ετών

Δεν επιτρέπεται η είσοδος στο θέατρο μετά την έναρξη της παράστασης

Το Θέατρο Metropolitan είναι προσβάσιμο σε αναπηρικά αμαξίδια

Ταυτότητα παράστασης

Μετάφραση: Δάφνη Οικονόμου

Σκηνοθεσία: Ρέινα Σ. Εσκενάζυ

Σκηνικά – Κοστούμια: Λαμπρινή Καρδαρά

Πρωτότυπη μουσική: Ελντίνα Παπαναστασίου

Φωτισμοί: Νίκος Σωτηρόπουλος

Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Λέπουρης

Trailer: Στέφανος Κοσμίδης

Γραφιστική επιμέλεια: Κάρολος Πορφύρης

Βοηθός σκηνοθέτη: Λουκία Ανάγνου

Διεύθυνση παραγωγής: Ελντίνα Παπαναστασίου

Επικοινωνία: Αγλαΐα Παγώνα, Λία Κεσοπούλου (Θεσσαλονίκη)

Παραγωγή: Olympia Culture – O.C. Filmmaker

Πρωταγωνιστούν 

Αργύρης Αγγέλου

Βαρβάρα Λάρμου