Μάριος Φραγκούλης στο TheOpinion: «Η αρχή του τέλους έρχεται τη στιγμή που θα πεις ότι δεν έχεις, πια, τίποτα να μάθεις»

Με αφορμή τη συμπλήρωση τριάντα χρόνων από την έκδοση της «Μικρής πατρίδας», ο Γιώργος Ανδρέου και ο Παρασκευάς Καρασούλος επιστρέφουν σε ένα έργο που αγαπήθηκε βαθιά και τραγουδήθηκε αμέτρητες φορές, συναντώντας ξανά το κοινό μέσα από τις φωνές σπουδαίων ερμηνευτών.

Ανάμεσα στους συνοδοιπόρους τους συγκαταλέγεται και ο καταξιωμένος τενόρος και ηθοποιός, Μάριος Φραγκούλης, ο οποίος αναφέρεται στη δική του «μικρή πατρίδα», σε στιγμές που καθόρισαν την πορεία του, αλλά και στην ευθύνη απέναντι στο κοινό.

Κύριε Φραγκούλη, η αλήθεια είναι πως δεν θα μπορούσατε να λείπετε από ένα τέτοιο αφιέρωμα, ιδιαίτερα από τη στιγμή που είστε μέρος της ευρύτερης ιστορίας των δύο δημιουργών. Ωστόσο, θα μου επιτρέψετε να σταθώ στην καλλιτεχνική σας σχέση με τον Παρασκευά Καρασούλο, με τον οποίο συναντηθήκατε ξανά μουσικά φέτος το καλοκαίρι.

Η συνεργασία μου με τον Παρασκευά Καρασούλο ξεκίνησε πριν από το 2000. Το «Φεγγάρι ερωτευμένο» ήταν η πρώτη μου δισκογραφική δουλειά στην Ελλάδα και έκανε τεράστια επιτυχία.

Θα έλεγα, όμως, πως αυτή η σύμπραξη υπήρξε καθοριστική και για τη διαμόρφωσή μου ως συνθέτη. Ο Παρασκευάς ήταν ο άνθρωπος που με ώθησε να συνθέσω «Τον εαυτό του παιδί». Έγραψε αυτούς τους υπέροχους στίχους, οι οποίοι αντλούσαν από τη δική του ζωή, αλλά είχαν πολύ μεγάλη σχέση και με τη δική μου ζωή. Είναι ένα τραγούδι που μας ένωσε και μια συγκινητική στιγμή για μένα.

Το ίδιο συγκινητική και, συνάμα, γοητευτική είναι αυτή η επιστροφή στη «Μικρή πατρίδα», η οποία παρουσιάζεται για πρώτη φορά ζωντανά ως ενιαίο έργο, με τη συμβολή της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Θεσσαλονίκης, υπό τη διεύθυνση του κυρίου Συμεωνίδη, και την παρουσία του Γιώργου Ανδρέου στο πιάνο και του Παρασκευά Καρασούλου στην αφήγηση.

Συχνά με ρωτούν ποιο τραγούδι του άλμπουμ ξεχωρίζω περισσότερο. Θα ήταν άδικο να μην αναφέρω το ομώνυμο, το οποίο είναι από τα αγαπημένα μου, καθώς το έχω ερμηνεύσει πάρα πολλές φορές.

Η «Μικρή πατρίδα» ήταν από τα πρώτα έργα που άκουσα, επιστρέφοντας στην Ελλάδα. Εκείνη την περίοδο προσπαθούσα να αναγνωρίσω τον τόπο μου, τους ανθρώπους μου, τη δική μου… «μικρή πατρίδα»!

Η έννοια που περικλείει το συγκεκριμένο έργο μοιάζει να σας αφορά τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά. Ποια είναι, τελικά, η δική σας «μικρή πατρίδα»;

Γεωγραφικά, σίγουρα είναι η Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι η «άγκυρά» μου, το «λιμάνι» μου. Εδώ αισθάνομαι ότι μπορώ να είμαι εκατό τοις εκατό ο εαυτός μου.

Επίσης, «μικρή πατρίδα» μπορεί να είναι κι ένας άνθρωπος, στον οποίο δεν χρειάζεται να αποδεικνύεις συνεχώς ποιος είσαι. Η αγάπη, όταν είναι αληθινή, μπορεί να γίνει «σπίτι», «ανάσα».

Επαγγελματικά, θα έλεγα πως υπάρχουν κι άλλα μέρη στα οποία νιώθω ότι βρίσκω τις ρίζες μου. Το Λονδίνο υπήρξε πολύ μεγάλο μέρος της πορείας μου. Ήταν ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή, όταν, σε ηλικία είκοσι ενός ετών, βγήκα σε σκηνή του West End ως ο Μάριος στους «Αθλίους» του Βίκτωρος Ουγκώ μαζί με πολύ σημαντικούς καλλιτέχνες.

Ως Έλληνας, φοιτώντας στο Guildhall School of Music and Drama, χρειάστηκε να δουλέψω πολύ σκληρά και σε καθημερινή βάση. Πολλά νέα παιδιά πιστεύουν πως οι ευκαιρίες απλώς προκύπτουν ή ότι αρκεί το ταλέντο για να ανοίξει μια πόρτα. Στην πραγματικότητα, όταν έρθει η ευκαιρία, πρέπει να σε βρει έτοιμο. Στη δική μου περίπτωση, έπρεπε να είμαι καλύτερος από τους ίδιους τους Άγγλους.

