Χριστόφορος Ζαραλίκος στο TheOpinion: «Είμαστε κοντά σε ένα σημείο που μπορεί να είναι μη αναστρέψιμο»

Η εορταστική και πατριωτική παράσταση του Χριστόφορου Ζαραλίκου και του Πιτσιρίκου, «200+4 Χρόνια Δανεικά, 1821-2025», παρουσιάζεται στο Θέατρο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ.

Το zaraleaksTV κλείνει επίσημα πέντε χρόνια παρουσίας στο YouTube -έξι για την ακρίβεια, με την πρώτη μεταβατική περίοδο να μην προσμετράται- και έφτασε η στιγμή να αποκαλυφθούν τα… «μυστικά» του καναλιού. Έτσι, ο Χριστόφορος Ζαραλίκος και ο Πιτσιρίκος ετοιμάζονται για μια μικρή περιοδεία το καλοκαίρι του 2026, με έναν από τους σταθμούς τους να είναι και η Θεσσαλονίκη.

Μέχρι τότε, όμως, μας παρουσιάζουν την παράσταση «200+4 Χρόνια Δανεικά, 1821-2025», η οποία αποτελεί συνέχεια της παράστασης «1821-2021, Διακόσια Χρόνια Δανεικά», αναδεικνύοντας με χιούμορ την ιστορία του ελληνικού κράτους: μια ατελείωτη γιορτή με άπειρα δάνεια, γλυκές χρεοκοπίες και ηρωικές προδοσίες.

Χριστόφορε, το πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι δεν σε άφησαν, μια φορά, χωρίς δουλειά…

Αυτή είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι δεν με άφησαν και μια μέρα χωρίς νεύρα. Ναι μεν γελάμε, αλλά τσαντίζομαι κιόλας.

Πόσα χρόνια βρίσκεσαι στον χώρο του stand-up;

Πάνω-κάτω μια τριανταριά.

Σκέφτηκες ποτέ να τον εγκαταλείψεις, να αποστασιοποιηθείς από αυτόν;

Το σκέφτομαι κάθε χρόνο. Βέβαια, κανείς δεν με παίρνει στα σοβαρά.

Γενικά, δεν είναι ωραίο πράγμα να πιστεύεις πως, ό, τι κάνεις στη ζωή σου, κρατάει αιώνια. Είναι ασέβεια. Ούτε η ίδια η ζωή κρατάει αιώνια. Δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι που συμπεριφέρονται λες και θα ζήσουν για πάντα. Σημασία έχει να ευχαριστιόμαστε ό, τι κάνουμε.

Για παράδειγμα, όταν ξεκινήσαμε το zaraleaksTV στο YouTube, είχε ειπωθεί ότι μια πενταετία είναι ένας ικανός χρόνος για να δούμε πού μπορεί να φτάσει. Φέτος, που κλείνουμε την πενταετία, έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι μπορεί και να τελειώσουμε. Μπορεί, όμως, και να συνεχίσουμε. Θα δείξει.

Υπάρχουν πολλοί παράγοντες, όπως η ψυχολογική κόπωση. Για να παρουσιάσουμε μέσα από ένα βίντεο όλα αυτά τα θέματα, που είναι η ζωή μας, ολόκληρη την εβδομάδα τα «κουβαλάω» μέσα μου. Είναι βαριά η επικαιρότητα, δυστυχώς.

Ποιο είναι το red flag της σάτιρας;

Δεν υπάρχει. Όλα επιτρέπονται.

Τα κείμενα που απευθύνεις δημόσια, σε κοινό, έχουν ενέργεια. Αυτή η ενέργεια κάπου ακουμπάει και επιστρέφει πίσω. Το ζήτημα είναι να μπορείς να διαχειριστείς αυτό που θα σου φέρει πίσω και να το υποστηρίξεις.

