Φαιδρά Πορτοκαλέα #039: Ο Χρήστος Νικολαΐδης, η επιστροφή της καρέκλας, το δημοψήφισμα, η βαρκάδα, ο γαλάζιος .. συντονισμός, οι ράγες, ο Ιχθύς του Μαξίμου και η Ιζαμπέλ Ιπέρ…..

Οι πολυθρόνες, οι σφαίρες και ο Χρήστος Νικολαΐδης

Στη μεγάλη οικογένεια της δημοσιογραφίας υπάρχουν πολλών ειδών επιτυχίες. Υπάρχουν οι δημοσιογράφοι των μεγάλων συνεντεύξεων, εκείνοι που περνούν ώρες σε στούντιο με φωτισμούς που κάνουν ακόμη και τον πιο κουρασμένο πολιτικό να μοιάζει ξεκούραστος, και εκείνοι που γράφουν άρθρα τόσο σοβαρά ώστε, αν τα διαβάσεις χωρίς καφέ, κινδυνεύεις να τα πάρεις υπερβολικά στα σοβαρά.

Όλα αυτά είναι απολύτως θεμιτά. Η δημοσιογραφία άλλωστε χρειάζεται πολλούς ρόλους. Χρειάζεται ερευνητές, σχολιαστές, παρουσιαστές, αναλυτές  και φυσικά χρειάζεται και εκείνη τη μικρή, ιδιόρρυθμη κατηγορία ανθρώπων που αποφάσισαν ότι το γραφείο τους θα είναι… το πεδίο μάχης, οι πολεμικοί ανταποκριτές.

Πρόκειται για δημοσιογράφους με ένα κάπως παράδοξο επαγγελματικό ένστικτο: όταν ακούγεται η λέξη «πόλεμος», αντί να απομακρύνονται, πλησιάζουν. Όταν οι περισσότεροι αναζητούν καταφύγιο, εκείνοι αναζητούν σήμα για σύνδεση. Και όταν πέφτουν εκρήξεις, αυτοί προσπαθούν να βρουν το καλύτερο πλάνο για το ρεπορτάζ.

Μέσα σε αυτή τη μικρή αλλά ιδιαίτερα σημαντική ομάδα ανήκει και ένας δημοσιογράφος που η Θεσσαλονίκη δικαίως μπορεί να θεωρεί δικό της άνθρωπο και να είναι περήφανη , ο Χρήστος Νικολαΐδης. Ο Νικολαΐδης, ανταποκριτής του ΣΚΑΪ, βρίσκεται και πάλι στον Κόλπο καλύπτοντας έναν πόλεμο από κοντά. Από τόσο κοντά, μάλιστα, που μερικές φορές οι τηλεθεατές αντιλαμβάνονται πιο καθαρά τον ήχο των εκρήξεων απ’ ό,τι ορισμένοι σχολιαστές αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα.

Βεβαίως, όπως συμβαίνει συχνά στη μικρή αλλά θορυβώδη δημοσιογραφική αυλή της πόλης μας , δεν λείπουν και οι πικρόχολες φωνές. Το πραγματικά αξιοθαύμαστο είναι ότι μερικές από αυτές προέρχονται από ανθρώπους που παρουσιάζονται ως «συνάδελφοι». Με μια άνεση που μόνο η απόλυτη ασφάλεια μπορεί να προσφέρει, επιδίδονται στο γνωστό ελληνικό άθλημα, να κρίνουν εκείνους που βρίσκονται μέσα στον κίνδυνο, ενώ οι ίδιοι βρίσκονται αρκετά μακριά από οτιδήποτε θυμίζει πραγματικό ρίσκο. Υπάρχει κάτι σχεδόν συγκινητικό σε αυτή τη γενναιότητα της απόστασης. Γιατί χρειάζεται πράγματι μεγάλο θάρρος για να υποτιμάς έναν πολεμικό ανταποκριτή… όταν το πιο επικίνδυνο πράγμα που αντιμετωπίζεις μέσα στη μέρα είναι μήπως κρυώσει ο καφές σου στο γραφείο.

