Στον… τάκο το κιμπαριλίκι της παλιάς Θεσσαλονίκης που χάνεται! Αντίο κ. Αντώνη!

• Η στήλη αποχαιρετά με θλίψη έναν από τους τελευταίους άρχοντες της Θεσσαλονίκης, τον Αντώνη Δούδο με μία διαπίστωση: στην Ελλάδα και πολύ περισσότερο στη Θεσσαλονίκη τεράστιες προσωπικότητες σαν κι αυτόν παραμένουν άγνωστες, ενώ επιπλέουν και αναδεικνύονται διάφοροι φελλοί, φαιδροί, γλύφτες και στρογγυλοί (στις θέσεις)!   
• Ο εκλιπών έδωσε μαθήματα ζωής και αξιοσύνης σε μία πόλη που δεν ήθελε να τα ακούσει…

Δεκέμβριος 1984. Ο Αντώνης Δούδος είναι πρόεδρος της ΝΔ Θεσσαλονίκης σε μία από τις ελάχιστες απόπειρες του να εμπλακεί με τα κοινά και τις συλλογικότητες. Συλλαμβάνει μία τρελή ιδέα! Να διοργανώσει μία μοναδική στα χρονικά κομματική χριστουγεννιάτικη γιορτή που θα αφήσει εποχή! Έτσι, προσκαλεί για μία και μοναδική συναυλία την παιδική χορωδία της Βιέννης! Φυσικά τα έξοδα τα κάλυψε όλα ο ίδιος! Και όπως έλεγε μ’ εκείνο το τρανταχτό γέλιο του, αυτό που ήθελε, το κατάφερε! Ποιος άλλος θα μπορούσε να διοργανώσει κομματική εκδήλωση με το διάσημο χορωδιακό σύνολο της αυστριακής πρωτεύουσας; Μόνο ο Δούδος! Αυτός ήταν λοιπόν!

Βέβαια, λίγοι το εκτίμησαν! Ακόμη λιγότεροι συνέλαβαν το νόημα της εκδήλωσης! Όπως και να έχει, ήταν μία εκδήλωση που έμεινε στην ιστορία!

Πάνω- κάτω σ εκείνη την εποχή, που ήταν η εποχή της βιοτεχνίας για την Ελλάδα, ο Δούδος ήταν από τους κορυφαίους κλωστοϋφαντουργούς της χώρας με πολλές εξαγωγές, δυναμική βιομηχανία και ζηλευτούς τζίρους. Όπως είχε διηγηθεί στον γράφοντα, σε μία άσχετη φάση ένας γνωστός του τού έδειξε ένα τόπι ύφασμα από την Ινδία, κοκορευόμενος ότι το είχε αγοράσει μόλις 15 δολάρια!

“Γύρισα σπίτι ιδρωμένος. Την επόμενη μέρα ξεκίνησα να τα πουλάω όλα, μηχανήματα, εργοστάσια, όλα! Σκέφτηκα ότι εάν οι Ινδοί και οι Πακιστανοί μπορούν να παράγουν τόσο ποιοτικό ύφασμα σε τόσο χαμηλό κόστος, εμείς θα μέναμε από δουλειά μέσα στα επόμενα 3-4 χρόνια. Έτσι αποσύρθηκα. Ευτυχώς το έκανα γρήγορα! Εάν καθυστερούσα μερικούς μήνες θα πουλούσα τις μηχανές για σίδερα”, μού είχε πει τότε για την στροφή του στον ξενοδοχειακό κλάδο.

Ο Αντώνης Δούδος ήταν από τους τελευταίους άρχοντες αυτής της πόλης!

