Alkyone στο TheOpinion: «Η μουσική σε εκπαιδεύει να λειτουργείς αντανακλαστικά και να βρίσκεσαι διαρκώς σε εγρήγορση»

Τρία χρόνια μετά το δισκογραφικό της ντεμπούτο, η Alkyone ανοίγει ένα νέο μουσικό κεφάλαιο με το αγγλόφωνο άλμπουμ “Small Philosophies”.

«Αυτό που μένει, είναι το συναίσθημα που συνοδεύει τις αναμνήσεις μας», αναφέρει με αφορμή την καινούργια της δουλειά.

Ίσως αυτή η σκέψη να φωτίζει και τον τρόπο με τον οποίο η ίδια αντιλαμβάνεται τον κόσμο: μέσα από εικόνες, αισθήσεις και μικρές στιγμές που αποκτούν το δικό τους νόημα. Άλλωστε, μια εικόνα που γεννήθηκε στον ύπνο της έμελλε να της χαρίσει και το καλλιτεχνικό όνομα, Alkyone, καθώς σε ένα επαναλαμβανόμενο όνειρο εμφανιζόταν ως πουλί.

«Όσο ακούω τα πουλιά να τραγουδούν, νιώθω ότι υπάρχει ο κόσμος. Ζηλεύω που μπορούν να πετάξουν», παραδέχεται, ξετυλίγοντας σιγά σιγά το νήμα της προσωπικής της ιστορίας.

«Αν δεν ασχολούμουν με τη μουσική, σίγουρα θα καταπιανόμουν με κάτι που έχει να κάνει με τον άνθρωπο»

Είμαι δασκάλα ειδικής αγωγής και, για επτά χρόνια, εργάστηκα σε σχολείο. Παρόλο που, τελικά, ακολούθησα τον δρόμο της μουσικής, αποφάσισα να συνδυάσω αυτές τις δύο ιδιότητες, ξεκινώντας το μεταπτυχιακό μου στη μουσικοθεραπεία.

Η μουσική σε εκπαιδεύει να λειτουργείς αντανακλαστικά και να βρίσκεσαι διαρκώς σε εγρήγορση. Από την άλλη πλευρά, τόσο η ειδική αγωγή όσο και η μουσικοθεραπεία αγγίζουν πιο βαθιά ψυχοθεραπευτικά κομμάτια. Αν δεν ασχολούμουν με τη μουσική, σίγουρα θα καταπιανόμουν με κάτι που έχει να κάνει με τον άνθρωπο.

Εδώ και τρία χρόνια, η μουσική μου έχει βγει έξω από τα όρια του δωματίου μου. Εξακολουθεί να μου φαίνεται περίεργο, όταν κάποιος μου λέει ότι ακούει τη μουσική μου.

Η αλήθεια είναι ότι, μετά τις συναυλίες μου, μου αρέσει να μιλάω με τον κόσμο. Κάθομαι τόση ώρα, που καμιά φορά η μπάντα μου δυσανασχετεί από την κούραση. Δεν είναι θέμα «αναγνωρισιμότητας», έχει να κάνει με το μοίρασμα!

Όταν εκφράζεις και γνωστοποιείς τα συναισθήματά σου, γίνεσαι πιο ευάλωτος απέναντι στο κοινό. Το κοινό το αντιλαμβάνεται και σου απαντά, με τον τρόπο του, ότι περνάει κάτι αντίστοιχο. Είναι μια win-win κατάσταση.

«Χωρίς τους ανθρώπους μου και τους συνεργάτες μου, δεν θα είχα φτάσει πουθενά»

Ο μπαμπάς μου είναι ένας παθιασμένος ερασιτέχνης μουσικός. Παρόλο που οικονομικά δεν ήμασταν μια ευκατάστατη οικογένεια, δεν άκουσα ποτέ τη λέξη «όχι».

Οι γονείς μου υπήρξαν ιδιαίτερα υποστηρικτικοί με όλες τις αποφάσεις μου. Με στήριξαν στην απόφασή μου να αφήσω τη θέση μου στο δημόσιο, καθώς και στη μεταβατική περίοδο που ακολούθησε.

Αδέλφια δεν έχω. Είμαι, όμως, τυχερή, γιατί έχω καλούς φίλους. Χωρίς τους ανθρώπους μου και τους συνεργάτες μου, δεν θα είχα φτάσει πουθενά. Είναι τεράστια ευλογία να σε κατανοεί ο περίγυρός σου.

