Στον τάκο: Σημειώσεις από τον πόλεμο μέρος 17ο ή όσα δεν πρόλαβα να πω στο «ζωντανό» μου – Τι πρέπει να κρατήσουμε από τη συμφωνία Ισραήλ-Λιβάνου

• Τεράστια σημασία στον τερματισμό του πολέμου ανάμεσα στον Λιβάνο και στο Ισραήλ έδωσε ο Τραμπ, γι’ αυτό και είχαμε τη χθεσινή εκεχειρία
• Μπορεί να συμφωνήθηκε η παράταση της εκεχειρίας, ωστόσο, λίγα πράγματα θα αλλάξουν από αύριο στον πολύπαθο Λίβανο
• Μερικές σκέψεις για μια συμφωνία που έφερε την ανακούφιση σε εκατομμύρια κόσμο

Μπορεί να πέρασαν αρκετές ώρες από την ώρα που ο… πολύς Ντόναλντ Τραμπ μαζί με το γνωστό του αλαζονικό και υπεροπτικό ύφος ανακοίνωσε την παράταση της εκεχειρίας, ωστόσο κανένα σχόλιο, καμία αναφορά, καμία ερμηνεία, δεν έχει γίνει εδώ στη Βηρυτό.

Οι ούτως ή άλλως ολιγόλογοι και λακωνικοί αναλυτές και δημοσιογράφοι, που δεν παρακολουθούν με μεγάλη συνέπεια τα γεγονότα και δεν σπεύδουν να κάνουν περισπούδαστες αναλύσεις να δώσουν παρασκήνια και να να επιδοθούν σε κείμενα για να μεταφράσουν, δεν έσπευσαν να εξηγήσουν τις εξελίξεις, δεν είδαμε δηλαδή τη σημασία από την πλευρά του Τύπου την οποία θα περίμενε κανείς για μία τόσο σημαντική εξέλιξη.

Για τη σημασία που κανονικά έχει μία συμφωνία επέκτασης εκεχειρίας, ελάχιστα πράγματα έχουν γραφεί εδώ σε σχέση με την «επόμενη μέρα» της επίτευξης αυτής της συμφωνίας. Η αλήθεια είναι ότι στη διάρκεια της χθεσινής ημέρας υπήρξε μία ευχάριστη έκπληξη που έδωσε τρομερή αισιοδοξία για τη διαπραγμάτευση αυτή.

Την ώρα που οι πάντες αγωνιούσαν για το αν θα έχουμε μία επέκταση της εκεχειρίας, την ώρα που η λιβανέζικη κυβέρνηση έβαζε στο τραπέζι κάποια ζητήματα τα οποία θα ήθελε να τα σεβαστεί η ισραηλινή πλευρά, την ώρα που η κοινωνία του Λιβάνου αγωνιούσε για το αύριο, για το αν θα εξακολουθεί να ζει ειρηνικά ή αν θα βιώσει και πάλι εκείνες τις απίστευτα άγριες στιγμές του πολέμου, ήρθε η ανακοίνωση από την πλευρά του Ντόναλντ Τραμπ ότι ο ίδιος επιθυμεί να φιλοξενήσει στο γραφείο του στον Λευκό Οίκο τον δεύτερο γύρο των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στον Λίβανο και το Ισραήλ.

Οι πάντες καταλάβαμε τότε ότι για να προβαίνει σε μία τέτοια σημαντική κίνηση ο Ντόναλντ Τραμπ, αυτό σημαίνει ότι θα είχε κάτι μεγάλο να παρουσιάσει. Ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν αρκετά στριμωγμένος με την υπόθεση της εκεχειρίας με το Ιράν. Είδαμε όλοι ότι τις τελευταίες ώρες χρειάστηκε να προχωρήσει σε κάποιους λεκτικούς ακτιβισμούς για να πιέσει το Ιράν να προχωρήσει σε μία συνάντηση και διαπραγμάτευση. Είδαμε όλοι ότι το Ιράν δεν «τσίμπησε». Άρα ο πλανητάρχης θα έπρεπε να βάλει στο τραπέζι όχι μόνο στο φάσμα του εγώ του αλλά και να πιέσει την κοινή γνώμη αλλά και να πείσει την κοινή γνώμη ότι παραμένει ένας ικανός και άξιος ηγέτης που τελειώνει τους πολέμους.