Όταν γνώρισα τον Μίκη Θεοδωράκη και παρουσιάσαμε το «Άξιον Εστί» στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού, μου έδωσε μία συμβουλή που με συντροφεύει μέχρι και σήμερα: «Αν δεν σε δεχτεί και δεν σε αγαπήσει η Ελλάδα, όπως ξέρει να αγαπά τους καλλιτέχνες, δεν θα μπορέσεις να σταθείς δίπλα σε μια μεγάλη προσωπικότητα στο εξωτερικό». Πράγματι, τραγούδησα με τον Plácido Domingo, αργότερα και με τη Montserrat Caballé.

Η Ελλάδα, λοιπόν, κατέχει ένα πολύ μεγάλο μέρος στην ψυχή μου, αλλά και στην καλλιτεχνική μου διαδρομή εδώ και αρκετά χρόνια. Αγάπησα το «Άξιον Εστί», τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» του Γιάννη Μαρκόπουλου, τον «Μεγάλο Ερωτικό». Αγαπώ, δηλαδή, να παίρνω το θάρρος και να συμμετέχω σε τόσο σημαντικά έργα, όταν έχω τη σωστή καθοδήγηση, ώστε να μπορώ να γίνομαι και πάλι μαθητής. Η αρχή του τέλους έρχεται τη στιγμή που θα πεις ότι δεν έχεις, πια, τίποτα να μάθεις.

Είναι πολύ σημαντικό να ακούγεται αυτό από εσάς, έχοντας κατακτήσει διεθνείς και εγχώριες σκηνές…

Η εμπειρία των τριάντα έξι χρόνων, μου δίδαξε ότι δεν χρειάζεσαι πολλά για να έχεις μια ποιότητα ζωής. Χρειάζεσαι τη μουσική σου, λίγους φίλους, ένα ωραίο φαγητό που μπορείς να ετοιμάσεις στο σπίτι σου με φρέσκα υλικά από τη λαϊκή αγορά. Όσο μεγαλώνεις, γίνεσαι πιο απλός.

Σε μια εξελισσόμενη τεχνολογικά εποχή, δεν σας κρύβω ότι μου λείπει η αίσθηση του βιβλίου ή, στη δική μας περίπτωση, του δίσκου· η χαρά του να το κρατάς στα χέρια σου και να το προσφέρεις ως δώρο…

Τι σας έχει αποκαλύψει η παρουσία σας στη σκηνή για τον άνθρωπο και καλλιτέχνη Μάριο Φραγκούλη που δεν θα μπορούσατε να μάθετε κάτω από αυτήν;

Μου έχει μάθει να επιτρέπω στο όνειρο να παραμένει μαγικό όσο χρειάζεται και, κατεβαίνοντας από αυτήν, να βιώνω την πραγματικότητα με όλο το κύρος, το βάρος και τη χαρά της.

Όλα αυτά τα χρόνια, μέλημά μου είναι να μην απογοητεύσω το κοινό που έρχεται να με δει. Το τιμώ με όλη μου την καρδιά. Είναι μια στάση ζωής που πρεσβεύω από την αρχή και την οποία διδάχθηκα από τους γονείς μου.

Επομένως, πώς διαμορφώνεται αυτή η σχέση με το κοινό σας;

Οι φετινές επιλογές μου, το γεγονός ότι στις εμφανίσεις μου είχα ένα νέο παιδί μαζί μου, τον Κωνσταντίνο Γιουρτσίδη —ο οποίος διαθέτει όλα τα υλικά, τη φωνή, τον χαρακτήρα, την ανάγκη να τραγουδήσει και να εκφράσει τα συναισθήματά του— είχαν έναν συγκεκριμένο στόχο: ήθελα να δείξω στον κόσμο ότι δεν με ενδιαφέρει μόνο η δική μου πορεία. Αυτήν την αγάπη που μου έχει προσφέρει, οφείλω με έναν τρόπο να την επιστρέψω.

Επίσης, προσπαθώ να κάνω συναυλίες που να έχουν ένα κοινωνικό νόημα. Δεν επιθυμώ να στέκομαι αδιάφορος. Ως Έλληνας και ενεργός πολίτης θέλω να βοηθήσω τη χώρα μου. Η Ελλάδα μού έδωσε το φως της, την ενέργειά της, την αγάπη, τη θάλασσα, τις «γεύσεις» της.

Ερμηνεύω ένα τραγούδι και γεμίζει η ψυχή μου. Για μένα, λοιπόν, η «Μικρή πατρίδα» είναι σαν ένα τραγούδι για το οποίο νιώθεις μεγάλη ευθύνη, αλλά, ταυτόχρονα, σου προσφέρει μια παράξενη ελευθερία. Δεν τραγουδάς μόνο για τη δική σου ιστορία, γίνεσαι μέρος ενός συλλογικού μύθου.

Πληροφορίες

«30 χρόνια ΜΙΚΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ», Γιώργος Ανδρέου – Παρασκευάς Καρασούλος

Στο πλαίσιο των 61^ων Δημητρίων

Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2026 & ώρα 20.30

Ηλεκτρονική προπώληση εισιτηρίων: more.com

Παραγωγή: ΜΙΚΡΗ ΑΡΚΤΟΣ

Ερμηνεύουν

Μάριος Φραγκούλης

Ελένη Τσαλιγοπούλου

Παντελής Θεοχαρίδης

Κορίνα Λεγάκη

Απόστολος Κίτσος

Με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης, υπό τη διεύθυνση του Τάσου Συμεωνίδη