Στον… τάκο ο πόλεμος, μέρος 5ο

• Στον τάκο ο πόλεμος ή όσα δεν πρόλαβα να πω στο «ζωντανό» μου.
• Τρέφω βαθιά εκτίμηση, σεβασμό αλλά και θαυμασμό προς τους διασώστες όπου γης. Έχω συναντήσει διασώστες σε πολλά μέρη του κόσμου και αυτό που βλέπω στα μάτια τους είναι πάντα το ίδιο
• Μερικές σκέψεις μετά την αποστολή μου στον νότιο Λίβανο

Χθες το πρωί συμμετείχα σε μία δύσκολη αποστολή στο Νότιο Λίβανο. H Χεσμπολάχ κάλεσε Λιβανέζους και ξένους δημοσιογράφους σε ένα οδοιπορικό στα χωριά τα οποία ελέγχει και ταυτόχρονα χρησιμοποιεί ως βάση της για να διεξάγει αυτόν τον περίεργο ανταρτοπόλεμο εναντίον του Ισραήλ.

Βασικός σκοπός της σιιτικής οργάνωσης ήταν να δείξει στη διεθνή κοινή γνώμη αυτό που τα στελέχη της αποκάλεσαν έγκλημα πολέμου: υην πυραυλική δηλαδή επίθεση σε ένα κέντρο υγείας ενός χωριού που είχε ως τραγικό αποτέλεσμα το θάνατο 12 ατόμων. Αλλά όχι οποιωνδήποτε ατόμων, μαχητών της ή πολιτών. Οι 12 άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους μέσα στο κέντρο υγείας ήταν γιατροί, διασώστες και νοσηλευτές. Δεν ήταν στρατιώτες ή μαχητές.

Ήταν άνθρωποι που υπηρετούσαν εθελοντικά μέσα στην «κόκκινη γραμμή» του πολέμου για να προσφέρουν ιατρικές υπηρεσίες σε αμάχους και μαχητές. Το Ισραήλ ανακοίνωσε επίσημα ότι χτύπησε μία εγκατάσταση στην οποία η Χεσμπολάχ αποθήκευε οπλισμό και χρησιμοποιούσε ως καταφύγιο για να συνεχίζει τις τρομοκρατικές της επιθέσεις. Όταν φτάσαμε στο σημείο, μετά από ένα δύσκολο ταξίδι περίπου 45 λεπτών από την πόλη της Τύρου, ακούσαμε τους πρώτους κρότους.

Το ταξίδι προς το σημείο ήταν μία διαδρομή μέσα σε ένα ωμό σκηνικό πολέμου. Παντού βομβαρδισμένα κτίρια, εγκαταλελειμμένα χωριά από τους κατοίκους και καπνούς, φωτιές, εγκατάλειψη και προσφυγιά. Ο λιβανέζικος Νότος είναι σήμερα μία περιοχή που θυμίζει τα χειρότερα σκηνικά των πολεμικών ταινιών.

Το χωριό ονομάζεται Μπουρς Καλαγουάι. Όταν φτάσαμε στην πλατεία του, ακούσαμε τους πρώτους κρότους. Ήταν σίγουρα ρουκέτες που εκτόξευε η Χεσμπολάχ προς τις θέσεις των Ισραηλινών αλλά και προς το εσωτερικό της χώρας.

Η χθεσινή ημέρα ήταν μία μέρα πολύ έντονης δραστηριότητας της Χεσμπολάχ. Η ίδια η οργάνωση έβγαλε περισσότερες από δέκα ανακοινώσεις  μέσα σε περίπου 13 ώρες για να τονίσει σε θριαβευτικούς τόνους ότι ενεπλάκη σε περισσότερες από 50 περιπτώσεις με τα ισραηλινά στρατεύματα. Είτε εκτοξεύοντας ρουκέτες είτε όλμους είτε αντιαρματικές ρουκέτες θέλοντας έτσι να οικοδομήσει και στο επικοινωνιακό επίπεδο το προφίλ μιας οργάνωσης η οποία παραμένει αξιόμαχη.

Τα στελέχη της Χεσμπολάχ που συναντήσαμε σε αυτό το οδοιπορικό μάς έλεγαν ότι έχουν και τη θέληση και το σθένος και τη δύναμη αλλά και τον οπλισμό για να συνεχίσουν να πολεμούν τους Ισραηλινούς ,τους οποίους, όπως λένε, ανεβάζοντας τους τόνους με ηρωικά λόγια, δεν πρόκειται να επιτρέψουν να μπουν στο ιερό έδαφος του Λιβάνου. Μας οδήγησαν στο χώρο όπου κάποτε υπήρχε το κέντρο υγείας. Αυτό που κάποτε ήταν κτίριο, ήταν ένας σκελετός από μπετόν γεμάτος σίδερα, μπάζα και κάθε είδους υπολείμματα από υλικά που ακόμα «κάπνιζαν».

Τα στελέχη της Χεσμπολάχ προχώρησαν σε δηλώσεις προς τους δημοσιογράφους θέλοντας να καταγγείλουν το Ισραήλ το οποίο, όπως τα ίδια τόνισαν, δεν σέβεται τίποτα, δεν έχει ιερό και όσιο και δεν δειλιάζει να χτυπά ακόμα και ανθρώπους του καθήκοντος, ανθρώπους που βρίσκονται κάτω από την ιερή σκέπη του Ερυθρού Σταυρού,ανθρώπους οι οποίοι έχουν τάξει τη ζωή τους στην παροχή ιατρικής φροντίδας προς τους συνανθρώπους τους.

