Θανάσης Dzingovic στο TheOpinion: «Μέσα από τις συναυλίες έμαθα να κερδίζω τον χώρο μου»

Ο Θανάσης Dzingovic, με αφορμή την εμφάνιση των Super Stereo στη Θεσσαλονίκη, μιλάει στο TheOpinion και στη Δέσποινα Δαϊλιάνη.

ΘΕΜΑ THEOPINION ΜΟΥΣΙΚΗ

Δέσποινα Δαϊλιάνη

11 Μαρτίου 2026, 10:00

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Οι Super Stereo φέρνουν νέο υλικό και ανοιξιάτικη διάθεση, σε μια ξεχωριστή συναυλία την Πέμπτη, 12 Μαρτίου, στο Eightball Club.

Λίγο πριν οι Super Stereo ανέβουν στη σκηνή του Eightball Club και δονήσουν τον χώρο με τον εναλλακτικό τους ήχο, ο Θανάσης Dzingovic «ανοίγει τα χαρτιά» του στο TheOpinion.

Με φόντο τη Θεσσαλονίκη και την κιθάρα ως το βασικό μουσικό του «όχημα», ο δημιουργός της μπάντας αναφέρεται σε όσα καθόρισαν τη μουσική διαδρομή του και μοιράζεται τη δική του οπτική για τα πράγματα.

Θανάση, όταν ξεκινούσαν οι Super Stereo, είχες επίγνωση ότι δημιουργείς ένα μακροχρόνιο μουσικό project; Ποια μέλη απαρτίζουν την μπάντα;

Στην αρχή, δεν ήξερα τίποτα. Ο μοναδικός στόχος ήταν να βρω, ανάμεσα στους φίλους μουσικούς με τους οποίους παίζαμε σε διάφορες μπάντες, αυτούς που τους άρεσαν τα τραγούδια που έγραφα.

Πάντα υπήρχε, όμως, ο μακροπρόθεσμος στόχος της δημιουργίας ενός σταθερού σχήματος με διάρκεια. Αυτό, εκτός από το μεράκι και τους καλούς φίλους, απαιτεί οργάνωση, συνεχή ενασχόληση και πολλή υπομονή.

Μέσα από αυτήν τη διαδικασία και τις απαιτήσεις της έμαθα πολλά πράγματα. Το πιο σημαντικό ήταν να μην απογοητεύομαι. Αυτό είναι που δίνει διάρκεια σε μια μπάντα.

Δεν ήταν λίγες οι στιγμές που αναρωτήθηκα τι νόημα έχουν όλα αυτά, γιατί τα κάνω; Όμως, η εκδοχή του να το διαλύσω, ήταν πάντα η χειρότερη. Θα είχε το μεγαλύτερο κόστος από οτιδήποτε άλλο για μένα. Κι όταν δεν υπάρχει πίσω, τότε υπάρχει μόνο εμπρός. Και τα χρόνια πέρασαν, και να ’μαστε ακόμη εδώ.

Από τους Super Stereo έχουν περάσει πολλοί φίλοι. Η σημερινή σύνθεση είναι η Εύα Ντούρου στα πλήκτρα, η Λαμπρινή Γρηγοριάδου στην κιθάρα και τα αδέρφια Δημήτρης και Ιάσονας Οικονόμου στα τύμπανα και στο μπάσο αντίστοιχα.

Ενδέχεται σε εμφανίσεις να παίξει και κάποιος από προηγούμενες συνθέσεις της μπάντας. Υπάρχει μια βασική ομάδα, αλλά επειδή καμιά φορά οι υποχρεώσεις κάποιου μέλους μπορεί να μην του επιτρέπουν να παίξει σε ένα live, έρχεται ο αντικαταστάτης του.

Έτσι, δεν αποκλείεται να δείτε και τον Βασίλη Μπαχαρίδη στα τύμπανα ή τον Μπίλι Βασιλόπουλο στο μπάσο… μέχρι και τον Ορέστη Μπενέκα στα πλήκτρα! Να σου πω, έχω ονειρευτεί ένα επετειακό live που να παίζουν όλοι μαζί!

Τι θυμάσαι πιο έντονα από εκείνα τα πρώτα χρόνια;

Στούντιο στο σπίτι, κασετόφωνα, τετρακάναλα, Sony PlayStation και το Music. Μετά, το πρώτο μας στούντιο, δεκαεπτά τετραγωνικά. Όλη μέρα εκεί και, πολλές φορές, όλη νύχτα.