Κι όμως, παρά τα σχόλια, ο Νικολαΐδης και οι συνεργάτες του συνεχίζουν να κάνουν αυτό που κάνουν οι πραγματικοί πολεμικοί ανταποκριτές, να πηγαίνουν εκεί όπου τα πράγματα είναι δύσκολα, θολά και επικίνδυνα. Να μπαίνουν σε περιοχές όπου η είδηση δεν γράφεται με άνεση αλλά με ρίσκο.

Και κάπως έτσι η πραγματικότητα βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Γιατί η δημοσιογραφία του πολέμου δεν είναι ζήτημα εντυπώσεων αλλά παρουσίας. Και η παρουσία δεν γράφεται από την πολυθρόνα.

Η ειρωνεία της ανθρώπινης φύσης είναι πως εκείνοι που ρισκάρουν λιγότερο, μιλούν συνήθως περισσότερο

ΦΑΙΔΡΑ ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΑ

Η πράσινη καρέκλα που γύρισε σπίτι της (και ο αρχηγός που έμεινε να την κοιτάζει) 🎭🪑

Στην ελληνική πολιτική υπάρχει ένα άγραφο αξίωμα, η βουλευτική έδρα είναι σαν το πατρικό σπίτι στο χωριό  δεν την αφήνεις ποτέ, ακόμη κι αν έχει πέσει το ταβάνι και στάζει η στέγη, την κρατάς, την αγαπάς, την ποτίζεις με δελτία τύπου και τηλεοπτικές εμφανίσεις.

Και ξαφνικά, μέσα σε αυτό το οικοσύστημα πολιτικής προσκόλλησης, εμφανίστηκε ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος και έκανε κάτι σχεδόν εξωτικό για τα ελληνικά δεδομένα, παρέδωσε την έδρα του. Ναι, σωστά διαβάσατε. Την παρέδωσε. Δεν την κόλλησε με εποξική ρητίνη, δεν την έδεσε με ζώνη ασφαλείας, δεν δήλωσε ότι «την κρατά προσωρινά μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες». Την έδωσε πίσω στο κόμμα με το οποίο εξελέγη!!!!

Στην Ελλάδα αυτό ισοδυναμεί περίπου με το να επιστρέψεις πορτοφόλι γεμάτο χρήματα στο μετρό , όλοι το θεωρούν θαύμα και κοιτάζουν γύρω τους μήπως υπάρχει κρυφή κάμερα. 📺

Η στάση του Κωνσταντινόπουλου δεν ήταν απλώς πολιτική πράξη. Ήταν υπενθύμιση ότι η πολιτική μπορεί ακόμη να έχει κάτι από εκείνη την παλιά λέξη που ακούγεται σχεδόν ρομαντική, συνέπεια. Δήλωσε ότι οι βουλευτές υπηρετούν τον λαό και την παράταξη με την οποία εκλέγονται. Μια φράση τόσο απλή, που στην εποχή μας ακούγεται σχεδόν επαναστατική.

Από την άλλη πλευρά, στο στρατηγείο της Χαριλάου Τρικούπη, ο Νίκος Ανδρουλάκης μάλλον παρακολουθεί το θέαμα με το ύφος ανθρώπου που περίμενε μια πολιτική παρτίδα σκάκι και ξαφνικά βρέθηκε σε θεατρική παράσταση ηθικής. Και αυτό είναι άβολο. Γιατί η αξιοπρέπεια έχει ένα κακό συνήθειο, φωτίζει τις σκιές γύρω της. 😉

Η ειρωνεία είναι πως σε μια πολιτική σκηνή γεμάτη δηλώσεις περί θεσμών, δημοκρατίας και αξιών, χρειάστηκε μια τόσο απλή πράξη για να θυμηθούμε τι σημαίνουν πραγματικά αυτές οι λέξεις.

Ο Κωνσταντινόπουλος παρέδωσε μια καρέκλα. Αλλά μαζί της παρέδωσε και ένα μάθημα. Και στην ελληνική πολιτική, τα μαθήματα ήθους είναι πιο σπάνια κι από ήσυχη προεκλογική περίοδο.

Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια  πρέπει και να φαίνεται

Ιούλιος Καίσαρας

ΔΕΘ, δημοψήφισμα με σάλτσα μπερδέματος , ποιος είναι τελικά με ποιον;

Στη Θεσσαλονίκη έχουμε δει πολλά. Μετρό που έρχεται, που δεν έρχεται, που ξαναέρχεται. Έργα που ξεκινούν, σταματούν, ξανασχεδιάζονται και τελικά γίνονται τουριστική ατραξιόν. Αλλά αυτό που συμβαίνει τώρα με τη ΔΕΘ είναι πραγματικά μια νέα πίστα στο πολιτικό βιντεοπαιχνίδι της πόλης. 🎮

Διότι εδώ δεν έχουμε απλώς διαφωνία. Έχουμε γεωπολιτικό κουβάρι επιπέδου… ακουστικών που έμειναν μία μέρα στην τσέπη.

Ο πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Κωνσταντίνος Ζέρβας, ο οποίος στις τελευταίες εκλογές δεν επανεξελέγη δήμαρχος παρά την υπερβολική στήριξη που είχε από τη Νέα Δημοκρατία, παραμένει υπέρ της ανάπλασης της ΔΕΘ με το γνωστό φαραωνικό σχέδιο, ουρανοξύστες, γυαλί, μπετόν και γενικά μια αίσθηση ότι αν το κοιτάξεις από ψηλά ίσως νομίσεις ότι προσγειώθηκε το Ντουμπάι στο κέντρο της πόλης.

Από την άλλη έχουμε τον νυν δήμαρχο, Στέλιο Αγγελούδη, ο οποίος δεν είχε την επίσημη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας. Παρ’ όλα αυτά, κατάφερε να εκλεγεί δήμαρχος χάρη και σε μια μικρή πολιτική… υπέρβαση, ισχυροί τοπικοί παράγοντες της Νέας Δημοκρατίας φαίνεται πως αποφάσισαν να κάνουν ένα άλμα αυτογνωσίας. Παραβίασαν την κομματική γραμμή, υπερέβησαν τον εαυτό τους και ίσως για λίγες στιγμές ακόμη και την ιδεολογία τους  και συντάχθηκαν με τον Στέλιο Αγγελούδη, στο όνομα μιας καλύτερης πόλης. 🏙️

Μέχρι εδώ, θα περίμενε κανείς μια απλή πολιτική ιστορία, ο ένας με την κυβέρνηση, ο άλλος απέναντι. Αλλά αυτό θα ήταν υπερβολικά λογικό για τη Θεσσαλονίκη.

Διότι στο μεταξύ υπάρχει και ένα τρίτο επεισόδιο στο σίριαλ, το στρατόπεδο του δημοψηφίσματος. Και εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο… φιλοσοφικά.

Διότι πολλοί από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του δημοψηφίσματος προέρχονται από τον πολιτικό και κοινωνικό χώρο του παλιού δημάρχου Γιάννη Μπουτάρη. Είναι δηλαδή άνθρωποι που είχαν στηρίξει πολιτικά τον Στέλιο Αγγελούδη για να εκλεγεί δήμαρχος, πιστεύοντας ότι συνεχίζει, με τον δικό του τρόπο, εκείνη τη σχολή σκέψης για την πόλη.

Και τώρα βρίσκονται σε μια υπαρξιακή κατάσταση που θα ζήλευε και φιλόσοφος καφενείου της Τσιμισκή, κοιτούν τον δήμαρχο που στήριξαν, κοιτούν το δημοψήφισμα που ζητούν και αναρωτιούνται πώς ακριβώς κατέληξαν να αισθάνονται… ελαφρώς προδομένοι από τον άνθρωπο που βοήθησαν να εκλεγεί.🤔 Κάπως έτσι, το πολιτικό σκηνικό της πόλης θυμίζει οικογενειακό τραπέζι Κυριακής όπου στο τέλος κανείς δεν θυμάται ποιος μάλωσε με ποιον και για ποιο λόγο. Με απλά λόγια, το σκηνικό έχει ως εξής:

