Αλέξης Κότσυφας στο TheOpinion: «Επαναλαμβάνουμε τα λάθη της νεότητας με μεγαλύτερη ωριμότητα»
Ο Αλέξης Κότσυφας πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Είστε όλοι σας καθάρματα: Ελλάδα 2.0», και μιλάει στο TheOpinion και στη Δέσποινα Δαϊλιάνη.
Δέσποινα Δαϊλιάνη
«Πέφτει η αυλαία» για την παραγωγή του Θεάτρου Τεχνών «Είστε όλοι σας καθάρματα: Ελλάδα 2.0».
Τρεις ηθοποιοί, τρεις άνθρωποι, στέκονται απέναντι στον καθρέφτη μιας κοινωνίας που έμαθε να σιωπά, να συνηθίζει, να συγχωρεί και, τελικά, να συνεχίζει. Μια οικογένεια που πορεύεται στις δεκαετίες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, από τη Χούντα έως σήμερα.
Δεν κατηγορούν. Δεν απολογούνται. Θέτουν το ερώτημα: πότε η ανοχή έγινε συνενοχή;
Αλέξη, πώς βιώνεις τα θεατρικά πράγματα στη Θεσσαλονίκη; Υπάρχει αυτή η αβεβαιότητα στον χώρο, που ωθεί τους ηθοποιούς να αναζητούν παράλληλες επαγγελματικές διεξόδους…
Η επιλογή ανήκει στον καθένα. Υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι δεν θέτουν ως προτεραιότητα το καλλιτεχνικό κομμάτι. Προσωπικά, έχω φτάσει σε ένα σημείο που επιδιώκω να επιλέγω αυτά που κάνω. Στο παρελθόν έχω συμμετάσχει σε δουλειές για τις οποίες μετάνιωσα, γι’ αυτό και αποφάσισα να μην το επαναλάβω.
Υπάρχουν, βέβαια, και οι πιο τυχεροί, που καταφέρνουν να επιλέγουν τις συνεργασίες τους και, ταυτόχρονα, να ζουν από αυτές. Στη Θεσσαλονίκη, όμως, αυτό είναι μάλλον σπάνιο· στην πόλη μας, αν θέλεις να ασχοληθείς με αυτό που αγαπάς, συχνά χρειάζεται να το συνδυάσεις και με μια δεύτερη δουλειά.
Το θετικό είναι ότι, ακόμα και με αυτόν τον τρόπο, η πόλη δεν χάνει τους ανθρώπους της.
Να σου πω την αλήθεια, το βλέπω και λίγο πεισματικά. Η Θεσσαλονίκη έχει χώρο για θέατρο και για καλλιτεχνικές δράσεις, ίσως πρέπει να το ψάξεις περισσότερο…
Πολλοί φίλοι και συμφοιτητές επέλεξαν να φύγουν προς τη «γη της Επαγγελίας», όπως συχνά φαντάζει η Αθήνα, αλλά κι εκεί κυνηγούν το μεροκάματο.
Ολοκληρώνοντας, λοιπόν, τη φετινή σεζόν, τι αποκομίσατε συνολικά από την πορεία της παράστασης «Είστε όλοι σας καθάρματα: Ελλάδα 2.0»; Το κοινό, τελικά, αναγνωρίζει τον εαυτό του στην έννοια της… συνενοχής;
Από την αρχή, η παράσταση είχε προκαλέσει μια καχυποψία, με κάποιους να τη θεωρούν έως κι επιθετική εξαιτίας του τίτλου της. Υπήρξε, επίσης, κι ένας διχασμός γύρω από το εικαστικό της αφίσας, στην οποία δικτάτορες και εκλεγμένοι πρωθυπουργοί συνυπάρχουν.
Ο λόγος του García είναι αιχμηρός, αλλά, ταυτόχρονα, βαθιά ποιητικός. Σε αυτά τα χαρακτηριστικά στηρίχθηκε και η δική μας δραματουργική προσέγγιση.
Η παράσταση, τελικά, ανέδειξε μια έντονη ευαισθησία κι έναν ρομαντισμό που δεν περιμέναμε· το αντιληφθήκαμε κι εμείς πιο καθαρά, βλέποντάς την μαζί με το κοινό. Ενώ πράγματι καθρεφτίζει και περιγράφει με ωμότητα όσα έχει κάνει η κοινωνία αλλά και όσα εμείς οι ίδιοι έχουμε πράξει μέσα σε αυτήν, την ίδια στιγμή αφήνει να αναδυθεί και μια πιο ευαίσθητη διάσταση.