Έπειτα, τη γνωριμία με τον αγαπημένο μου Ορέστη Μπενέκα. Δεν ήμουν, πια, μόνος, είχα βρει έναν «τρελαμένο» ακόμα!

Πραγματικά, αισθάνομαι πολύ τυχερός όσον αφορά τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστράφηκα μέσα από τη μουσική και αυτό το project. Χτίστηκαν αληθινές φιλίες και σχέσεις, που ακόμη κρατάνε.

Επέλεξες εσύ την κιθάρα ως το μέσο για να εκφράζεσαι ή σε διάλεξε εκείνη; Και πώς αυτή η μουσική πλευρά δένει επίμονα με τον ελληνικό στίχο;

Ο ελληνικός στίχος, για μένα, είναι ο πιο ειλικρινής τρόπος να εκφραστώ. Εδώ αρχίζουν και τελειώνουν όλα σε σχέση με αυτό.

Όσον αφορά την κιθάρα, έχω να πω περισσότερα. Θα μπορούσε, ίσως, να είχε τύχει να παίζω κάποιο άλλο όργανο, και παίζω λίγο· τόσο όσο χρειάζομαι για να γράψω κάτι που φτιάχνω. Η κιθάρα, όμως, νομίζω πως μου ταιριάζει πιο πολύ από όλα.

Είναι, ίσως, το πιο δημοφιλές όργανο, αφού υπάρχει σχεδόν σε όλα τα είδη μουσικής. Είναι, επίσης, ένα πολύ ευέλικτο όργανο, καθώς είναι πολυφωνικό αλλά έχει και lead ρόλο στη σύγχρονη μουσική. Έχει την άμεση επαφή με τις χορδές, η οποία διαμορφώνει και τον ιδιαίτερο ήχο του καθενός. Κι όταν μιλάμε για ηλεκτρική κιθάρα, είναι το όργανο που, ίσως, χρησιμοποιεί περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο τα εφέ. Η ηλεκτρική κιθάρα ακόμη εξελίσσεται.

Πέρα από όλα αυτά, οι ηλεκτρικές κιθάρες έχουν κάτι φετιχιστικό περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο όργανο. Συγγνώμη φίλοι πνευστοί, κρουστοί ή κλασικοί έγχορδοι —εξαιρώ τους πλήκτραδες, γιατί έχουν πολλά ωραία κουμπάκια και λαμπάκια— αλλά τα όργανά σας, όσο όμορφα κι αν είναι, μοιάζουν πολύ περισσότερο μεταξύ τους σε σύγκριση με τις ηλεκτρικές κιθάρες.

Υπάρχουν τόσα χρώματα, σχήματα, vintage ή μοντέρνες, μεταλλάδικες, πάνκικες, blues, country, jazz, ποζεράδικες, σοβαρές, «χνουδωτές», διαφανείς. Ό, τι σχήμα μπορείς να φανταστείς, βγαίνει σε κιθάρα· από πρόβατο μέχρι καλάσνικοφ και από σφυροδρέπανο μέχρι surf!

Και μέσα σε όλες αυτές, η πιο όμορφη είναι η δική μου! Με την οποία είμαι πάνω από δεκαπέντε χρόνια, τώρα, ερωτευμένος. Παίζω μόνο με αυτήν. Πάνω από όλα, όμως, η κιθάρα είναι ο ήχος του rock ’n’ roll που αγαπώ.

Τέλος, να αναφέρω τον μύθο που λέει ότι οι κιθαρίστες έχουν περισσότερες επιτυχίες στον έρωτα. Σίγουρα, αφού οι περισσότεροι από αυτούς είναι ερωτευμένοι με τις κιθάρες τους!

Πολλοί πιστεύουν ότι η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που «γεννάει» μουσική, θέατρο, πολιτισμό, αλλά «τρώει» τα παιδιά της. Για σένα, τι σημαίνει να παραμένεις ενεργός και δημιουργικός, έχοντας ως βάση σου την πόλη;

Έχω απαντήσει τόσες φορές σε αυτήν την ερώτηση στη ζωή μου, τόσες… που μου έρχεται να μετακομίσω στην Αθήνα. Από συνεντεύξεις μέχρι ιδιωτικές συζητήσεις, όλοι με ρωτάνε: «Πώς και δεν κατέβηκες στην Αθήνα»; «Δεν ήξερα ότι μένεις Θεσσαλονίκη». Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα είχε τόση σημασία όλο αυτό.

