Ρίτα Αντωνοπούλου στο TheOpinion: «Δεν είναι καθόλου εγωιστικό να βάζεις τον εαυτό σου σε προτεραιότητα»

Η Ρίτα Αντωνοπούλου μιλάει στο TheOpinion και στη Δέσποινα Δαϊλιάνη.

6 Μαρτίου 2026, 09:15

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Συνδυάζοντας μουσική και θέατρο σε μία παράσταση, η Ρίτα Αντωνοπούλου μάς μιλά για τη Γυναίκα· για ρόλους που άλλοτε επιβλήθηκαν κι άλλοτε επιλέχθηκαν.

Όταν έχεις δημιουργήσει κάτι από την αρχή, η προσμονή να το μοιραστείς με το κοινό και να το ανακαλύψεις εκ νέου μαζί του είναι μεγάλη. Αυτό ισχύει για τη Ρίτα Αντωνοπούλου και την παράσταση «Της Γυναίκας Σου η Καρδιά».

Με αφορμή, μάλιστα, την ημέρα της γυναίκας, η ερμηνεύτρια επιλέγει να ξεκινήσει αυτό το ταξίδι από τη Θεσσαλονίκη και το θέατρο ΑΥΛΑΙΑ· έναν οικείο χώρο για την ίδια, συνυφασμένο με όμορφες αναμνήσεις.

«Της Γυναίκας Σου η Καρδιά»: Μια παράσταση που εστιάζει στις γυναίκες, αλλά απευθύνεται και στους άντρες…

Φυσικά! Δεν υπάρχουμε μόνες μας σε αυτόν τον κόσμο. Είναι μια παράσταση, μέσα από την οποία επιθυμούμε να συνομιλήσουμε με την πραγματικότητα.

Ποιες πτυχές της γυναικείας φύσης επιλέξατε να φωτίσετε περισσότερο;

Κάποιες πλευρές φωτίζονται περισσότερο και άλλες λιγότερο. Ωστόσο, προσπαθήσαμε, είτε μέσα από το κείμενο είτε από τον τρόπο που συνδέονται τα τραγούδια, να αγγίξουμε όλα τα ουσιαστικά πράγματα. Όσα συμβαίνουν στο παρόν.

Αν η σύγχρονη γυναίκα έγραφε τώρα το σενάριο της ζωής της, τι θεωρείς πως θα έπρεπε να αλλάξει κατά προτεραιότητα;

Κουβαλάμε μια τεράστια ιστορία της θηλυκής αρχής, η οποία έχει υποστεί τρομερή καταπίεση μέσα στους αιώνες. Αυτό, πια, λειτουργεί σαν κυτταρική μνήμη.

Από την πρώτη ημέρα της ύπαρξής μας, μεγαλώνουμε μέσα σε μια συνθήκη κατά την οποία πρέπει να κάνουμε υπομονή, να κατανοούμε, να προσπαθούμε… Ό, τι και να κάνουμε, από κάπου βαλλόμαστε.

Το πρώτο, λοιπόν, που νομίζω ότι πρέπει να αλλάξουμε είναι να απενοχοποιήσουμε και να επαναπροσδιορίσουμε τι σημαίνει να είσαι γυναίκα στη σημερινή εποχή, χωρίς όλα αυτά τα φίλτρα και τις ταμπέλες που μας έχουν «φορεθεί» στο παρελθόν.

Γίνεται λόγος για ισότητα… Ουσιαστικά, έχουμε βγει στην επαγγελματική «αρένα» και «πολεμάμε», δίχως να μας έχει αφαιρεθεί όλη η κοινωνική συνθήκη που απαιτεί, ταυτόχρονα, να είμαστε στο σπίτι, να μεγαλώνουμε τα παιδιά, να κάνουμε όλες τις δουλειές· απλώς, μέσα σε όλα αυτά, έχει προστεθεί και η καριέρα.

