Ελένη Κοκκίδου στο TheOpinion: «Η παιδικότητα είναι το παιχνίδι της ζωής. Αλίμονο αν δεν καταφεύγουμε σε αυτήν, είναι η σωτηρία μας!»

Η επιθεώρηση «Εγώ θα σας τα πω!» σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, με κείμενα και στίχους των Γεράσιμου Ευαγγελάτου και Δημήτρη Χαλιώτη, και πρωτότυπη μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη, ξεκινά την καλοκαιρινή της περιοδεία από τη Θεσσαλονίκη.

Υπήρξε η αγαπημένη «Βουλίτσα» του τηλεοπτικού κοινού για δέκα χρόνια, μέσα από τη συχνότητα του Alpha και τη σειρά «Μην αρχίζεις τη μουρμούρα». Σήμερα, η Ελένη Κοκκίδου διανύει μια ιδιαίτερα δημιουργική περίοδο, έχοντας ήδη στα σκαριά τα επόμενα επαγγελματικά της βήματα.

Τη νέα σεζόν, η ηθοποιός θα συναντήσει τον «Τορκουάτο Τάσσο» του Γκαίτε, σε σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα· ένα θεατρικό έργο που φωτίζει τη ζωή και τις εσωτερικές συγκρούσεις του σπουδαίου Ιταλού αναγεννησιακού ποιητή. Παράλληλα, θα συμμετάσχει σε μια δραματική σειρά εποχής, με φόντο την Όλυμπο της Καρπάθου· ένα χωριό διαφορετικό από τα υπόλοιπα, καθώς οι γυναίκες είναι αυτές που έχουν τον πρώτο λόγο.

Μέχρι τότε, όμως, η ίδια και μια ομάδα καταξιωμένων καλλιτεχνών ετοιμάζονται να «αλωνίσουν» την Ελλάδα, χαρίζοντας άφθονο γέλιο στο κοινό μέσα από την επιθεώρηση «Εγώ θα σας τα πω!», η οποία ξεκινά την καλοκαιρινή της περιοδεία.

Κυρία Κοκκίδου, τι «θα μας πείτε» διά χειρός Γεράσιμου Ευαγγελάτου και Δημήτρη Χαλιώτη;

Θα σας πω για το πόσο «κακομαθημένη» νιώθουμε ότι είναι η ελληνική Δικαιοσύνη, για την εξέλιξη του θεάτρου, για το δικαίωμα των παιδιών μου να αποφασίσουν για τη σεξουαλική τους ταυτότητα… Πρόκειται για μια παράσταση, η οποία θίγει κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα που μας απασχολούν καθημερινά.

Η επιθεώρηση λειτουργεί σαν κάθαρση. Βλέπεις σε αυτήν όσα σε απασχολούν, διακρίνεις πτυχές του εαυτού σου, αναγνωρίζεις τη «γελοιότητα» της ύπαρξής σου μέσα από τις αδυναμίες σου και φεύγεις πιο ανακουφισμένος.

Λειτουργεί σαν κάθαρση και για εσάς τους ηθοποιούς;

Εννοείται! Στην επιθεώρηση υπάρχει ένας βασικός παίκτης: το κοινό. Με το γέλιο του, καθαίρει και τα δικά σου προβλήματα. Προσωπικά, κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας παράστασης, νιώθω ότι φυσάει ένα καθαρό αεράκι.

Παίζουμε και ο κόσμος δεν σταματάει να γελάει. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο από το να προκαλείς σε κάποιον το γέλιο, ειδικά το καλοκαίρι που είναι πιο ξέγνοιαστος και θα περάσει καλά, θα το ευχαριστηθεί η ψυχή του.

Όταν φεύγεις από το θέατρο, είσαι άλλος άνθρωπος. Από την επιθεώρηση φεύγεις πιο ελαφρύς.

Δεν είναι πιο δύσκολο να κάνεις κάποιον να γελάσει παρά να συγκινηθεί;

Είναι, πράγματι, πιο δύσκολο. Προσωπικά, με βοήθησε πάρα πολύ η δεκαετής θητεία μου στη «Μουρμούρα». Η κωμωδία σε αναγκάζει να μην παίρνεις τον εαυτό σου στα σοβαρά.

Η πορεία μου, λοιπόν, στη «Μουρμούρα» με έκανε πιο επιεική με τον εαυτό μου. Με έκανε να μην τον παίρνω στα σοβαρά, και να μπορώ να βγαίνω μπροστά σε πολύ κόσμο και να τον κάνω να γελάει με εμένα, αλλά και με τον εαυτό του.