Θα ήμουν ενεργός όπου κι αν βρισκόμουν, η τοποθεσία δεν παίζει, πια, κανέναν ρόλο για μένα. Ίσως από τη Θεσσαλονίκη να έχουν ξεκινήσει πολύ αξιόλογα πράγματα, αλλά αυτό δεν το κάνει η πόλη. Το κάνουν άνθρωποι με ανήσυχα μυαλά.

Οι μύθοι δημιουργούν στερεότυπα, που, ίσως, δίνουν μια αρχική ώθηση σε κάποιον πιτσιρικά που ξεκινάει τώρα να ασχολείται με τη μουσική. Μέχρι εδώ όμως. Αν αρχίσεις να ασχολείσαι λίγο πιο σοβαρά, καταλαβαίνεις ότι τα στερεότυπα σε φυλακίζουν αντί να σε ελευθερώνουν. Ακόμα κι αυτά, που θεωρητικά σε συμφέρουν. Όπως στην περίπτωσή μας.

Ακούγεται ωραίο να λες ότι «είμαστε μια alternative μπάντα από τη Θεσσαλονίκη». Όμως, στην πραγματικότητα, δεν σημαίνει τίποτα. Σημασία έχει η μουσική μας και το τι λέμε, όχι από πού είμαστε.

Η Θεσσαλονίκη υστερεί σε live stages, θέατρα και χώρους γενικά. Τουλάχιστον, έτσι λένε όλοι γύρω μου. Η αλήθεια είναι ότι ακούω να λένε το ίδιο αρκετοί Αθηναίοι, φίλοι μουσικοί, για την πρωτεύουσα.

Εγώ θα πω ότι κάθε πόλη έχει αυτό που μπορεί να σηκώσει. Η Αθήνα έχει σίγουρα περισσότερες επιλογές, και γι’ αυτό πολλοί επαγγελματίες μουσικοί εγκαταλείπουν τις πόλεις τους και μετακομίζουν εκεί.

Μένω ακόμη εδώ, γιατί μου αρέσουν οι ρυθμοί αυτής της πόλης, για προσωπικούς λόγους αλλά και γιατί κατάφερα —ή έστω έτυχε— να παίξω σε μεγάλα project, που είτε ήταν η βάση τους εδώ είτε ήταν τόσο μεγάλα που δεν είχε σημασία το πού μένω.

Για να ολοκληρώσω την απάντηση, θα πω πως δεν είναι οι πόλεις που «τρώνε» τους ανθρώπους. Τους «τρώει» η έλλειψη πίστης ότι μπορούν να κάνουν αυτό που τους αρέσει στη ζωή τους.

Όταν «σβήνουν τα φώτα», πού θα σε βρούμε στον ελεύθερό σου χρόνο;

Στο σπίτι μας με την Εύα. Βλέπουμε ταινίες, μαγειρεύουμε, κάνουμε τραπέζια με φίλους, ακούμε μουσική, πίνουμε.

Κάνω κάνα μερεμέτι, γιατί μου αρέσει να φτιάχνω πράγματα κι έχω πολλά εργαλεία. Άλλοτε ξενυχτάω, φτιάχνοντας ήχους με τα πετάλια μου.

Ενδιάμεσα από όλα αυτά, μαζεύω λέξεις και φράσεις. Κρατάω κάτι σαν ημερολόγιο σκέψεων. Πότε πότε, ξυπνάω το πρωί και ηχογραφώ στο κινητό μου ιδέες που μαζεύτηκαν τον τελευταίο καιρό ή και παλιές, που ακόμη περιμένουν. Όταν αρχίζει να σχηματίζεται κάτι πιο ολοκληρωμένο, μπαίνω στο home studio μου και βγαίνω μετά από δύο-τρεις μέρες.

Υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης, ένας δίσκος ή έστω ένας συγκεκριμένος ήχος που έχεις ακούσει τελευταία και σου έχει «καρφωθεί» στο μυαλό; Με τι έχεις «φάει κόλλημα» αυτήν την περίοδο;

Ο Kurt Vile είναι ένας καλλιτέχνης που παρακολουθώ τελευταία. Μου αρέσει πολύ το στιλ και ο ήχος του. Ο Kevin Morby το ίδιο, όπως και ο Mac DeMarco.

Πάντα, όμως, επιστρέφω και σε παλιά ακούσματα με εγγυημένα αποτελέσματα συναισθηματικά· από τα 50s ως το σήμερα.