Ρίτα, ως μια γυναίκα με πολλαπλούς ρόλους, δυσκολεύτηκες να τους συνδυάσεις και να τους ισορροπήσεις;

Εννοείται! Το ρωτάς; Καταρχάς, έχω τεράστιες τύψεις και ενοχές. Το πρώτο διάστημα, που είχα χωρίσει και ήμουν μόνη μου, έπρεπε να λείπω από το παιδί, γιατί δούλευα.

Αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω, δεν ξέρω τι διαφορετικό θα είχα κάνει —μπορεί και να την έπαιρνα μαζί μου παντού— αλλά είναι πολύ δύσκολο να τα συνδυάσεις όλα. Κάτι θα αφήσεις πίσω, κάτι δεν θα κάνεις πολύ καλά, κάτι θα το κουβαλάς μέσα σου…

Αναπόφευκτα, κάποιοι ρόλοι είναι πιο σημαντικοί και δυνατοί. Με τι να συγκριθεί ο ρόλος της μητέρας; Ούτε η αγάπη ούτε αυτή η έγνοια μπορούν να συγκριθούν με κάτι άλλο!

Ως γυναίκα προς γυναίκα, τι συμβουλεύεις στην κόρη σου;

Θα ήθελα να μπορεί να εκφράζεται χωρίς να καταπιέζεται. Αυτό είναι το πιο σημαντικό, γενικά στους ανθρώπους αλλά και ειδικά σε εμάς, που φέρουμε αυτήν την καταπίεση στις πλάτες μας.

Εσένα, ποια γυναικεία μορφή θα έλεγες ότι σε καθόρισε;

Σίγουρα η μητέρα μου, με την οποία έχουμε πολύ στενή σχέση. Τη θαύμαζα από παιδί.

Δεν ήταν η τυπική μαμά, που καθόταν στο σπίτι. Ήταν πολύ ενεργή κι εμένα αυτό μου άρεσε. Είναι μια θηλυκή φιγούρα, η οποία με έχει επηρεάσει και καθορίσει.

Στην επαγγελματική μου πορεία, βέβαια, τα πράγματα είναι πιο… αρρενωπά. Γαλουχήθηκα, αρχικά, μέσα από τη συνεργασία μου με τον Θάνο Μικρούτσικο και, έπειτα, μέσα από όσες κάναμε μαζί. Ο Θάνος, αντίστοιχα, είχε εμένα ως τη θηλυκή φιγούρα του.

Πρόκειται, λοιπόν, για μια μουσική παράσταση με θεατρικά στοιχεία, τα κείμενα της οποίας έχεις συνεπιμεληθεί. Τι περιλαμβάνει το μουσικό σκέλος;

Συμπεριλαμβάνονται τραγούδια από την καινούργια μου δουλειά, κυρίως επειδή ταιριάζουν στο concept της παράστασης. Μάλιστα, ένα τραγούδι γράφτηκε αποκλειστικά για τη συγκεκριμένη παράσταση.

Στο δεύτερο μέρος, θα ακουστεί το «Λέγε με Ρίτα». Είχε γραφτεί για μένα όταν ήμουν στη Σπείρα, με τον Σταμάτη Κραουνάκη. Από τότε δεν το έχω ερμηνεύσει ξανά.

Σαφώς, η παράσταση περιλαμβάνει και τραγούδια που δεν είναι δικά μου, αλλά δεν μπορούσαν να λείπουν…

Δηλαδή;

Είναι δυνατόν να μη συμπεριλάβω τη Μαίρη Παναγιωταρά;

Δεν σου κρύβω, Ρίτα, πως το τελευταίο σου άλμπουμ «Έχω Μια Θάλασσα Αγάπη», το οποίο κυκλοφορεί και σε βινύλιο, μου άφησε μια αίσθηση αισιοδοξίας.

Πήρα τον Σταύρο Σιόλα τηλέφωνο και του πρότεινα να κάνουμε μια δουλειά παρέα. Του επισήμανα ότι δεν θέλω να μιλήσουμε για όλα τα άσχημα και τα αρνητικά που συμβαίνουν γύρω μας αυτήν τη στιγμή, αλλά να εστιάσουμε σε κάτι φωτεινό· στην αγάπη, στην ελπίδα, στη δύναμη που έχουμε ως άνθρωποι.