Έτσι λοιπόν και ενώ η διαπραγμάτευση ανάμεσα στους πρεσβευτές του Ισραήλ και του Λιβάνου ήταν προγραμματισμένη να γίνει στο State Department με τον συντονισμό του Κάρλος Ρούμπιο, εντελώς αιφνιδιαστικά, περίπου τρεις ώρες πριν το προκαθορισμένο ραντεβού, διέρρευσε προς τον Τύπο ότι η συνάντηση αυτή θα γίνει στον Λευκό Οίκο. Ήταν μια εξαιρετικά θετική εξέλιξη που έδειχνε ότι κάτι καλό προμηνύεται. Έτσι λοιπόν κύλησαν όλα καλά παρουσία του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος περιχαρής ανακοίνωσε την επέκταση της εκεχειρίας για τρεις εβδομάδες.

Ωστόσο, κάπου εδώ τελειώνουν οι θετικές ειδήσεις. Στον Λίβανο οι πάντες εκτιμούν ότι αυτό το οποίο συμφωνήθηκε χθες ήταν η παράταση της εκεχειρίας όπως αυτήν την γνωρίσαμε και τη βιώσαμε τις προηγούμενες ημέρες. Εκεχειρία δηλαδή μόνο πάνω από τον ποταμό Λιτάνι και συνέχιση των βομβαρδισμών και του πολέμου στην ζώνη που θεωρεί το Ισραήλ ότι εξακολουθεί να επιχειρεί η Χεσμπολάχ.

Εκεί δεν υπάρχει καμιά εκεχειρία. Εκεί δεν έχει σταματήσει κανένας πόλεμος. Εκεί το Ισραήλ συνεχίζει να σφυροκοπά χωριά και πόλεις θεωρώντας ότι με αυτόν τον τρόπο αντιμετωπίζει τη δραστηριότητα της Χεσμπολάχ.

Η Χεσμπολάχ επίσης δεν σέβεται καμία εκεχειρία. Εξακολουθεί να εξαπολύει πυραύλους, ρουκέτες και ό,τι άλλο έχει στο οπλοστάσιό της εναντίον του Ισραήλ και των εισβολέων στρατιωτών του που έχουν εισέλθει στη λιβανέζικη επικράτεια. Επιπλέον παρουσιάζοντας εικόνες που είναι από τις πιο σκληρές που έχουμε δει, ισοπεδώνει ολόκληρα χωριά για να φτιάξει μια ζώνη ελέγχου, στην οποία κανείς δεν θα μπορέσει να εισχωρήσει.

Με τον τρόπο αυτό θεωρεί ότι θα αντιμετωπίσει στο μέλλον τις δραστηριότητες της Χεσμπολάχ. Ωστόσο, όπως είδαμε τις τελευταίες ημέρες, καμία εκεχειρία – όσο και αν αυτή πανηγυρίστηκε στους δρόμους της Βηρυτού – δεν σταμάτησε τους βοβαρδισμούς ακόμη και δημοσιογράφων ή διασωστών, ασθενοφόρων και κατοικιών. Όπως είδαμε τις τελευταίες ημέρες με κορυφαίο το παράδειγμα της 42χρονης δημοσιογράφου Αμάλ Κχαλίλ, μιας εξαιρετικής συναδέλφου η οποία με τόσο άδικο τρόπο έχασε τη ζωή της στη διάρκεια ενός αεροπορικού βοβαρτισμού που έγινε μετά την υπογραφή της εκεχειρίας σε ένα χωριό του Νότου.