– ο πρώην δήμαρχος που στηρίχθηκε έντονα από την κυβέρνηση αλλά δεν επανεξελέγη, εμφανίζεται τώρα περίπου ως αντάρτης,

– ο νυν δήμαρχος που δεν είχε την επίσημη στήριξη της κυβέρνησης, αλλά βοηθήθηκε από ισχυρούς ανθρώπους της ίδιας πολιτικής οικογένειας για να εκλεγεί, κατηγορείται ότι υπηρετεί την κυβερνητική γραμμή,

και οι πολίτες που ζητούν δημοψήφισμα είναι σε μεγάλο βαθμό άνθρωποι που τον είχαν στηρίξει, αλλά τώρα τον κοιτούν με το βλέμμα εκείνου που λέει «εμείς σε ψηφίσαμε… θυμάσαι;». 🤹

Ο μέσος Θεσσαλονικιός παρακολουθεί τη συζήτηση με την ίδια έκφραση που έχει όταν προσπαθεί να καταλάβει τις στάσεις του ΟΑΣΘ, ένα μείγμα απορίας, φιλοσοφίας και ελαφριάς υπαρξιακής κρίσης.

Στο τέλος της ημέρας, κανείς δεν είναι απόλυτα σίγουρος ποιος είναι με ποιον, ποιος είναι εναντίον ποιου και αν το δημοψήφισμα τελικά θα γίνει, δεν θα γίνει ή θα γίνει για να συζητήσουμε αν πρέπει να γίνει.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι η Θεσσαλονίκη κατάφερε για άλλη μια φορά να μετατρέψει μια πολεοδομική συζήτηση σε πολιτικό λαβύρινθο.

Αυτές είναι οι αρχές μου. Αν δεν σας αρέσουν… έχω κι άλλες

 Γκράουτσο Μαρξ 😄

Thess INTEC, εκεί που η καινοτομία… κάνει βαρκάδα

Υπάρχουν τεχνολογικά πάρκα. Υπάρχουν ερευνητικά κέντρα. Και υπάρχει και το Thess INTEC, το οποίο κατάφερε να καινοτομήσει πριν καν χτιστεί, έγινε το πρώτο τεχνολογικό πάρκο στον κόσμο που λειτουργεί κυρίως ως λίμνη!!!! 🌊💻

Στην Περαία, σε μια έκταση 760.000 τετραγωνικών μέτρων , περίπου όσο χρειάζεται για να χωρέσει μια αξιοπρεπής ιδέα ανάπτυξης  απλώνεται σήμερα ένα θέαμα που θα έκανε περήφανο κάθε βιολόγο υγροτόπων. Νερά, λάσπες, νησίδες χώματος και μια ταμπέλα που θυμίζει στους περαστικούς ότι εδώ κάποτε θα ανθίσει η καινοτομία. Προς το παρόν, ανθίζουν μόνο τα κουνούπια.

Το έργο σχεδιάστηκε πριν από 16 χρόνια, πέρασε από πέντε κυβερνήσεις, ένα ίδρυμα, μερικές μακέτες, πολλές υποσχέσεις και τελικά κατέληξε στο στάδιο που οι μηχανικοί αποκαλούν επιστημονικά ,«ε, κάποια στιγμή θα γίνει».

Η αρχική ιδέα ήταν απλή, ιδιωτικές επενδύσεις, πανεπιστήμια, εταιρείες τεχνολογίας, ερευνητικά κέντρα. Ένα ελληνικό Silicon Valley δίπλα στο αεροδρόμιο. Στην πράξη όμως προέκυψε ένα μικρό τεχνικό ζήτημα, το έδαφος είναι περισσότερο κατάλληλο για βατράχια παρά για κτίρια. 🐸

Οι γεωτεχνικές μελέτες μίλησαν για αργιλώδη εδάφη, συμπιεστότητα, αποστραγγίσεις, αντιπλημμυρικά έργα και άλλες λέξεις που στην ελληνική πραγματικότητα σημαίνουν απλώς «θα το δούμε».