Όταν μας την «έπεσαν» οι μπράβοι με τα όπλα, συνεχίσαμε κανονικά. Δεν το κάναμε από μαγκιά ή θάρρος. Πιστεύουμε και υποστηρίζουμε τη δουλειά και τα κείμενά μας, άσχετα αν κάποιος θυμώσει τόσο πολύ που μπορεί να στείλει μπράβους με όπλα. Αυτό δεν θα γίνει δικό μας πρόβλημα.

Έχεις αυτολογοκριθεί κατά τη διάρκεια της πορείας σου;

Όχι, αλλά έχει τύχει να κάνω γκάφα. Συνέβη πριν από πολλά χρόνια και δεν ήταν καν σε θέατρο, για να έχω αντίληψη του χώρου. Ήταν σε μια μουσική σκηνή με τραπεζάκια, με αποτέλεσμα να αφήσω κάτι σε ένα παλικάρι χωρίς να έχω αντιληφθεί ότι καθόταν σε αναπηρικό αμαξίδιο.

Το κείμενό μου, λοιπόν, δεν απευθυνόταν σε έναν άνθρωπο που κινείται υποβοηθούμενος. Ήταν άκυρο. Παρόλο που δεν ενοχλήθηκε κανείς, ούτε κι ο ίδιος καθώς δεν φαινόταν, «έβαλα χέρι» στον εαυτό μου. Έπρεπε να το είχα δει.

Δεν «βάζεις χέρι» στον εαυτό σου για να περιοριστείς, αλλά για να γίνεις καλύτερος. Την άλλη φορά έχε τον νου σου να προβλέπεις όσα προβλέπεις συνήθως, κι άλλες δέκα πιθανότητες.  

Επίσης, καμία παράσταση δεν μπορεί να είναι ίδια με την επόμενη, καθώς πρόκειται για διαφορετικό κοινό. Τo stand-up είναι διαδραστικό. Κοιτάς τους ανθρώπους στα μάτια, όταν τους μιλάς. Ό, τι κι αν κάνεις στη σκηνή, όπως και να το περιτυλίξεις, εκεί είσαι εσύ με το ονοματεπώνυμό σου. Όχι κάποιος ρόλος.

Σε μια stand-up παράσταση βλέπουμε, συνήθως, έναν κωμικό επί σκηνής. Είναι δύσκολη η συνύπαρξη;

Είναι πιο εύκολο να είσαι με άλλον. Το μεγαλύτερο διάστημα συνυπήρξα σκηνικά, μόνος παίζω τα τελευταία, περίπου, δώδεκα χρόνια.

Εάν κάτι δεν πάει καλά, ο άλλος το νιώθει, το καταλαβαίνει με ένα νόημα και σε σώζει. Σε διαφορετική περίπτωση, ό, τι γίνεται μέσα σε μια αίθουσα, το περιμένουν από εσένα. Όταν είσαι μόνος, απαγορεύεται να έχεις πεσμένη διάθεση, πολλά πράγματα απαγορεύονται…

Πώς διαχειρίζεσαι τη διάθεση; Δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες…

Στη σκηνή, όταν κάνεις stand-up, δεν μπορείς να βγάλεις μια διάθεση που δεν έχεις. Αν έχεις νεύρα, θα βγεις και θα πεις το ίδιο κείμενο με τα νεύρα σου. Αν είσαι στενοχωρημένος επειδή το πρωί βρισκόσουν σε κηδεία, θα πεις το ίδιο κείμενο, ξεκινώντας με αυτό το γεγονός και αυτήν τη διάθεση. Το πράγμα θέλει ειλικρίνεια.

Το δύσκολο είναι –και γι’ αυτό γίνεται όλη αυτή η διαδρομή- να μην έχεις κανένα άγχος, φόβο ή δεύτερες σκέψεις να παίξεις ακριβώς με τη διάθεση που έχεις. Δεν χρειάζεται να ντρέπεσαι ούτε να το λογοκρίνεις. Το κοινό δεν σε παρεξηγεί, γιατί σε έχει διαλέξει. Έρχεται να σε δει ακριβώς όπως είσαι κι αν πας να κρυφτείς, θα σε καταλάβει.