Πολύ σπουδαίο και πάρα πολύ δύσκολο πράγμα. Μου πήρε χρόνια για να το καταφέρω. Άλλοι έχουν αυτό το χάρισμα από τη νεότητά τους. Εγώ εκπαιδεύτηκα σε άλλου είδους θέατρο όλα αυτά τα χρόνια, με πολύ σπουδαίους σκηνοθέτες, με οραματιστές, με ανθρώπους οι οποίοι άλλαξαν τη ροή του ελληνικού θεάτρου –τον Λευτέρη Βογιατζή, τον Βασίλη Παπαβασιλείου, τον Σπύρο Ευαγγελάτο.

Τώρα που, πια, μεγαλώνω και ασχολούμαι με αυτό το είδος για τρίτη φορά, είμαι πραγματικά έτοιμη να το κάνω. Στην επιθεώρηση εκτίθεσαι ανεπανόρθωτα. Είσαι εσύ και ο κόσμος, και πρέπει να τον κάνεις να γελάσει.

Και πώς θα τον κάνεις να γελάσει; Γελώντας, πρώτα, με τον εαυτό σου.

Αναφερθήκατε στον ρόλο σας στη «Μουρμούρα». Βέβαια, σε αυτά τα ζευγάρια δεν αγαπήσαμε μόνο την κωμική τους πλευρά. Όλοι κάτι οικείο συναντήσαμε: εμάς τους ίδιους, αλλά και τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας.

Στην κωμωδία, και μάλιστα στην τηλεόραση, ο ηθοποιός αξιοποιεί κάποιο από τα χαρακτηριστικά του, το τονίζει περισσότερο και βασίζεται σε αυτό για να δημιουργήσει έναν τύπο ανθρώπου.

Εγώ έπλασα μια γυναίκα που θυμίζει τη Μαφάλντα· δηλαδή, ένα παιδί σκανταλιάρικο. Φάνηκε ότι έπεσα διάνα! Ήταν μια πολύ σωστή απόφαση, καθώς κατάλαβα από το κείμενο ότι προς τα εκεί έπρεπε να κινηθώ.

Έπιασα την παιδική ψυχή αυτής της γυναίκας που κάνει σκανταλιές, λέει μικρά και ασήμαντα ψέματα, θέλει να δοκιμάζει τα πάντα. Οι άνθρωποι με αγάπησαν, γιατί τους θύμιζα την παιδική ψυχή τους.

Όταν με συναντούσαν στον δρόμο, μου έλεγαν: «Σας λατρεύουμε»! Στην πραγματικότητα, τον εαυτό τους λάτρευαν, όχι εμένα. Τη δική τους παιδική πλευρά αγαπούν, γιατί την έχουν χάσει.

Η καθημερινότητα είναι σκληρή και σε αναγκάζει να τη χάσεις, γιατί γίνεσαι γονιός, αναλαμβάνεις ευθύνες, δεν σου φτάνουν όσα έχεις για να ζήσεις. Πολλά τα «γιατί»…

Σε ποιες εκφάνσεις της ζωής σάς λείπει;

Καταφεύγω ούτως ή άλλως όταν είμαι με τους φίλους μου ή μόνη μου, ακόμα κι όταν εκφράζομαι στα ζώα μου· έχω έναν σκύλο και μία γάτα. Είναι περιπτώσεις στις οποίες μπορείς να ‘σαι παιδί και να λες ό, τι θέλεις…

Η παιδικότητα είναι το παιχνίδι της ζωής. Αλίμονο αν δεν καταφεύγουμε σε αυτήν, είναι η σωτηρία μας!

Ο καλλιτέχνης που ασχολείται με την κωμωδία, δεν κουβαλά και περισσότερη ευαισθησία;

Οι σπουδαίοι κωμικοί του παλιού ελληνικού σινεμά, όπως ο Βέγγος, ο Παπαγιαννόπουλος, ο Λογοθετίδης, ήταν καταπληκτικοί σε δραματικούς ρόλους. «Έκλεβαν την παράσταση» σε ταινίες του Αγγελόπουλου και του Βούλγαρη.

Για να είσαι κωμικός, πρέπει να είσαι υπαρξιακά ευφυής και να κάνεις πρώτα πλάκα με τον εαυτό σου. Αυτό δεν σημαίνει ότι είσαι ρηχός άνθρωπος. Σημαίνει ότι έχεις φτάσει σε τέτοιο βάθος αυτογνωσίας, ώστε επιτρέπεις στον εαυτό σου να καταλάβει πως δεν χρειάζεται να τον παίρνεις στα σοβαρά.

Αυτοί είναι σπουδαίοι κωμικοί. Εμείς δεν είμαστε σαν αυτούς. Ήταν λαϊκοί άνθρωποι, και ο λαϊκός άνθρωπος φέρει τη βαθιά σοφία της επιβίωσης. Έζησαν εξορίες, πόλεμο, πάρα πολύ δύσκολες καταστάσεις πριν γίνουν ηθοποιοί. Εμείς ζήσαμε αλλιώς. Δεν πρόκειται ποτέ να τους φτάσουμε.