Εκτός όμως από αυτούς που μιλούσαν με τη γλώσσα της πολεμικής προπαγάνδας, υπήρχαν και οι συνάδελφοι των θυμάτων. Προσπάθησα να προσεγγίσω δύο από αυτούς. Τους έβλεπα με κατεβασμένα τα μάτια, χωρίς να μπορούν να κρύψουν τα δάκρυά τους, να κοιτάν αποσβολωμένοι τα συντρίμμια και να προσπαθούν να πάρουν δύναμη για να συνεχίσουν το έργο τους.

Στον έναν τόλμησα να πω ότι θα μπορούσε να ήταν αυτός στη θέση των θυμάτων και προσπάθησα να τον ρωτήσω για τα συναισθήματά του καθώς αυτό είναι το δικό μου καθήκον. Έσκυψε το κεφάλι και αντί να μου απαντήσει, με οδήγησε στα συντρίμμια όπου εκεί άρχισε να ψάχνει στον σωρό που ακόμα «κάπνιζε» για να μου δείξει κάποια χαρτιά, κάποια βιβλία συμβάντων, κάποια χάπια, μάσκες και γενικά υλικά τα οποία είχαν απομείνει.

«Κοίτα εδώ» μου είπε, «τι βλέπεις; Βλέπεις κάτι άλλο εκτός από ιατρικό υλικό; Πώς μπορούν αυτοί να λένε ότι εδώ υπήρχαν όπλα όταν αυτό το οποίο υπάρχει είναι μόνο ιατρικό υλικό;».

Ένας άλλος ο οποίος βγήκε από το ασθενοφόρο, βλέποντας τη σκηνή, μου είπε πως στη διάρκεια της χθεσινής ημέρας δούλευε εντατικά και το βράδυ αποφάσισε να φύγει για να ξεκουραστεί σε ένα άλλο σπίτι, ενώ συνήθως περνούσε τη νύχτα στο ίδιο κέντρο υγείας. Από τύχη δεν ήταν ανάμεσα στα θύματα. «Δεν έχω λόγια να σου πω τι αισθάνομαι. Αυτό που θέλω μόνο να πεις προς τον κόσμο είναι ότι αυτό το οποίο συμβαίνει εδώ είναι εντελώς άδικο. Είναι εντελώς άδικο να πυροβολούν εμάς, να μας βομβαρδίζουν, να μας στοχεύουν με τα χτυπήματά τους θεωρώντας ότι εμείς είμαστε μαχητές της Χεσμπολάχ. Εμείς δεν είμαστε αντάρτες, δεν είμαστε άνθρωποι που κρατάμε όπλα. Είμαστε αυτοί οι οποίοι παρέχουμε φροντίδες υγείας σε όλο τον κόσμο που παραμένει στα χωριά μας γιατί αυτό επιβάλλει το καθήκον μας».

Θέλω να εξομολογηθώ ότι κοιτούσα αποσβολωμένος τους ανθρώπους αυτούς. Προσωπικά τρέφω μία απεριόριστη εκτίμηση, σεβασμό αλλά και θαυμασμό για αυτούς τους ανθρώπους. Έχω συναντήσει τέτοιους διασώστες σε αρκετά μέρη του κόσμου. Μπορεί οι άνθρωποι αυτοί τους οποίους έχω συναντήσει να έχουν τεράστιες διαφορές ακόμη και έχθρα μεταξύ τους. Έχω συναντήσει διασώστες στο Ισραήλ, στα Κατεχόμενα της Δυτικής Όχθης, εδώ στον Λίβανο, στην Ουκρανία, στη Συρία. Μπορεί οι άνθρωποι αυτοί να έχουν τεράστιες πολιτισμικές και άλλες διαφορές μεταξύ τους, αλλά, κατά την άποψή μου, είναι ακριβώς οι ίδιοι.

Είναι οι άνθρωποι οι οποίοι ρισκάρουν κάθε λεπτό τη ζωή τους για να σώσουν κάποιον συνάνθρωπό τους. Είτε αυτός είναι ένοπλος είτε όχι. Είναι οι άνθρωποι οι οποίοι μόλις ακουστεί το μεγάλο μπαμ μιας έκρηξης, μιας πυραυλικής επίθεσης, μιας έκρηξης κάποιου πυρομαχικού, θα τρέξουν χωρίς να σκέφτονται το παραμικρό, θα φτάσουν στο σημείο του συμβάντος για να σκάψουν ακόμα και με τα χέρια τους,για να μεταφέρουν, να σταματήσουν μια αιμορραγία, να περιθάλψουν έναν άνθρωπο, είτε είναι άμαχος είτε όχι, που έχει βρεθεί σε αυτό το σκηνικό.Αναμφισβήτητα ρισκάρουν τη ζωή τους.

Άλλωστε, σύμφωνα με το Υπουργείο Υγείας του Λιβάνου, από την έναρξη του πολέμου έχουμε περίπου 50 νεκρούς γιατρούς και διασώστες από τις υπηρεσίες παροχής υγείας της χώρας. Το ίδιο το Υπουργείο Υγείας του Λιβάνου  έχει καταγγείλει επίσημα το Ισραήλ ότι στοχευμένα και επίτηδες χτυπά ασθενοφόρα και υποδομές υγείας.

Οι άνθρωποι αυτοί δίνουν τη δική τους μάχη κάθε μέρα, κάθε λεπτό, στα μέτωπα του πολέμου. Είναι βέβαιο ότι αξίζουν το σεβασμό μας. Το ζήτημα είναι ότι αξίζουν και της προστασίας σε κάθε περίπτωση, αλλά δυστυχώς σε μέτωπα όπως αυτό του Λιβάνου, δεν την βρίσκουν.