«200+4 Χρόνια Δανεικά, 1821-2025»: Ποια στιγμή της ελληνικής ιστορίας σε εξοργίζει περισσότερο, όταν ανατρέχεις σε αυτήν;

Η τωρινή είναι συνέχεια της προηγούμενης παράστασης, ξεκινάει από την περίοδο της Κατοχής και φτάνουμε στο «σήμερα». Υπάρχει ένα κομμάτι, το αγαπημένο μου, το οποίο προκαλεί γέλιο αλλά δημιουργεί και μια μεγάλη έκπληξη στο κοινό.

Πρόκειται για τον περίφημο «κομμουνιστικό κίνδυνο» που διατρέχει την ιστορία της χώρας μας τα τελευταία εκατό χρόνια. Έναν αόρατο κίνδυνο, καθώς το Κομμουνιστικό Κόμμα στην Ελλάδα δεν έχει πάρει πάνω από 6-7%. Οπότε, τι κίνδυνος είναι αυτός; Τον επικαλούνται οι άνθρωποι της εξουσίας, κυρίως όταν έχουν «φάει» το δημόσιο ταμείο.

Πριν από λίγο καιρό, ένας κύριος που λέγεται Δρυμιώτης και εμφανίζεται στον ΣΚΑΪ ως σχολιαστής, έκανε μια άθλια δήλωση: ότι οι αριστεροί δεν είναι Έλληνες. Πρώτον, δεν είναι υποχρεωτικό να είσαι Έλληνας. Έτυχε να γεννηθείς κάπου. Τι έκανε, όμως, αυτός; Δημιούργησε έναν εσωτερικό εχθρό: τους αριστερούς. Όταν η εξουσία ψάχνει εσωτερικούς εχθρούς, είναι απόδειξη ότι έχουν «φαγωθεί» τα φράγκα.

Αυτό, λοιπόν, σε ένα κομμάτι της παράστασης συνδέει τη Μικρασιατική καταστροφή, την εκστρατεία του ελληνικού στρατού στην Κριμαία το ’19 και στην Κορέα το ’53 με το Κυπριακό. Βγάζει πολύ γέλιο, βγάζει κι ένα «Ωωω» βαθύ.

Μάλιστα, «ψήλωσα» και μερικούς πόντους. Ήρθε στην παράστασή μου ο Ελληνοκύπριος σκηνοθέτης, Γιάννης Οικονομίδης, τον οποίο δεν γνώριζα προσωπικά. Μου είπε ότι το συγκεκριμένο κομμάτι δεν προέρχεται από μια stand-up παράσταση, αλλά από μια βαθιά ιστορική ανάλυση στο αμφιθέατρο ενός πανεπιστημίου. Όλοι καταλαβαίνουμε τι λέω, αυτός, όμως, πιο πολύ. Και, τότε, το πράγμα παίρνει άλλη διάσταση.

Χριστόφορε, εσύ «βγήκες στον πηγαιμό» για την «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα;

Νιώθω ότι τα ξέρω όλα για το συγκεκριμένο βιβλίο. Χαίρομαι που οι υπόλοιποι με έβγαλαν από την ταλαιπωρία να το διαβάσω. Είναι σαν να έχω χίλιους πεντακόσιους υπαλλήλους…

Υπάρχει κάτι που να σου έχουν «φορέσει» εξαιτίας όσων σχολιάζεις ή σατιρίζεις στις παραστάσεις σου;

Πολλά μου έχουν «φορέσει», αλλά δεν με αγγίζουν. Μου έχουν πει, για παράδειγμα, ότι κάνω σάτιρα μόνο για αριστερούς. Αντικειμενικά, δεν ισχύει. Τα θέατρα που παίζουμε είναι μεγάλα, δεν υπάρχουν τόσοι αριστεροί στην Ελλάδα.