Έτσι, οι πρόδρομες εργασίες που ξεκίνησαν το 2023 παραμένουν… πρόδρομες. Τρία χρόνια μετά, το σημαντικότερο έργο υποδομής είναι η περίφραξη, η οποία προστατεύει με επιτυχία τον χώρο από την επικίνδυνη πιθανότητα να αρχίσει να χτίζεται κάτι…….

Στο μεταξύ, το project απέκτησε και κοινωνική διάσταση. Αδέσποτα σκυλιά φιλοξενήθηκαν στον χώρο, φιλοζωικές οργανώσεις δραστηριοποιήθηκαν, ενώ λίγο παραπέρα καπνοί από καύσεις σκραπ δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που θυμίζει περισσότερο μετα-αποκαλυπτικό σκηνικό παρά οικοσύστημα καινοτομίας.

Κι όμως, οι μακέτες παραμένουν υπέροχες, γυάλινα κτίρια, πράσινες διαδρομές, ερευνητές με laptops που περπατούν χαμογελαστοί. Αν κοιτάξει κανείς όμως το πραγματικό τοπίο, θα δει κυρίως νερό, το οποίο, αν μη τι άλλο, είναι μια μορφή ρευστότητας. Και η καινοτομία, λένε, χρειάζεται ρευστότητα…….

Οπότε ας μην είμαστε άδικοι. Το Thess INTEC ήδη πέτυχε κάτι σπουδαίο, απέδειξε ότι στην Ελλάδα μπορείς να δημιουργήσεις ,ένα τεχνολογικό πάρκο πριν ακόμη δημιουργηθεί το έδαφος πάνω στο οποίο θα χτιστεί.

Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι…

Λαϊκή παροιμία

Τρεις υφυπουργοί, δύο εκδηλώσεις κι ένας χαμένος… συντονισμός

Στη Θεσσαλονίκη φαίνεται πως η πολιτική έχει αναβαθμιστεί σε ένα νέο, πρωτοποριακό επίπεδο, το επίπεδο του ταυτόχρονου κομματικού αυτοανταγωνισμού. Διότι δεν είναι μικρό πράγμα να καταφέρνει  να χρησιμοποιείται η σημαία του ίδιου  κόμματος  να χρησιμοποιείται,  την ίδια μέρα και την ίδια ώρα για  δύο διαφορετικές εκδηλώσεις, με τρεις υφυπουργούς να μοιράζονται σε δύο στρατόπεδα σαν να πρόκειται για σχολική εκδρομή που χωρίστηκε σε λεωφορεία. 🚍

Από τη μία πλευρά, ο κύριος Γκιουλέκας και η κυρία  Ράπτη, από την άλλη, ο κύριος Καλαφάτης. Όλοι τους την ίδια ώρα, στην ίδια πόλη, κάτω από την ίδια κομματική σημαία. Αν αυτό δεν είναι πολιτικό θέατρο του παραλόγου, τότε ίσως η Θεσσαλονίκη να έχει ανακαλύψει μια νέα μορφή κομματικής δημοκρατίας ,ο καθένας μόνος του και ο Θεός βοηθός.

Διότι κανονικά, σε μια πόλη όπου ένα κόμμα θέλει να δείχνει ισχύ, ενότητα και συντονισμό, θα περίμενε κανείς μια στοιχειώδη οργάνωση. Έναν άνθρωπο να σηκώσει το τηλέφωνο και να πει, «Μήπως να μην κάνουμε δύο εκδηλώσεις την ίδια ώρα;»  Αλλά προφανώς ζητάμε πολλά.