Εκτός από τους Super Stereo, σε συναντάμε στην «πρώτη γραμμή» στο πλευρό του Παύλου Παυλίδη. Τι άλλο περιλαμβάνει το πρόγραμμά σου για το επερχόμενο διάστημα;

Αν εννοείς εκτός των Super Stereo, το σημαντικότερο που έχω να κάνω έως το καλοκαίρι, είναι η τελική προετοιμασία του δεύτερου προσωπικού μου δίσκου. Αν όλα πάνε καλά, θα κυκλοφορήσει μέχρι τα τέλη Μάη.

Επίσης, δουλεύω πάνω σε ένα soundtrack σε κάτι που ετοιμάζει μια καλή μου φίλη, με την οποία έχουμε συνεργαστεί ξανά στο παρελθόν. Από κει και πέρα, πρόβες για τα καλοκαιρινά live με τον Παύλο.

Πριν από όλα αυτά, έχουμε τη συναυλία μας στη Θεσσαλονίκη, στις 12 Μαρτίου στο Eightball, παρέα με τον αγαπημένο Τσοπ. Μετά στην Αθήνα, στο ΙΛΙΟΝ Plus στις 4 Απρίλη, μια συναυλία που θα ανοίξει ο επίσης αγαπημένος Aki Rei. Και κατά τον Μάη, ίσως ένα μικρό tour σε πόλεις της Βορείου Ελλάδος.

Η καλλιτεχνική ελευθερία ήταν, τελικά, ο δρόμος για να νιώθεις εντάξει με τον εαυτό σου μετά από τόσα χρόνια πάνω στη σκηνή, αλλά και κάτω από αυτήν;

Τα πρώτα μου live ήταν κάπου στις αρχές των 90s. Μιλάω για σχολικά συγκροτήματα, με τα οποία, όμως, παίζαμε πότε πότε και σε μικρά μαγαζάκια στη Νεάπολη, εκτός από τα σχολεία. Αυτή ήταν η αρχή.

Η πραγματική αναμέτρηση με τον εαυτό μου και τις ντροπές μου ξεκίνησε, όταν άρχισα να παίζω δικά μου τραγούδια. Θυμάμαι κάτι live στις αρχές των Stereo, που ακόμη προσπαθούσα να βρω το θάρρος να αραδιάσω τις σκέψεις μου, τραγουδώντας. Aναφέρομαι στο τραγούδι και στα λόγια, γιατί με την κιθάρα ήταν πάντα πολύ πιο εύκολο. Όμως το έκανα, όσο κι αν με δυσκόλευε.

Μου άρεσε να πετάω τον εαυτό μου στα βαθιά για να μπορέσω να ξεπεράσω τις ντροπές μου. Από νωρίς κατάλαβα ότι τα live ήταν ένας καλός και γρήγορος τρόπος να επιτεθώ στους φόβους μου. Το live δεν έχει πίσω. Είναι τόσο μεγάλη ήττα να τα παρατήσεις εκείνη τη στιγμή, που δεν το σκέφτεσαι καν.

Ήμουν πολύ ντροπαλό παιδί μικρός, ακόμη είμαι. Μέσα από τις συναυλίες έμαθα να κερδίζω τον χώρο μου, όχι μόνο πάνω στη σκηνή, αλλά γενικά. Έμαθα να διεκδικώ το δίκιο μου, όταν είμαι σίγουρος ότι το έχω.

Τι δεν σε αφορά, πια, προσωπικά αλλά και καλλιτεχνικά;

Δεν με αφορά να ακολουθώ τις τάσεις και τη μόδα της κάθε εποχής. Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν με αφορούσε ιδιαίτερα. Επηρεάζομαι, προφανώς, από ό, τι συμβαίνει γύρω μου, αλλά δεν προσπαθώ να ενταχθώ κάπου.

Δεν με ενδιαφέρουν, επίσης, τα κουτσομπολιά, οι άνθρωποι που βρίσκουν ενδιαφέρον στο να ασχολούνται με τις ζωές των άλλων. Γενικά, προτιμώ τους ανθρώπους που προτείνουν λύσεις κι όχι αυτούς που μου υποδεικνύουν μόνο ό, τι στραβό υπάρχει στον κόσμο. Αυτούς που καθορίζονται μέσα από όσα κάνουν κι όχι κράζοντας αυτό που κάνουν κάποιοι άλλοι.

Τέλος, δεν μου αρέσουν τα «ιερά τέρατα». Δεν πιστεύω σε τίποτα ιερό. Όλοι μας κρινόμαστε κάθε μέρα με καθετί που κάνουμε.