Άδενδρο: Αυτοψία με διασωθέντα από το σιδηροδρομικό δυστύχημα έξι χρόνια μετά (ΦΩΤΟ-VIDEOS)

Ο Στέλιος Τσούλιας είναι ένας από τους διασωθέντες επιβάτες της αμαξοστοιχίας που εκτροχιάστηκε στις 13 Μαϊου του 2017 στο Άδενδρο. Ένα δυστύχημα που είχε ως απολογισμό τρεις νεκρούς και άλλους δέκα τραυματίες.

Η αμαξοστοιχία σύρθηκε περί τα 250 μέτρα ενώ η μηχανή «καρφώθηκε» σε κτίριο που βρισκόταν λίγο πιο πέρα. Μέσα στο οίκημα υπήρχαν άνθρωποι οι οποίοι αναγκάστηκαν να πηδήξουν κυριολεκτικά από το μπαλκόνι για να γλιτώσουν τις ζωές τους.

Το TheOpinion μαζί με τον κ. Τσούλια βρέθηκε στο σημείο μηδέν, στο Άδενδρο, και ανασύρει από το χρονοντούλαπο της ιστορίας μια όχι και τόσο μακρινή υπόθεση. Το κτίριο που εμβολίστηκε έχει κατεδαφιστεί ενώ ένας από τους κατοίκους που βοήθησε τον Στέλιο Τσούλια και τους άλλους επιβάτες, δε βρίσκεται πλέον στη ζωή. Όμως κάποια συντρίμμια παραμένουν παραπλεύρως των γραμμών. Σαν ένα “μαύρο παράσημο” που ορίστηκε από κάποιον για να μην υπάρξει λήθη…

«Οι θέσεις ξηλώθηκαν και όλα τα πράγματα που υπήρχαν στην απέναντι πλευρά του βαγονιού έπεσαν πάνω μας»

“Το πρώτο βαγόνι ήταν η μηχανή η οποία εμβόλισε ένα κτίριο που πλέον δεν υπάρχει. Το δεύτερο βαγόνι που ήταν το κυλικείο δίπλωσε σαν χαρτί στις 50 μοίρες. Ήμουν στο τρίτο βαγόνι που πλάγιασε προς τα δεξιά περίπου με 80 μοίρες κλίση και ένα μέτρο απόσταση από το έδαφος. Μετά από το Πλατύ Ημαθίας ακούσαμε έναν μεταλλικό θόρυβο και αισθανθήκαμε το τρένο να τρέμει. Άρχισε να πλαγιάζει και καταλάβαμε ότι κάτι συμβαίνει. Ο θόρυβος ήταν τρομακτικός και σηκώθηκε σκόνη. Δε βλέπαμε τίποτα. Κάποιοι περίοικοι ανέφεραν πως το ένιωσαν σαν σεισμό. Οι θέσεις ξηλώθηκαν και όλα τα πράγματα που υπήρχαν στην απέναντι πλευρά του βαγονιού έπεσαν πάνω μας” περιγράφει ο κ. Τσούλιας.

Όπως εξηγεί ο ίδιος μέσα στην ατυχία τους ήταν τυχεροί οι διασωθέντες καθώς στο σημείο έσπευσαν κάτοικοι του χωριού απεγκλωβίζοντάς τους με εργαλεία που είχαν στις αυλές τους. “Ευτυχώς οι κάτοικοι του χωριού ήρθαν άμεσα να προσφέρουν βοήθεια με ότι είχαν… βαριοπούλες, σφυριά, πέτρες και άλλα εργαλεία. Έσπασαν τα τζάμια για να μπορέσουμε να βγούμε έξω. Είμασταν σε άσχημη κατάσταση και μυρίζαμε σαν κάποιο εύφλεκτο υλικό που μας έδινε την αίσθηση ότι θα πάρει φωτιά το τρένο. Όταν βγήκαμε έξω και είδαμε την εικόνα ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Σαν ταινία του Hollywood. Σκόνη, σκοτάδι, πανικοβλημένοι άνθρωποι. Κάποιοι νέοι φοβόταν να βγουν έξω γιατί είχαν την εντύπωση πως θα πέσουν σε γκρεμό. Δεν είχαν την αίσθηση του σημείου που βρίσκονται. Από την ώρα που έγινε το ατύχημα στο πρώτο εικοσάλεπτο ήρθαν τα ασθενοφόρα και σε λίγο και η πυροσβεστική. Υπήρχαν τραυματισμένοι με αίματα εξωτερικά αλλά και με σπασμένα μέλη. Εγώ είχα μόνο λασπωμένα και σκισμένα ρούχα που δεν κατάλαβα πως έγιναν”.