Και κάπου εδώ εμφανίζεται το μεγάλο ερώτημα της πολιτικής κοινωνιολογίας της Θεσσαλονίκης, η περίφημη Διοικούσα Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας λειτουργεί; Ή απλώς υπάρχει ως έννοια, όπως οι μονόκεροι και η τέλεια γραφειοκρατία;

Ο πρόεδρος της, ο κύριος Ιωακείμοβιτς, μαζί με τα λοιπά στελέχη, καλούνται τώρα να λύσουν έναν πραγματικά υπαρξιακό γρίφο:

Σε ποια εκδήλωση θα πάνε; 🤔 Στου ενός ή στου άλλου;

Διότι αν πάνε και στις δύο, θα χρειαστεί να ανακαλυφθεί καινούρια μορφή τηλεμεταφοράς. Αν πάνε μόνο στη μία, θα θεωρηθεί προτίμηση. Και αν δεν πάνε πουθενά, θα είναι ίσως η πιο ειλικρινής πολιτική στάση.

Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι άλλο, ενώ πανελλαδικά το κόμμα εμφανίζεται να ανεβάζει ποσοστά, στη Θεσσαλονίκη η πολιτική του εικόνα μοιάζει με ορχήστρα χωρίς μαέστρο. Ο καθένας παίζει το δικό του όργανο, σε δικό του ρυθμό, με αποτέλεσμα μια συμφωνία που θυμίζει περισσότερο δοκιμή πριν την πρόβα παρά οργανωμένη παράταξη. 🎭 Ίσως τελικά το πρόβλημα να μην είναι η έλλειψη εκδηλώσεων, αλλά η περίσσεια φιλοδοξιών.

Όπου λαλούν πολλά κοκόρια, αργεί να ξημερώσει

Λαϊκή παροιμία

Οι Ράγες της Μνήμης δεν σκουριάζουν ποτέ

Υπάρχουν μέρες που η πόλη δεν περπατά. Στέκεται. Σιωπά. Θυμάται. Η Θεσσαλονίκη, μια πόλη χτισμένη πάνω σε κύματα ιστορίας, στάθηκε σήμερα μπροστά στον καθρέφτη της μνήμης. Στην Πλατεία Ελευθερίας, εκεί όπου κάποτε η ελευθερία ταπεινώθηκε, άρχισε ένα νέο κεφάλαιο, η δημιουργία ενός Πάρκου Μνήμης για εκείνους που έφυγαν χωρίς επιστροφή. Για τις δεκάδες χιλιάδες ψυχές που ξεριζώθηκαν από τα σπίτια, τις γειτονιές, τις συναγωγές και τις αγορές τους.

Πενήντα χιλιάδες Θεσσαλονικείς Εβραίοι. Πενήντα χιλιάδες ζωές.

Πενήντα χιλιάδες ιστορίες που διακόπηκαν από τον ήχο ενός τρένου.

Πριν από 83 χρόνια, από τον Παλαιό Σιδηροδρομικό Σταθμό ξεκίνησε το πρώτο ταξίδι χωρίς προορισμό επιστροφής. Οι ράγες εκείνες δεν μετέφεραν απλώς ανθρώπους. Μετέφεραν παιδικά γέλια που δεν θα ακουγόταν ξανά, οικογένειες που δεν θα ξανάσμιγαν, όνειρα που δεν θα προλάβαιναν να μεγαλώσουν.

Σήμερα, πάνω στις ίδιες ράγες, τοποθετήθηκαν λουλούδια και μικρά αναμμένα κεριά. Μικρές φλόγες μέσα στον άνεμο της ιστορίας. Φλόγες που ψιθυρίζουν ότι η μνήμη δεν πεθαίνει. Η σιωπηλή πορεία από την Πλατεία Ελευθερίας μέχρι τον παλιό σταθμό δεν ήταν απλώς μια διαδρομή. Ήταν ένα προσκύνημα. Κάθε βήμα κουβαλούσε μια απουσία. Κάθε σιωπή έκρυβε ένα όνομα.

Και μέσα σε αυτή τη σιωπή ακούστηκε η φωνή της Λόλα Άντζελ, μιας από τις λίγες φωνές που γύρισαν από το σκοτάδι της Ιστορίας. «Σήμερα δεν περπατάμε με τα βήματα. Περπατάμε με τις μνήμες εκείνων που δεν γύρισαν ποτέ.»