Αυτό που εισπράττουμε από τον κόσμο, είναι ειλικρινέστατο. Όταν ένας άνθρωπος φεύγει και δεν θέλει να τον δεις να κλαίει, σημαίνει ότι κάτι έχεις «ακουμπήσει».
Μοιράζεσαι τη σκηνή με δύο κυρίες…
Με την Αλεξάνδρα Κασιούμη και τη Βασιλική Σγούρου. Ένας από τους λόγους που θέλησα να κάνω την παράσταση, ήταν η σύμπραξη με αυτά τα δύο κορίτσια· την Αλεξάνδρα τη γνώριζα ήδη, για τη Βασιλική άκουσα τα καλύτερα.
Υπάρχει μια άτυπη αρχή στο θέατρο: αν οι πρόβες κυλήσουν καλά, αυτό δεν προμηνύει απαραίτητα και μια εξίσου καλή παράσταση. Στη δική μας περίπτωση, όμως, αυτό διαψεύστηκε. Περάσαμε υπέροχα καθ’ όλη τη διάρκεια και καταφέραμε να δέσουμε πραγματικά ως ομάδα.
Ποιο είναι το συνεκτικό νήμα που ενώνει τις δεκαετίες από τη Χούντα έως σήμερα;
Νομίζω ότι επαναλαμβάνουμε τα λάθη της νεότητας με μεγαλύτερη ωριμότητα. Ίσως να μας έχει μείνει κάποιο κατάλοιπο επιβίωσης;
Εν μέσω διαδοχικών κρίσεων, πολλοί άνθρωποι έχουν βρεθεί σε δύσκολη θέση και αναζητούν τρόπους να «ανασάνουν», χωρίς πάντα να συνειδητοποιούν τις συνέπειες των πράξεών τους για την κοινωνία. Από την άλλη μεριά, ίσως αυτό, σε έναν βαθμό, να είναι λογικό ή αναμενόμενο…
Ως ένας νέος άνθρωπος που ζει και δραστηριοποιείται στην Ελλάδα του 2026, ποιο από τα θέματα που θίγει η παράσταση «κρούει τον κώδωνα του κινδύνου»;
Η αποξένωση, για μένα, είναι το μεγάλο μας «αγκάθι». Έχουμε απομονωθεί και έχουμε κλειστεί πολύ στον εαυτό μας.
Δυστυχώς, αυτό το «αγκάθι» φαίνεται να μεγαλώνει, καθώς ολοένα και λιγότερο στηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Με απασχολεί πώς μπορούμε να γίνουμε και πάλι κοινωνία με την κυριολεκτική έννοια.
Αλέξη, σε ποιον απηύθυνες τελευταία φορά τη φράση «Είσαι κάθαρμα»;
Ήμουν παρών σε ένα περιστατικό κακοποιητικής συμπεριφοράς. Εκείνη τη στιγμή με σταμάτησαν από το να εμπλακώ. Έκανα πίσω, ίσως κι από φόβο.
Μάζεψα τον θυμό μου και μέσα μου ούρλιαζα. Ακόμη σκέφτομαι ότι θα μπορούσα να είχα (αντι)δράσει διαφορετικά.
Πληροφορίες
«Είστε όλοι σας καθάρματα: Ελλάδα 2.0», βασισμένο στο έργο του Rodrigο Garcia
Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης (Κωνσταντινουπόλεως 75, Ανάληψη)
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Σάββατο 25/4 & Κυριακή 26/4, στις 21:00
Ηλεκτρονική προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διάρκεια: 90 λεπτά
Συντελεστές
Κείμενο: Rodrigo Garcia
Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Χριστόφορος Χριστοφορίδης
Δραματουργική επεξεργασία – Διασκευή: Ελευθερία Καμπαγιοβάνη, Χριστόφορος Χριστοφορίδης
Κινησιολογία: Τάσος Παπαδόπουλος
Φωτισμοί: Αθηνά Μπανάβα
Κατασκευή σκηνικού: Κατερίνα Λιόλιου
Σχεδιασμός οπτικοακουστικού υλικού: Βασίλης Αραμπατζής, Χριστόφορος Χριστοφορίδης
Δημιουργια trailer: Πάρης Γρηγοράκης
Γραφιστικός σχεδιασμός: Λευτέρης Κωνσταντίνου (elaris)
Παραγωγή: Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης & Twimagination
Υπεύθυνοι επικοινωνίας: Ελευθερία Καμπαγιοβάνη, Άγγελος Κουρέπης
Επί σκηνής
Αλεξάνδρα Κασιούμη
Αλέξης Κότσυφας
Βασιλική Σγούρου