Έτσι προέκυψε το προσωπικό στιχουργικό κομμάτι. Ένα βράδυ, που δεν μπορούσα να κοιμηθώ, έγραψα τα δύο πρώτα τραγούδια με τα οποία ξεκινήσαμε αυτήν τη δουλειά.

Γιατί και σε βινύλιο; Απορρέει, ίσως, από την ανάγκη σου να προσφέρεις στους ακροατές σου κάτι πιο χειροπιαστό, πέρα από το ψηφιακό;

Το βινύλιο είναι κάτι που σου μένει και το εκτιμάς. Δεν είναι όπως ένα CD, το οποίο αποποιηθήκαμε πολύ γρήγορα και ξέπεσε σύντομα στα μάτια μας ως υλικό.

Το βινύλιο το προστατεύεις. Έχει και μια συναισθηματική αξία για κάποιον που θα το πάρει. Άλλωστε, αυτήν τη στιγμή είναι και ο μοναδικός τρόπος για να κρατήσεις μια δουλειά στα χέρια σου. Διαφορετικά, την ακούς ψηφιακά.

Ποια στιγμή της καριέρας σου θα ήθελες να μείνει χαραγμένη στο… αυλάκι ενός βινυλίου;

Ήμασταν με τον Θάνο Μικρούτσικο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, για να ηχογραφήσουμε τον δίσκο «Για Φωνή και Ορχήστρα» με την Καμεράτα.

Όταν συνειδητοποίησα πού βρίσκομαι και τι συμβαίνει, ξέσπασα σε κλάματα από τη συγκίνηση, ακούγοντας το «Άννα μην κλαις». Είναι μια στιγμή, που δεν μπορώ να ξεχάσω.

Από τη μία πλευρά, το να είσαι γυναίκα, σήμερα, απαιτεί ταχύτητα και multitasking. Από την άλλη, το να απολαύσεις ένα βινύλιο χρειάζεται χρόνο, ηρεμία, ενδεχομένως και την κατάλληλη ατμόσφαιρα. Σε ποιο σημείο της παράστασής σου θα σταματούσες τη βελόνα;

Στην αγάπη απέναντι στον εαυτό μας!

Να υπερασπίζεσαι αυτό που είσαι χωρίς να καταπιέζεσαι, να «μικραίνεις» και να προσπαθείς να «χωράς». Να σε κοιτάς! Γύρνα τον φακό προς τα εσένα, εσύ είσαι ο πρωταγωνιστής της ζωής σου!

Επιβραβεύεις τον εαυτό σου; Υπήρξαν φάσεις στη ζωή σου που έπεσες στη λούπα της αμφισβήτησης, αλλά έμαθες να τον σέβεσαι και να τον αγαπάς με τον καιρό;

Νομίζω ότι παθαίνοντας, μαθαίνεις… Ο καθένας, φυσικά, χρειάζεται διαφορετικό χρόνο για να συνειδητοποιήσει κάποια πράγματα.

Να πέφτεις και να σηκώνεσαι ξανά, αυτό συνέβη στη ζωή μου. Γι’ αυτό, ίσως, να θέλησα να κάνω αυτήν την παράσταση κι έχει τόση σημασία για μένα. Λειτουργεί λυτρωτικά.

Πάντα αγαπούσα τον εαυτό μου. Καθώς, όμως, οι γυναίκες φέρουμε τα στοιχεία της φροντίδας και της κατανόησης, πολλές φορές μπορεί να βάζουμε τον εαυτό μας σε δεύτερη μοίρα, δίνοντας προτεραιότητα σε άλλους, και αυτό να θεωρείται φυσιολογικό.

Είναι κάτι, που με τα χρόνια μαθαίνεις να το ισορροπείς. Δεν είναι καθόλου εγωιστικό να βάζεις τον εαυτό σου σε προτεραιότητα. Έτσι, όμως, μας έχουν μάθει…