Η επιτυχία του zaraleaksTV και των παραστάσεων οφείλεται στο ότι απευθύνονται σε όλους τους ανθρώπους που αισθάνονται πως η χώρα δεν πάει καλά, η οποία κυριολεκτικά διαλύεται. Κατά τη γνώμη μου, και στενοχωριέμαι γι’ αυτό, είμαστε κοντά σε ένα σημείο που μπορεί να είναι μη αναστρέψιμο.

Υπάρχουν τα στοιχεία: οι Έλληνες δεν κάνουν παιδιά, τα παιδιά μένουν αμόρφωτα, οι περισσότεροι νέοι άνθρωποι ή έχουν φύγει ή θέλουν να φύγουν στο εξωτερικό καθώς δεν βλέπουν μέλλον εδώ. Είναι δυνατόν, ένας νέος άνθρωπος να μην έχει όνειρα για το μέλλον; Για να συμβαίνει αυτό, έχεις «τελειώσει»…

Τα στατιστικά «μιλούν», η δυσαρέσκεια του κόσμου είναι εμφανής. Εκείνη την κρίσιμη στιγμή, πριν την κάλπη, τι κάνουμε;

Δεν είναι κρίσιμη στιγμή οι εκλογές. Οι εκλογές είναι μία μέρα στα τέσσερα χρόνια. Είναι πολύ άδικο και προσβλητικό, τόσο για την αξία των ανθρώπων όσο και της κάθε ημέρας που είμαστε ζωντανοί, να δίνουμε τέτοιο μέγεθος σε μία μόνο ημέρα.

Είναι, όμως, η ημέρα που θα καθορίσει θεσμικά τους κυβερνώντες.

Όχι στη χώρα μας. Τα πάντα, γύρω μας, είναι οικονομία. Όταν καταρτίζουν τον προϋπολογισμό, ο οποίος εγκρίνεται απευθείας από τις Βρυξέλλες, μικρή σημασία έχουν οι κυβερνήσεις. Άλλη τόση σημασία έχουν και οι εκλογές.

Μεγαλύτερη απόδειξη από το δημοψήφισμα δεν υπάρχει. Ξέρεις κυβέρνηση στην Ελλάδα που να έχει πάρει 65%; Τόσο πήρε το δημοψήφισμα. Και; Δεν είναι, λοιπόν, οι εκλογές. Είναι η κάθε μέρα. Είναι όλα.

Αν η κυβέρνηση είναι έτσι όπως είναι, πρέπει να αλλάξει αύριο. Να το απαιτήσουμε. Αν είναι να αντέξουμε τέσσερα χρόνια πολιτικό και φορολογικό ξύλο, ακρίβεια, το πιο πιθανόν είναι να τα συνηθίσουμε και να μην θέλουμε να τα αλλάξουμε. 

Όσοι ζούμε σε αυτήν τη χώρα, θα έπρεπε να διαδηλώνουμε κάθε απόγευμα, μετά τη δουλειά μας, έξω από τα σούπερ μάρκετ. Δεν πάει άλλο. Το σούπερ μάρκετ, πια, δεν αντέχεται!

Με το καθημερινό πήξιμο μέσα στο αυτοκίνητο, θα έπρεπε να κάνουμε κατάληψη στους δρόμους. Φτάνει! Ή θα μας φτιάξετε μέσα μεταφοράς ή δεν θα κινείται άνθρωπος.

Θα έπρεπε να είμαστε όπου υπάρχουν γραφεία εταιρειών ενέργειας και να στήνουμε διαδήλωση. Μάγκες, φτάνει! Μας κλέβετε χρόνια, τέρμα! Έλα να μου πεις, μετά, τι μπορεί να κάνει η κυβέρνηση με αυτές τις κινήσεις του κόσμου… Τίποτα!

