Μάριος Φραγκούλης στο TheOpinion: «Πριν βγω στη σκηνή έχω ακόμη την ίδια αγωνία. Εύχομαι να μην τη χάσω ποτέ, είναι σεβασμός απέναντι στο κοινό»

Ο καταξιωμένος τενόρος και ηθοποιός, Μάριος Φραγκούλης, μιλάει στο TheOpinion και στη Δέσποινα Δαϊλιάνη.

ΘΕΜΑ THEOPINION ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Δέσποινα Δαϊλιάνη

21 Ιουλίου 2026, 08:15

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Πρόσθεσε το theopinion.gr ως προτιμώμενη πηγή στο Google

Ο Μάριος Φραγκούλης έρχεται με «Χέρια Φτερά» στο Φεστιβάλ της Μονής Λαζαριστών την Τετάρτη, 22 Ιουλίου.

Από τις μεγάλες ερμηνείες, τους σπουδαίους ρόλους και τις διεθνείς συνεργασίες μέχρι τις σημερινές μουσικές συναντήσεις με τη νέα γενιά καλλιτεχνών, ο Μάριος Φραγκούλης υπηρετεί διαχρονικά αυτό που βρίσκεται στον πυρήνα κάθε καλλιτεχνικής έκφρασης: την αλήθεια μιας ιστορίας που έχει τη δύναμη να αγγίζει την ανθρώπινη ψυχή.

Κύριε Φραγκούλη, πότε ήταν η τελευταία φορά που ένα τυχαίο χαμόγελο σας άλλαξε τη μέρα;

Ένα αληθινό χαμόγελο, από έναν άγνωστο ή από έναν άνθρωπο που ήρθε σε μια συναυλία, μπορεί πραγματικά να σου αλλάξει τη διάθεση. Το ωραίο είναι ότι δεν κοστίζει τίποτα.

Ίσως, γι’ αυτό εξακολουθεί να είναι τόσο πολύτιμο. Ειδικά στην Ελλάδα, όπου ακόμη έχουμε την ανάγκη να κοιταζόμαστε στα μάτια, να λέμε «μια καλημέρα».

Το πιο πολύτιμο χαμόγελο είναι αυτό ενός παιδιού που δεν επιζητά να κερδίσει τίποτα, παρά μόνο τη στιγμή…

Σήμερα, πώς ανασύρει ο σύγχρονος άνθρωπος αυτήν την ευαισθησία, να σταματά, δηλαδή, και να αφουγκράζεται τις μικρές και όμορφες στιγμές γύρω του;

Δεν είναι εύκολο. Ζούμε σε μια εποχή που μας ζητά διαρκώς να τρέχουμε. Κι εγώ, πολλές φορές, παρασύρομαι από τους ρυθμούς της δουλειάς.

Όμως, έχω καταλάβει ότι η ζωή δεν βρίσκεται μόνο στα μεγάλα γεγονότα. Βρίσκεται στις μικρές παύσεις· σε έναν περίπατο, σε μια κουβέντα χωρίς βιασύνη, σε μια μουσική που ακούγεται ξαφνικά από ένα ανοιχτό παράθυρο. Εκεί, συνήθως, κρύβονται οι πιο όμορφες στιγμές.

Κοιτώντας πίσω σε αυτήν τη σπουδαία διαδρομή, ποια στιγμή δεν θα αλλάζατε; Αναζητώ εκείνη τη στιγμή που σας διαμόρφωσε βαθιά ως άνθρωπο.

Δεν θα άλλαζα την πρώτη στιγμή που τραγούδησα στο Λονδίνο, που βγήκα στον ρόλο του Μάριου, του ρομαντικού ήρωα στους «Αθλίους» του Βίκτωρος Ουγκώ, ξέροντας ότι έκανα το όνειρό μου αληθινό!

Ήμουν πρωταγωνιστής στη διεθνή σκηνή! Το επίπεδο, οι αξίες, οι στόχοι μου βρίσκονταν, πλέον, σε άλλον δρόμο…

Τι είναι αυτό που εξακολουθεί να σας συγκινεί, όταν αντικρίζετε το κοινό απέναντί σας;

Το γεγονός ότι, μετά από τόσα χρόνια, οι άνθρωποι εξακολουθούν να επιλέγουν να μοιραστούν ένα βράδυ μαζί μου. Το θεωρώ μεγάλη τιμή.

Πριν βγω στη σκηνή έχω ακόμη την ίδια αγωνία που είχα όταν ξεκινούσα. Και εύχομαι να μην τη χάσω ποτέ, γιατί αυτή η αγωνία είναι, στην πραγματικότητα, σεβασμός απέναντι στο κοινό.

Πώς έχει καθορίσει η θεατρική σας παιδεία τον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύετε στη σκηνή;

Το θέατρο μού έμαθε ότι δεν αρκεί να τραγουδάς σωστά. Πρέπει να ξέρεις γιατί λες κάθε λέξη. Να αναζητάς την αλήθεια της.

Κάθε τραγούδι είναι ένας μικρός άνθρωπος με τη δική του ιστορία, τις δικές του χαρές και πληγές. Αν δεν το πιστέψεις εσύ πρώτα, δύσκολα θα το πιστέψει και εκείνος που σε ακούει.

Για μένα, το κάθε τραγούδι είναι ένα ολόκληρο θεατρικό έργο, μια ζωή, ένας προβληματισμός που, ίσως, και να μην έχει λύση ποτέ!

Στις επερχόμενες μουσικές παραστάσεις σας μοιράζεστε τη σκηνή με έναν νέο καλλιτέχνη, τον Κωνσταντίνο Γιουρτσίδη. Τι είναι αυτό που γεννιέται και επιστρέφει σε εσάς μέσα από αυτήν τη σύμπραξη;

Οι νέοι άνθρωποι μού θυμίζουν πάντα την αρχή. Την αγωνία, τον ενθουσιασμό, την ανυπομονησία να ανέβεις στη σκηνή.

Ο Κωνσταντίνος είναι ένας πολύ ταλαντούχος καλλιτέχνης, με ήθος και αγάπη για τη μουσική. Χαίρομαι, όταν οι γενιές συναντιούνται δημιουργικά.

Πιστεύω ότι η τέχνη προχωρά όταν υπάρχει διάλογος, όχι ανταγωνισμός. Του αξίζουν οι δυνατές στιγμές και είναι έτοιμος για τις προκλήσεις…

Είναι η Ελλάδα, τελικά, το «σπίτι» στο οποίο επιστρέφει η ψυχή σας για να νιώσει ελαφριά;

Ναι, χωρίς δεύτερη σκέψη. Έχω ταξιδέψει σε πολλά μέρη του κόσμου και αισθάνομαι ευγνώμων γι’ αυτό. Όμως, η Ελλάδα έχει κάτι που δύσκολα περιγράφεται.

Είναι το φως της, η γλώσσα μας, η θάλασσα, οι άνθρωποι, οι μυρωδιές του καλοκαιριού. Είναι εκείνη η αίσθηση ότι μπορείς να αναπνεύσεις βαθιά και να νιώσεις πως βρίσκεσαι στον τόπο σου.

Η Ελλάδα μάς δοκιμάζει πολλές φορές, αλλά ξέρει και να μας αγκαλιάζει. Και αυτή η αγκαλιά είναι κάτι που δεν έπαψα ποτέ να έχω ανάγκη.

Μάριος Φραγκούλης στο TheOpinion: «Πριν βγω στη σκηνή έχω ακόμη την ίδια αγωνία. Εύχομαι να μην τη χάσω ποτέ, είναι σεβασμός απέναντι στο κοινό»