Πιστεύω πολύ στην έννοια της συλλογικότητας. Σέβομαι τον άνθρωπο που θα απομονωθεί για να γράψει, αλλά σέβομαι και αυτόν που ανοίγει το «είναι» του για να δημιουργήσει μαζί με μια ομάδα. Εκεί κι αν χρειάζεται να «πατήσεις» τον εγωισμό σου…

Σημαντικό κομμάτι στη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής μου προσωπικότητας έπαιξε η Θάνα Πασχαλίδου: μια εξαιρετική μουσικός, αλλά, κυρίως, ένας ξεχωριστός άνθρωπος. Ήμουν περίπου επτά ετών, όταν τη γνώρισα στην Έδεσσα κι έπειτα την ακολούθησα στη Θεσσαλονίκη.

Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που πήρε στην άκρη τους γονείς μου, συγκεκριμένα τον πατέρα μου, και του είπε ότι πρέπει να ασχοληθώ με τη μουσική. Με ώθησε ενεργά σε όλο αυτό, καθώς είναι κάτι που απαιτεί απόλυτη αφοσίωση.

Η Θάνα μού μετέφερε όλο τον έρωτα για τη μουσική. Δεν παρέδιδε απλώς μαθήματα, βίωνα μια ποίηση! Μετέφραζε τους ήχους σε εικόνες. Ξαφνικά, ξεπηδούσαν ιστορίες, συναισθήματα, χρώματα, και όλα έπαιρναν μορφή.

Μου έμαθε να απλώνω το άρωμά μου επί σκηνής… Πλέον, η σχέση μας είναι οικογενειακή.

«Θα ήθελα να ήμουν το ίδιο ατρόμητη και στην ενήλικη ζωή μου»

Πρώτη φορά τραγούδησα μπροστά σε κόσμο σε έναν γάμο. Ήμουν πεντέμισι χρόνων. Πλησίασα μόνη μου την ορχήστρα και τραγούδησα το «Μήλο μου κόκκινο». Δεν ντράπηκα, λειτούργησα με το συναίσθημα. Ήθελα να συμμετάσχω στη γιορτή που γινόταν.

Σκέφτομαι εκείνη τη φορά μέσα στην άγνοια του φόβου, του κινδύνου και της έκθεσης· μέσα σε μια όμορφη παιδική φούσκα που με έκανε να νιώθω ατρόμητη. Θα ήθελα να ήμουν το ίδιο ατρόμητη και στην ενήλικη ζωή μου!

Καθώς μεγαλώνουμε, θεωρώ ότι μας εμφυσούν να φοβόμαστε. Άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο, νομίζω πως όλοι μαθαίνουμε να φοβόμαστε είτε να εκφραστούμε είτε να «εκτεθούμε» με κάποιον τρόπο.

«Η μουσική είναι κάτι που παράγω, προσπαθώ να μην ορίζει την ευτυχία μου»

Κατά βάση, γράφω σε αγγλικό στίχο. Ποτέ δεν με απέτρεψε η σκέψη να μην κάνω κάτι, επειδή δεν θα «πουλήσει» στην Ελλάδα. Φυσικά θα το σκεφτώ, είναι και ο βιοπορισμός στη μέση.

Όμως, αν αυτό γίνει αυτοσκοπός, καλύτερα να τα παρατήσω. Κάπου στην πορεία θα αλλοτριωθεί το «γιατί» που με έκανε να ξεκινήσω. Η μουσική είναι κάτι που παράγω, προσπαθώ να μην ορίζει την ευτυχία μου.

Το κομμάτι της έμπνευσης είναι ρευστό. Παλιότερα, μου άρεσε να παρατηρώ τα πρόσωπα των ανθρώπων. Να κάνω σενάρια στο μυαλό μου και να φαντάζομαι πώς θα λειτουργούσε καθένας από αυτούς μέσα σε μια συγκεκριμένη συνθήκη.

Πλέον, μπορεί να σκεφτώ μια λέξη ή μια μελωδία και να τις ηχογραφήσω επί τόπου, ενώ κάνω μπάνιο. Όταν βρίσκομαι κάτω από το νερό, χαλαρώνω.

Επίσης, με εμπνέει η ποίηση. Μου αρέσουν η Έμιλι Ντίκινσον και ο Τάσος Λειβαδίτης. Τα ερωτικά του Λειβαδίτη είναι ό, τι πιο ρομαντικό έχω διαβάσει. Στη γραφή του διακρίνεται το ευαίσθητο κομμάτι της ψυχής του. Ο Λειβαδίτης μού δίνει την ελπίδα πως, ό, τι κι αν συμβαίνει, υπάρχουν κάποια πράγματα τόσο βαθιά ριζωμένα στους ανθρώπους, που το κακό δεν θα καταφέρει ποτέ να υπερνικήσει το καλό.