Πρέπει να υποφέρεις πολύ, να νιώσεις στο πετσί σου την πείνα και τη δίψα, τον πόνο, τον χαμό, για να σκαφτεί βαθιά η ψυχή σου και να «γυρίσεις την κάλτσα ανάποδα», ώστε όλο αυτό να το μετατρέψεις σε κωμωδία και γέλιο. Αυτοί οι άνθρωποι κατάφεραν να αντιστρέψουν την ένδεια που έζησαν ως παιδιά και την έκαναν καλαμπούρι, γελώντας με αυτήν. Ήταν η δική τους σανίδα σωτηρίας για να επιβιώσουν.

Με αυτόν τον τρόπο, έκαναν κι εμάς να βρίσκουμε σανίδα σωτηρίας, γελώντας εκ των υστέρων με αυτούς. Πρώτα, δηλαδή, γέλασαν αυτοί με τον εαυτό τους και μετά εμείς μαζί τους. Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν μπορεί να αγγίξει το μεγαλείο αυτών των ηθοποιών.

Στην επιθεώρηση «Εγώ θα σας τα πω!» πραγματεύεστε, μεταξύ άλλων, και την εξέλιξη του θεάτρου. Πώς αυτό μετασχηματίζεται στην εποχή μας;

Το θέατρο αλλάζει, γιατί αλλάζει και ο κόσμος γύρω μας. Δεν ήταν το ίδιο, όταν έπαιζαν η Παξινού και ο Μινωτής.

Ο θεατής που παρακολουθούσε έναν ηθοποιό στο Εθνικό Θέατρο —εκεί όπου εμφανίζονταν οι καλλιτέχνες αυτού του μεγέθους— θεωρούσε ότι ο άνθρωπος που βρισκόταν μπροστά του ήταν μια σπουδαία παρουσία και ότι τα λόγια που έλεγε είχαν ιδιαίτερη βαρύτητα. Επομένως, περίμενε από αυτόν έναν επιβλητικό τρόπο έκφρασης και απαγγελίας.

Αν πας τώρα να μιλήσεις, να απαγγείλεις, να παίξεις έναν ρόλο αρχαίας τραγωδίας με αυτόν τον τρόπο, θα σε πάρουν με τις ντομάτες. Η κοινωνία έχει αλλάξει, είναι άλλη η χρήση της γλώσσας.

Η γενιά μου μεγάλωσε με την καθαρεύουσα. Στη συνέχεια, επικράτησε η δημοτική. Σήμερα, τα παιδιά επικοινωνούν διαφορετικά. Χρησιμοποιούν αγγλικές λέξεις, σύμβολα και έναν νέο κώδικα έκφρασης μέσα από τα social media. Ο κόσμος έχει αλλάξει, δεν μένει ίδιος.

Μου κάνει εντύπωση που κάποιοι, αν δεν δουν χλαμύδα και αρχαίο κοστούμι στην Επίδαυρο, δεν θα παρακολουθήσουν μια παράσταση. Αυτά είναι «αγκυλώσεις» σε πράγματα που δημιουργούν μια ασφάλεια. Οι παλιές μεταφράσεις, για παράδειγμα, δεν μπορούν να παιχτούν τώρα. Χρειαζόμαστε άλλες, καινούργιες μεταφράσεις των αρχαίων ή των σαιξπηρικών έργων.

Το θέατρο είναι για να σε κάνει να νιώσεις ανασφαλής, να αισθανθείς το κενό και να αναρωτηθείς για τη ζωή σου. Πού βρίσκεσαι; Μήπως πρέπει να μετακινηθείς;

Το θέατρο δημιουργεί κίνηση. Από κει προκύπτει και η λέξη «συγκίνηση», σε κάνει να κινηθείς μαζί με αυτόν που βρίσκεται επί σκηνής. Έχει την τρομερή δύναμη να σε τραντάζει από τη θέση σου, να νιώθεις ότι από κάτω γίνεται σεισμός.

Κάθε γενιά, λοιπόν, έχει τους σπουδαίους ηθοποιούς, χορευτές και καλλιτέχνες της. Το θέατρο αλλάζει και γίνεται «καθρέφτης» της κάθε εποχής. Γι’ αυτό είναι ένας ζωντανός οργανισμός και δεν θα πάψει να υπάρχει, παρ’ όλες τις πλατφόρμες και τη νωχέλεια του κόσμου στον καναπέ του.

Έλεγε ένας σπουδαίος θεατράνθρωπος της Γαλλίας, ο Λουί Ζουβέ: «Καταδικασμένος ο άνθρωπος να ερμηνεύσει το μυστήριο της ζωής, εφηύρε το θέατρο».

