Η διάταξη που ξεσηκώνει πανελλαδικά στρατιωτικούς γονείς παιδιών ΑμεΑ

Την έντονη αντίδραση στρατιωτικών ανά την Ελλάδα προκαλεί διάταξη που έχει ενταχθεί στο υπό διαβούλευση σχέδιο νόμου του υπουργείου Εθνικής Άμυνας και αφορά τις μεταθέσεις στρατιωτικών γονέων με παιδιά ΑμεΑ. 

Δεκάδες σωματεία και οργανώσεις σε όλη τη χώρα εκφράζουν την έντονη διαμαρτυρία τους για το γεγονός ότι με την εν λόγω διάταξη, ανοίγει ο δρόμος των συχνών μεταθέσεων για τη συγκεκριμένη κατηγορία γονέων, παρά το γεγονός ότι το σταθερό περιβάλλον δρα ευεργετικά για τα παιδιά τους.

Η διαβούλευση για το σχετικό νομοσχέδιο λήγει σήμερα, και ήδη στα σχετικά σχόλια το θέμα αναδεικνύεται ιδιαίτερα έντονα, με πληροφορίες – που ωστόσο δεν έχουν επιβεβαιωθεί – να θέλουν τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Νίκο Δένδια να προχωρά στην απόσυρσή της.

Όπως εξηγούν στο TheOpinion, στρατιωτικοί γονείς ΑμεΑ, η μεταθετικότητα γενικότερα των στρατιωτικών καθορίστηκε με το Νόμο 3883/2010. Ειδικότερα για γονείς τέκνων ΑμεΑ, όπως και για άλλες κατηγορίες, Νόμος που ακολούθησε το 2019 όριζε ότι «οι πολύτεκνοι, οι γονείς τριών  τέκνων ή γονείς ενός τουλάχιστον τέκνου με ανίατο ή δυσίατο νόσημα, γονείς μονογονεϊκών οικογενειών, καθώς και πάσχοντες από ανίατα ή δυσίατα νοσήματα μετατίθενται μόνο κατόπιν πρότερης σχετικής αναφοράς τους» και ότι «τα προαναφερόμενα στελέχη υπηρετούν, υποχρεωτικά, στον τόπο της προτίμησής τους, μετά από σχετική αναφορά τους».

Ωστόσο, στο σχέδιο νόμου του ΥΠΕΘΑ, το οποίο κοινοποιήθηκε προς διαβούλευση την 1 Μάη, τροποποιείται η παραπάνω παράγραφος, όσον αφορά την κατηγορία γονέων με παιδιά ΑμεΑ και προβλέπεται ότι τα στελέχη αυτά μπορούν να μετατεθούν, μετά από αναφορά τους, για έξι τουλάχιστον χρόνια στον τόπο προτίμησής τους και εν συνεχεία θα μετατίθενται σε φρουρές όπου υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές υγείας, ανάλογα με το πρόβλημα υγείας.

«Τσουβάλιασμα» κατηγοριών

Όπως γίνεται αντιληπτό υπάρχει ένα απίστευτο «τσουβάλιασμα» όλων των κατηγοριών. Τα άτομα με αναπηρία, πόσο μάλλον τα παιδιά, από τη γέννησή τους καλούνται να αντιμετωπίσουν έναν Γολγοθά και για τον λόγο αυτό, τα σύγχρονα κράτη προσπαθούν να βοηθήσουν με διάφορα ευεργετήματα και κυρίως με το να δημιουργούν τις προϋποθέσεις ώστε τα άτομα αυτά να μεγαλώνουν σε ένα σταθερό περιβάλλον, στο οποίο αποκτούν οικειότητα και μπορούν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και να αναπτύξουν δεξιότητες.

Όπως επισημαίνουν γονείς ΑμεΑ, στη χώρα μας, τα ΑμεΑ υποστηρίζονται από πληθώρα θεραπειών (φυσιοθεραπεία, λογοθεραπεία, εργοθεραπεία, μουσικοθεραπεία, θεραπευτική ιππασία, κολυμβητική θεραπεία κλπ.), οι οποίες ως επί το πλείστον πραγματοποιούνται ιδιωτικά και υπάρχουν διαθέσιμες κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Το λιγότερο που μπορεί να κάνει το κράτος είναι τουλάχιστον να δημιουργεί συνθήκες σταθερότητας, οι οποίες ιδιαίτερα για κάποιες κατηγορίες ΑμεΑ παίζει καταλυτικό ρόλο.