Και πράγματι, χθες  η Θεσσαλονίκη περπάτησε με μνήμες. Με τις μνήμες των παιδιών που δεν μεγάλωσαν. Των μανάδων που δεν ξαναείδαν τα σπίτια τους. Των παππούδων που έφυγαν κρατώντας την ελπίδα ότι το κακό θα τελείωνε.

Η μνήμη δεν είναι μόνο ανάμνηση. Είναι ευθύνη. Είναι μια αόρατη υπόσχεση που περνά από γενιά σε γενιά, ότι το σκοτάδι δεν θα ξεχαστεί, για να μην επιστρέψει ποτέ. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν ένα κερί πάνω σε μια ράγα, όσο υπάρχουν πόλεις που θυμούνται τους χαμένους κατοίκους τους, τότε οι ψυχές εκείνων των πενήντα χιλιάδων Θεσσαλονικέων δεν θα χαθούν μέσα στη λήθη.

Γιατί οι ράγες μπορεί να σκουριάζουν ,αλλά η μνήμη ποτέ. 🔥

Όποιος, σώζει μια μνήμη, σώζει έναν ολόκληρο κόσμο

 Εβραϊκή ρήση

 Ο Ιχθύς του Μαξίμου, πώς ένα «ψάρι» κολυμπάει σε πολιτικά φουρτουνιασμένα νερά 🐟

Στην πολιτική, λένε, υπάρχουν λιοντάρια, αλεπούδες και… καρχαρίες. Στην Ελλάδα όμως έχουμε κάτι πιο σπάνιο, έναν Ιχθύ που όχι μόνο κολυμπά, αλλά φαίνεται να έχει μάθει να κάνει και πολιτικό συγχρονισμένο κολύμπι. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, γεννημένος κάτω από το υδάτινο ζώδιο των Ιχθύων, έχει αποδείξει ότι το νερό, όσο ταραγμένο κι αν είναι μπορεί να γίνει και φυσικό του περιβάλλον.

Οι αστρολόγοι θα πουν ότι οι Ιχθύες είναι διαισθητικοί, ανθεκτικοί και συχνά πιο ευέλικτοι απ’ όσο φαίνονται. Με απλά λόγια, όταν η θάλασσα φουσκώνει, δεν βουλιάζουν απλώς αλλάζουν ρεύμα. Και αν δει κανείς το τελευταίο πολιτικό καλοκαίρι, θα παραδεχτεί ότι τα κύματα δεν ήταν λίγα.

Κι όμως, παρά τις φουρτούνες, ο πρωθυπουργός παραμένει ο πρωταγωνιστής της πολιτικής σκηνής. Σαν εκείνον τον ψαρά της λαϊκής σοφίας που, ενώ όλοι κοιτάζουν τα σύννεφα, αυτός ήδη έχει ρίξει τα δίχτυα. Η πολιτική είναι τέχνη αντοχής  και σε αυτήν ο Μητσοτάκης φαίνεται να έχει αναπτύξει σχεδόν… θαλάσσια πνευμόνια.

Το πιο παράδοξο; Όσο περισσότεροι προέβλεπαν πολιτικές τρικυμίες, τόσο εκείνος συνέχιζε να κολυμπάει προς την ακτή της εξουσίας. Και σήμερα πολλοί παραδέχονται ότι βρίσκεται σε τροχιά  ανάμεσα στους μακροβιότερους πρωθυπουργούς της Μεταπολίτευσης και σε τροχιά να καταρρίψει το σχετικό ρεκόρ γεγονός που θα ακουγόταν  σαν πολιτικό σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Υπάρχει όμως ένα μικρό μυστικό που όλοι οι καλοπροαίρετοι φίλοι του επισημαίνουν ξανά και ξανά, αν ο Ιχθύς του Μαξίμου άφηνε για λίγο τα βαθιά νερά της στρατηγικής και έκανε πιο συχνές βουτιές στα ρηχά της καθημερινότητας, εκεί όπου ζουν οι απλοί, πιστοί ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας, τότε η πολιτική θάλασσα θα γινόταν ακόμη πιο ήρεμη. Γιατί οι άνθρωποι αυτοί δεν ζητούν θαύματα· ζητούν απλώς να ακουστούν. Και αν αυτό συμβεί, τότε μια τρίτη εκλογική επικράτηση με απόλυτη πλειοψηφία δεν θα είναι προφητεία των άστρων, αλλά μάλλον… απλή αριθμητική.