Ανήκε σ’ εκείνη την “φυλή” των λαμπρών ανθρώπων που νοιάζονταν για τον τόπο τους, όχι μόνο για την τσέπη τους. Δούλευαν σκληρά, προσέχοντας πάντα να μην στιγματιστεί το όνομά τους στην αγορά. Είχαν στόφα νικητή, μπέσα και ανθρωπιά, ήταν σκληροί αλλά δίκαιοι, δεν πατούσαν στα πτώματα άλλων για να ανέβουν. Ήταν δημιουργοί όχι παράσιτα! Γνήσιοι γλεντζέδες και πλακατζήδες, κοσμοπολίτες και μπον βιβέρ μα και συνειδητοί οικογενειάρχες! Ηδονίζονταν μπροστά στα επιτεύγματά τους, έδειχναν με υπερηφάνεια το μαγαζί, το εργοστάσιο, το κτίριό τους! Επιτυχία γι’ αυτούς δεν ήταν οι τραπεζικές καταθέσεις και οι μετοχές σε Fund, αλλά οι δυναμικές επιχειρήσεις με απτή παραγωγή, υπηρεσίες και υπαλληλικό προσωπικό! Και κυρίως ενδιαφέρονταν για την πόλη και την πατρίδα τους, για τον συνάνθρωπό τους, ένιωθαν τον πόνο του άλλου, δεν τους ζάλιζαν τα λεφτά και οι επιτυχίες, είχαν πάντα συναίσθηση του πόσο μικρός είναι ο άνθρωπος!

Ο Αντώνης Δούδος άφησε πίσω του τεράστιο φιλανθρωπικό έργο. Έχτισε ένα νοσοκομείο για τους Έλληνες της Μαριούπολης στην Ουκρανία, βοήθησε χιλιάδες ανθρώπους με χρήμα, αγαθά και εξυπηρετήσεις! Αλλά δεν τα δημοσιοποίησε ποτέ! Ούτε οι φίλοι του ήξεραν για τις αγαθοεργίες του, ο ίδιος πάντα τις διέψευδε!

Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτών των λαμπρών ανθρώπων, των αρχόντων της Θεσσαλονίκης ήταν ότι όση αξιοσύνη έδειχναν στην παραγωγικότητα, τόσο αμπντάληδες ήταν στις συλλογικές λειτουργίες. Το μυαλό τους το είχαν στη δημιουργία και το αποτέλεσμα, όχι στο να τα έχουν καλά με τον έναν και με τον άλλον, να βολεύονται στα συστήματα, να έχουν καλές δημόσιες σχέσεις, να είναι συμπαθείς και καλόβολοι! Ίσα- ίσα ήταν αψείς και νευρικοί, ανυπόμονοι και πεισματάρηδες. Βαριούνταν να συζητούν και να ζυμώνονται, έπλητταν με τους καθωσπρεπισμούς, αναζητούσαν την ουσία και όχι την επικοινωνία. Έτσι, όποτε καταπιάνονταν με τα κοινά, εισέβαλαν σαν παγοθραυστικά, δημιουργούσαν κάτι και μετά αποχωρούσαν βιαστικά γιατί δεν άντεχαν το κουτσομπολιό, την κριτική, την μίρλα των μετρίων και τα λόγια των τεμπέληδων.

Αυτή η “φυλή” των κιμπάρηδων Θεσσαλονικιών χάνεται, παρέρχεται! Το δυστυχές είναι ότι χάνεται μαζί της και το κιμπαριλίκι, η αρχοντιά! Γιατί αυτή στα χρόνια μας, τα χρόνια των πλαστικών σχέσεων, της ιδιοτέλειας και της προσποίησης δεν μεταδίδεται, ούτε μεταλαμπαδεύεται, ούτε αντιγράφεται! Η σημερινή αστική τάξη της Θεσσαλονίκης δεν έχει τέτοιες ευαισθησίες, ούτε τέτοιες ικανότητες. Η κοινωνία μας δε μάλλον αισθανόταν μειονεκτικά απέναντι σε τέτοιες προσωπικότητες και με κάθε ευκαιρία προσπαθούσε να τις κοντύνει.

Ο Αντώνης Δούδος μία φορά σκέφτηκε να ασχοληθεί με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και το μετάνιωσε πικρά όταν ένιωσε την μικρότητα και την μικροψυχία των κάθε λογής “παραγόντων”, μέχρι και υποκείμενο οικονομικού εκβιασμού έγινε… Φανταστείτε δηλαδή με ποια κριτήρια αναδεικνύονται τα πρότυπα στην κοινωνία μας.

Καλό ταξίδι κ. Αντώνη και καλή αντάμωση με τους κολλητούς εκεί πάνω, σίγουρα δε βλέπεις την ώρα να σκαρώσεις μαζί με τον “Ντούτσε” μία φάρσα στην “Αρκούδα” και να ψευτοτσακωθείς με τον Παναγιώτη τον γιατρό…