«Για παράδειγμα, ένα παιδί με αυτισμό με το κυριότερο χαρακτηριστικό του τη δυσκολία στις αλλαγές περιβάλλοντος, έχει βασίσει την ψυχική του ηρεμία στη ρουτίνα της καθημερινότητας (για αυτά τα άτομα έχει σημασία ακόμη και το πλακάκι του πεζοδρομίου στο οποίο θα πατήσουν), υποστηρίζεται χρόνια από ίδιους θεραπευτές, έχει χτιστεί σχέση εμπιστοσύνης μαζί τους και παρακολουθείται από συγκεκριμένη δομή υγείας (π.χ. αυτιστικό παιδί συναδέλφου 10 ετών, με επιλεκτική αλαλία μιλάει μόνο στη μητέρα του και στον λογοθεραπευτή του)», εξηγεί γονιός με παιδί ΑμεΑ και προσθέτει: «Επίσης, ένα παιδί με ψυχασθένεια, με κρίσεις αυτοτραυματισμών, το οποίο παρακολουθείται χρόνια από τον ίδιο ψυχίατρο και ακολουθεί φαρμακευτική αγωγή χρειάζεται σταθερό περιβάλλον. Το ίδιο και ένα παιδί καθηλωμένο σε καροτσάκι, του οποίου οι γονείς έχουν επενδύσει σε εξοπλισμό (ειδικό ασανσέρ, μηχανισμό μετακίνησης στα κάγκελα της σκάλας, ράμπες εισόδου στην οικοδομή). Παράλληλα, ένα παιδί με πρόβλημα όρασης, του οποίου οι γονείς έχουν καταφέρει να βρουν οικία σε μέρος «φιλικό» προς το παιδί τους, δηλαδή με διαβάσεις ΑΜΕΑ, πεζοδρόμια φτιαγμένα για άτομα με προβλήματα όρασης κλπ., έχει προσαρμόσει με τον καιρό τη ζωή του, καταφέρνοντας μέρα με τη μέρα να ανεβάζει την ποιότητα της καθημερινότητάς του».

Όλα αυτά είναι σαφές ότι τινάζονται στον αέρα εάν τελικά ψηφιστεί η εν λόγω διάταξη. «Όλα τα παραπάνω αναιρούν εύκολα το κριτήριο του νομοθέτη για τη μετάθεση γονέων με τέκνα ΑμεΑ, δηλαδή «”ην ύπαρξη κατάλληλων υποδομών υγείας” (χωρίς διευκρινήσεις). Καθώς το καταλληλότερο μέρος για αυτά τα παιδιά είναι το σταθερό περιβάλλον και η συνεχιζόμενη και μεθοδική “δουλειά” με τους γιατρούς και τους θεραπευτές τους», προσθέτουν οι στρατιωτικοί – γονείς παιδιών ΑμεΑ, ενώ προσθέτουν ότι το ποσοστό των στρατιωτικών γονέων με τέκνα ΑΜΕΑ, είναι πολύ μικρό και δεν αποτελεί σοβαρή δικαιολογία για την τροποποίηση του νόμου.

«Ποιο κράτος πρόνοιας κρίνει ότι μετά τα 6 έτη, τα παιδία ΑμεΑ παύουν να έχουν ιδιαίτερες ανάγκες και μπορούν να μετακινούνται κάθε 3 χρόνια, λόγω της εργασίας των γονέων τους, χωρίς κανένα πρόβλημα; Ποιο κράτος πρόνοιας συμπεριφέρεται κατ΄αυτό τον τρόπο στους ΑμεΑ και πόσο μάλλον σε παιδάκια;», διερωτώνται οι γονείς και επίζουν στην άμεση απόσυρση της σχετικής διάταξης.