Εκεί η λιβανέζικη κυβέρνηση κατήγγειλε επίσημα ότι βομβαρδίστηκε όχι μόνο το αυτοκίνητο της δημοσιογράφου, αλλά και το σπίτι στο οποίο η ίδια μαζί με μια επίσης γυναίκα συνάδελφό της, προσπάθησαν να βρουν καταφύγιο. Αλλά βομβαρδίστηκαν επίσης και τα ασθενοφόρα τα οποία προσέτρεξαν για να της δώσουν τις πρώτες βοήθειες. Χρειάστηκε να οργανωθεί μια ολόκληρη επιχείρηση από τους κυανόκρανους της Unifil, τον Λιβανέζικο στρατό και τον Ερυθρό Σταυρό του Λιβάνου για να φτάσουν τελικά μετά από επτά ολόκληρες ώρες οι διασώστες στα συντρίμμια και να ανασύρουν τη σορό της συμπαθέστατης Αμάλ.

Κανείς δεν ξέρει και κανείς δεν θέλει να πιστέψει ότι αν τα ασθενοφόρα έφταναν νωρίτερα μπορεί να έβγαζαν ζωντανή την δημοσιογράφο που έγινε σύμβολο της δημοσιογραφικής θυσίας αυτού του πολέμου.

Κατά τα λοιπά δεν μπορώ παρά να σημειώσω ότι η παράταση της εκεχειρίας όσο πανηγυρικός κι αν ήταν ο τρόπος ο οποίος ανακοινώθηκε, δεν θα αλλάξει και πολλά πράγματα εδώ στον Λίβανο. Χωρίς να θέλω να ακουστώ σαρκαστικός, ο Λίβανος και με αυτή την εκεχειρία θα προσποιείται ότι έχει εκεχειρία στη χώρα του, ότι διαθέτει ελέγχους σε όλη του την επικράτεια, ότι ενοχλείται από την παρουσία των Ισραηλινών στρατιωτών στις νότιες περιοχές και ότι προσπαθεί να περιορίσει τη δραστηριότητα της Χεσμπολάχ για να φανεί αντάξιος της εμπιστοσύνης του Ντόναλντ Τραμπ αλλά και των υποχρεώσεων που έχει κάθε οργανωμένο κράτος να διαθέτει το μονοπώλιο στη χρήση όπλων και στην κατοχή όπλων, αλλά και να αφοπλίσει κάθε άλλη μη κρατική οργάνωση.

Την ίδια ώρα, το Ισραήλ θα συνεχίσει να προσποιείται ότι τηρεί την εκεχειρία, ότι έχει σταματήσει τον πόλεμο, ενώ στην πραγματικότητα θα συνεχίσει να βομβαρδίζει στις νότιες περιοχές της χώρας ό,τι του φανεί ύποπτο, ακόμη και χωρίς να λαμβάνει όλα εκείνα τα προσεκτικά μέτρα για να προστατέψει αμάχους, δημοσιογράφους, διασώστες αλλά και όλους τους ανθρώπους οι οποίοι σε κάθε πόλεμο αυτής της ανθρωπότητας όχι απλά δεν έγιναν ποτέ στόχοι αλλά αντίθετα έγιναν υποκείμενα προστασίας από τις αντιμαχόμενες πλευρές.

Ας ελπίσουμε ότι αυτή η επέκταση της εκεχειρίας θα οδηγήσει σε μια νέα συνάντηση όπως άλλωστε την προανήγγελε ο Ντόναλντ Τραμπ στο Λευκό Οίκο μεταξύ του Προέδρου του Λιβάνου Τζοζεφ Αούν και του Πρωθυπουργού του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου που θα δώσουν οριστικές λύσεις στα προβλήματα της χώρας.

Και τότε βέβαια θα πρέπει να περιμένουμε τη Χεσμπολάχ να αποδυναμωθεί και το λιβανέζικο κράτος να ενδυναμωθεί προκειμένου να επιτελέσει όλες τις υποχρεώσεις και να καταστεί ένα σοβαρό κράτος με όλες τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα.

Το αρθρο είναι αφιερωμένο στη μνήμη της 42χρονης Αμάλ Κχαμίλ που σκοτώθηκε το βραδυ της Τετάρτης στο χωριό Αλ Τίρι του Ν. Λιβάνου από ισραηλινό βομβαρδισμό, μετά δλδ την ανακοίνωαη της εκεχειρίας