Ο άνθρωπος, θέτοντας στο επίκεντρο τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής, έγραψε τις τραγωδίες. Ποιος έγραψε θέατρο; Ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης!

Οι αρχαίοι Έλληνες εφηύραν το θέατρο, επειδή ακριβώς τους απασχολούσαν τα μεγάλα ερωτήματα του ανθρώπου και της ζωής. Πώς ζει ο άνθρωπος; Γιατί ζει; Πού πάει; Πώς θα ζει; Το ευ ζην!

Σήμερα, τα ίδια ερωτήματα συνεχίζουν να υπάρχουν, αλλά η γνώση είναι διαθέσιμη σε όλους. Οι άνθρωποι μορφώνονται, ενώ παλαιότερα μόνο οι αριστοκράτες είχαν αυτό το προνόμιο. Πλέον, ο καθένας μπορεί να συμμετέχει στη γνώση και αυτό είναι πολύ σπουδαίο πράγμα.

Ακούγοντάς σας, μου δίνετε την αίσθηση ότι δεν θα μπορούσατε να κάνετε κάποιο άλλο επάγγελμα…

Μάλλον όχι, ήμουν φτιαγμένη από παιδί για την τέχνη! Έπαιζα πιάνο, τραγουδούσα, μετά βγήκα στη σκηνή. Μου αρέσει πολύ! Αυτό ή το ‘χεις ή δεν το ‘χεις. Έτσι είμαι, έτσι γεννήθηκα.

Και στην επιθεώρηση τα κάνεις όλα: μιλάς, τραγουδάς και χορεύεις. Δεν υπάρχει πιο τέλειο πράγμα!

Για μένα, η τέχνη είναι σχολείο και γνώση! Πάντα με ενδιέφερε η γνώση, η εξερεύνηση των μεγάλων ερωτημάτων…

Αυτήν την περίοδο, τι εξερευνάτε;

Αυτήν την περίοδο, διαβάζω πάρα πολύ ιστορία και γεωπολιτική. Βρίσκομαι σε αυτήν τη φάση της ζωής μου.

Τι δεν θα συμβιβάζατε ποτέ στη δουλειά σας, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε ότι θα χαθεί μια μεγάλη ευκαιρία;

Το αισχρό, το σεξιστικό, το χυδαίο. Έχω μια παιδεία που δεν μου επιτρέπει να μιλάω με μια «δεύτερη» γλώσσα. 

Μιλάω πάντα με μια γλώσσα που δείχνει σεβασμό για τον άλλον· σεβασμό για τον ξένο, για τη γυναίκα, για τον άντρα, για το παιδί. Δεν θα μπορούσα να μιλήσω με έναν τρόπο εκχυδαϊσμένο.

Πληροφορίες

«Εγώ θα σας τα πω!»

Έναρξη περιοδείας: Τετάρτη 8 Ιουλίου, Ανοιχτό Θέατρο Συκεών «Μάνος Κατράκης»

Ηλεκτρονική προπώληση εισιτηρίων: more.com

Ταυτότητα παράστασης

Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος

Κείμενα – Στίχοι τραγουδιών: Γεράσιμος Ευαγγελάτος, Δημήτρης Χαλιώτης

Πρωτότυπα τραγούδια – Μουσική – Ενορχηστρώσεις: Θέμης Καραμουρατίδης

Σκηνικά – Κοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού

Κίνηση: Αλέξανδρος Σταυρόπουλος

Σχεδιασμός φωτισμών: Αποστόλης Κουτσιανικούλης

Φωνητική διδασκαλία: Αποστόλης Ψυχράμης

Βοηθός σκηνοθέτη: Πάνος Κορογιαννάκης

Βοηθός σκηνογράφου – ενδυματολόγου: Αγγελική Πολίτη

Φωτογραφίες – Artwork – Trailer: Χρήστος Συμεωνίδης

Παραγωγή: Θέατρο του Νέου Κόσμου

Παίζουν

Δημήτρης Πιατάς

Ελένη Κοκκίδου

Δημήτρης Μακαλιάς

Γιούλη Τσαγκαράκη

Ζερόμ Καλούτα

Σύρμω Κεκέ

Μαρία Διακοπαναγιώτου

Αλέξης Βιδαλάκης

Θανάσης Ισιδώρου

Μουσικοί επί σκηνής

Αντώνης Παλαμάρης (μουσική διεύθυνση, επιμέλεια ορχήστρας, πλήκτρα)

Κωστής Πυρένης (ηλεκτρική & ακουστική κιθάρα)

Βαγγέλης Οικονόμου (μπάσο)

Δημήτρης Τσόλης (τύμπανα, programming)

Παρτιτούρες: Άρης Ζέρβας