«Ακόμη δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω τη συνεργασία μου με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και την κυρία Μαρία Φαραντούρη»

Στις πρώτες εμφανίσεις μου με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου δεν ήξερα τι να περιμένω. Τον άκουγα, αλλά μέχρι τότε δεν είχε τύχει να βρεθώ στο κοινό κάποιας συναυλίας του. Και, ξαφνικά, ανέβηκα σε μια σκηνή με δέκα χιλιάδες άτομα από κάτω.

Έχω κρατήσει πολλά από αυτήν τη συνεργασία. Μετά το πέρας της, όμως, αντιλήφθηκα πόσα μου χάρισε αυτός ο άνθρωπος χωρίς να το καταλάβει.

Από την άλλη πλευρά, είναι σοκαριστικό να βλέπεις στο ένα μέτρο την κυρία Μαρία Φαραντούρη να τραγουδάει, έναν άνθρωπο με τέτοια μουσική παρακαταθήκη. Ένιωθα να χάνομαι στη στιγμή. Έχει έναν τρόπο να χάνεται κι η ίδια μέσα σε ό, τι τραγουδάει.

Ακόμη δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω τη συνεργασία μου με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και την κυρία Μαρία Φαραντούρη. Φαντάζει μια surreal κατάσταση στο μυαλό μου.

Έχω συμπράξει και με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, του οποίου δηλώνω φανατική ακροάτρια από μικρή ηλικία.

«Με την κριτική δεν έχω πρόβλημα. Με την κατάκριση και την επίκριση έχω»

Όταν εκθέτεις τη δουλειά σου στον κόσμο, είναι βέβαιο πως θα υπάρξουν και άνθρωποι στους οποίους δεν θα αρέσεις. Αυτό είναι θεμιτό και σεβαστό.

Στην πλειονότητα, οι άνθρωποι μου έχουν φερθεί καλά. Με την κριτική δεν έχω πρόβλημα. Κρατάω ό, τι καλοπροαίρετα ειπωθεί. Με την κατάκριση και την επίκριση έχω. Με αγγίζει και με ενοχλεί η κακία, πόσω μάλλον όταν γίνεται απρόσωπα πίσω από μια οθόνη.

«Το να αγαπάω τον διπλανό μου και να προσπαθώ να επιλέγω το καλό είναι στάση ζωής»

Πιστεύω πολύ. Είναι μια συνειδητή επιλογή, ύστερα από μια περίοδο αμφισβητήσεων που πέρασα. Η πίστη είναι κάτι πολύ προσωπικό και βιωματικό για τον καθένα.

Υπάρχουν κομμάτια της πίστης, τα οποία εκφράζονται με τρόπο που δεν με βρίσκουν σύμφωνη. Όμως, το να αγαπάω τον διπλανό μου και να προσπαθώ να επιλέγω το καλό είναι στάση ζωής.

Επίσης, μου είναι παρήγορο ως ψυχοσύνθεση να πιστεύω πως υπάρχει κάτι που μας προσέχει και δεν είμαστε μόνοι μας. Η πίστη μου με έχει βοηθήσει να ξεπεράσω δύσκολες καταστάσεις.

Σε μικρή ηλικία ήρθα αντιμέτωπη με μια σοβαρή ασθένεια. Οι γιατροί παραδέχτηκαν ότι επέζησα από θαύμα. Μετά από μια τέτοια εμπειρία, έχεις την επιλογή είτε να πιστέψεις σε μια βιολογική αντίδραση είτε σε κάτι ανώτερο. 

Προσπαθώ να πιστεύω με έναν τρόπο, ο οποίος δεν είναι παρεμβατικός για κανέναν άλλον. Όταν υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός μεταξύ των ανθρώπων και δεν χρειάζεται να δικαιολογήσεις γιατί πιστεύεις ή δεν πιστεύεις σε κάτι, οι σχέσεις μπορούν να λειτουργήσουν.

Πληροφορίες

Alkyone: “Small Philosophies”

Διαθέσιμο σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες

Επικοινωνία & Προβολή στα Media: Zuma Communications

Credits

Music & Lyrics: Maria Zlatani

Vocals, Production, Keyboards, Piano: Maria Zlatani

Production, Vocals, Keyboards, Mixing: Sotiris Noukas

Guitars: Thimios Papastergiou

Drums: Vasilis Bacharidis

Cello: Thodoris Papadimitriou

Mastering: Dave Collins

Featuring the New Conservatory of Edessa Children’s Choir and Adult’s Choir

Covers and Artwork: Dimitris Mitsiopoulos

Original Photos: Alexia Tyriakidou