Το σούπερ μάρκετ μας φαίνεται ακριβό, γιατί οι μισθοί, συνήθως, κυμαίνονται μεταξύ 1.000-1.500€. Αν έπαιρνες 5.000€, θα αντιλαμβανόσουν κάποια στιγμή την ακρίβεια, αλλά δεν θα σε βασάνιζε καθημερινά. Πάει μια οικογένεια δύο ατόμων με ένα παιδί να ψωνίσει και σκέφτεται τι να κόψει, τι να μην πάρει…

Πόσω μάλλον, όταν από πάνω μπει και το ενοίκιο. Δεν υπάρχει μια σοβαρή δημόσια συζήτηση που να εξηγεί αυτήν την ακρίβεια, ενώ οι λόγοι είναι μπροστά στα μάτια μας: το Airbnb, οι αδιανόητα πολλοί τουρίστες που υπάγονται σε άλλο οικονομικό καθεστώς από τους ντόπιους.

Ένας, δηλαδή, που έρχεται να κάνει δεκαπέντε μέρες διακοπές στην Ελλάδα, ενώ αυτός που ζει εδώ δεν μπορεί να κάνει διακοπές ούτε τρεις μέρες, πρακτικά σημαίνει ότι έχει πιο πολλά λεφτά. Όταν, λοιπόν, οι άνθρωποι που έρχονται στη χώρα μας είναι σαράντα δύο εκατομμύρια, αυτοί που πουλάνε υπηρεσίες και προϊόντα γιατί να θέλουν να απευθυνθούν στον μπατίρη-ντόπιο και όχι στον λεφτά-τουρίστα; Άρα, όλα ανεβαίνουν.

Όταν έρχονται χιλιάδες άνθρωποι με το σύστημα Golden Visa και αγοράζουν διαμερίσματα-χρέπια, τα οποία, κανονικά, δεν θα αγόραζαν ούτε για 40.000€, και «σκάνε» 250.000€ για να πάρουν την ελληνική βίζα, πού θα πάνε τα ενοίκια; Άρα, γιατί να σου νοικιάσουν εσένα σπίτι στη λογική τιμή των 300€;

Όταν δεν συζητάς σοβαρά για τα πράγματα, δεν μπορεί να υπάρξει αντίστοιχη αντίδραση. Εδώ μπαίνει το κομμάτι του zaraleaksTV. Πλάκα, σάτιρα κάνουμε. Το γέλιο ψάχνουμε. Πλάκα πλάκα, όμως, παιδιά, έχουμε και σοβαρά θέματα.

Φεύγουν οι άνθρωποι από τη δουλειά, κουρασμένοι και βασανισμένοι. Γιατί να κλειδώνεται ο καθένας μέσα, μπροστά από ένα PC ή μια τηλεόραση; Τι κοινωνία είναι αυτή; Ωραίος είναι ο δρόμος!

Ξέρεις γιατί οι άνθρωποι των δεκαετιών ’40-’60 δεν πήγαιναν στους ψυχολόγους; Πέρα από το ότι δεν υπήρχαν λεφτά για κάτι τέτοιο, έβγαινε ο καθένας στο σκαλοπάτι του και μίλαγε με τον απέναντι. Πες ο ένας, πες ο άλλος, καταλάβαιναν ότι έχουν τα ίδια προβλήματα. Τουλάχιστον ένιωθαν καλύτερα. Αυτό, σήμερα, λείπει.

Πληροφορίες

Χριστόφορος Ζαραλίκος: «200+4 Χρόνια Δανεικά, 1821-2025»

Θέατρο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ (Εθνικής Αμύνης 2, Θεσσαλονίκη)

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Παρασκευή 5/12 στις 21:15, Σάββατο 6/12 στις 21:00, Κυριακή 7/12 στις 20:00 και Δευτέρα 26/1/2026 στις 21:15

Ηλεκτρονική προπώληση εισιτηρίων: more.com

Διάρκεια: 90 λεπτά