Η τύχη ευνοεί το προετοιμασμένο μυαλό.

 Λουί Παστέρ, Γ άλλος χημικός και μικροβιολόγος ✨

Ιζαμπέλ Ιπέρ, η ηθοποιός που δεν βαριέται ποτέ να μας εκπλήσσει

Στον κινηματογράφο υπάρχουν ηθοποιοί που βρίσκουν έναν επιτυχημένο ρόλο και τον επαναλαμβάνουν για χρόνια. Μερικές φορές αλλάζουν μόνο το επάγγελμα του χαρακτήρα ή το χτένισμα  και όλοι κάνουν πως δεν το πρόσεξαν. Και μετά υπάρχει η Ιζαμπέλ Ιπέρ.

Με περισσότερες από 120 ταινίες στο ενεργητικό της, η Γαλλίδα ηθοποιός μοιάζει να έχει κάνει καριέρα από κάτι που στο σινεμά θεωρείται σχεδόν επικίνδυνο, να μην επαναλαμβάνει τον εαυτό της. Κάθε ρόλος της είναι διαφορετικός, απρόβλεπτος και συχνά λίγο… ανησυχητικός με τον πιο ενδιαφέρον τρόπο.

Οι χαρακτήρες που υποδύεται σπάνια είναι απλοί. Είναι γυναίκες περίπλοκες, αντιφατικές, μυστηριώδεις ή απλώς απρόβλεπτες  δηλαδή, αν το σκεφτεί κανείς, αρκετά κοντά στην πραγματική ανθρώπινη φύση. Γιατί οι άνθρωποι σπάνια είναι απλοί. Απλώς προσπαθούμε να το κρύψουμε όσο μπορούμε.

Υπάρχουν μάλιστα στιγμές στις ερμηνείες της όπου ξεχνάς ότι βλέπεις ηθοποιό. Ξαφνικά δεν παρακολουθείς μια ερμηνεία αλλά έναν άνθρωπο. Με τις αντιφάσεις του, τα μυστικά του και εκείνες τις μικρές περίεργες στιγμές που κάνουν τους χαρακτήρες να μοιάζουν αληθινοί.

Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι κάτι άλλο. Παρά τη μεγάλη καριέρα της, η Ιπέρ δεν μοιάζει καθόλου με σταρ που χρειάζεται συνεχώς φώτα και θόρυβο. Δεν κάνει μεγάλες δηλώσεις, δεν κυνηγά εντυπωσιακές εμφανίσεις και γενικά δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το δράμα… εκτός από αυτό που συμβαίνει στην οθόνη.

Και ίσως εκεί βρίσκεται το μυστικό της. Σε μια εποχή όπου ο κινηματογράφος συχνά αναζητά ασφαλείς συνταγές επιτυχίας, η Ιζαμπέλ Ιπέρ συνεχίζει να αντιμετωπίζει κάθε ρόλο σαν πείραμα. Σαν μια ευκαιρία να εξερευνήσει πόσο παράξενοι, πολύπλοκοι και απρόβλεπτοι μπορούν να είναι οι άνθρωποι. Κάτι που, αν είμαστε ειλικρινείς, κάνει το σινεμά πολύ πιο ενδιαφέρον. Και μερικές φορές  όταν στην οθόνη βρίσκεται η Ιζαμπέλ Ιπέρ  αγγίζει και την περιέργειά μας για το πόσο απρόβλεπτοι μπορούμε να γίνουμε ως άνθρωποι. 🎭

Ο κινηματογράφος αγγίζει κατευθείαν τα συναισθήματά μας

 Ίνγκμαρ Μπέργκμαν,σκηνοθέτης