«Δεν υπήρχε καμιά μέριμνα από την πολιτεία, παρ όλα όσα είπαν οι υπεύθυνοι του ΟΣΕ, του υπουργείου, της περιφέρειας»

Σύμφωνα με τον επιζήσαντα τα άτομα που ήταν σε καλή σχετικά κατάσταση μετά το δυστύχημα περίμεναν πάνω από τρεις ώρες μέχρι να έλθει η αμαξοστοιχία από την Αλεξάνδρεια στην οποία και θα επιβιβάζονταν για να φτάσουν στον τελικό πορισμό που ήταν η Θεσσαλονίκη. “Περιμέναμε περίπου 3-4 ώρες μέχρι να ρθει το τοπικό τρένο της γραμμής από Αλεξάνδρεια για Θεσσαλονίκη για να γυρίσουμε πίσω με κάποιο μέσο διότι δεν υπήρχε καμιά μέριμνα από την πολιτεία, παρ όλα όσα είπαν οι υπεύθυνοι του ΟΣΕ, του υπουργείου, της περιφέρειας. Έτσι ανεβήκαμε στο τοπικό τρένο για να πάμε Θεσσαλονίκη ως απλοί επιβάτες έχοντας ζήσει αυτή την εμπειρία”.

Ο κ. Τσούλιας εξηγεί πως αυτό το δυστύχημα ήταν μια εμπειρία που τον επηρέασε κυρίως ψυχολογικά. “Δύσκολα μπορούσα να κοιμηθώ το βράδυ και χρειάστηκα ιατρική φροντίδα”. Ερωτηθείς για το αν υπήρξε μετέπειτα κάποια επίσημη ενημέρωση από τον ΟΣΕ καθότι ο ίδιος δεν κινήθηκε νομικά εναντίον του οργανισμού, απάντησε “Δεν είχαμε πληροφόρηση ή τέλος πάντων κάποια ενημέρωση. Πιστεύαμε πως ήταν λάθος ή αμέλεια του μηχανοδηγού. Και έτσι τουλάχιστον μας είπαν, Δεν γνωρίζαμε πως δεν υπάρχει τηλεδιοίκηση, ότι δεν υπάρχει επικοινωνία του ΟΣΕ με το τρένο ή με τί ταχύτητα ταξιδεύει το τρένο. Πιστεύαμε ότι φταίει ο μηχανοδηγός ο οποίος κατέληξε ακαριαία και έτσι δεν υπήρχε και αντίλογος. Δεν ασχολήθηκα ποτέ με αυτό το θέμα αφού ήμουν αρτιμελής, γερός. Ήθελα να το ξεχάσω, να το αφήσω πίσω μου. Τώρα πια μπορώ και το συζητάω ως μια παλιά ανάμνηση, και ήλπιζα να μη ξανασυμβεί κάτι αντίστοιχο ποτέ και σε κανέναν”.

«Δε θα ανέβω ξανά σε τρένο»

Όπως ανέφερε ο ίδιος από τότε χρησιμοποίησε ξανά το τρένο καθώς το θεωρούσε ασφαλές μέσο. Μετά την τραγωδία των Τεμπών ωστόσο και έπειτα από αυτά που βγήκαν στη δημοσιότητα από τα ρεπορτάζ των δημοσιογράφων δεν έχει σκοπό να χρησιμοποιήσει τον σιδηρόδρομο για να μετακινηθεί. “Χρησιμοποίησα πάλι το τρένο για τις μεταφορές μου αφού το θεωρούσα το πιο ασφαλές μέσο. Από τώρα και στο εξής δε θα ανέβω ξανά σε τρένο μέχρι να με πείσουν για την ασφάλεια του μέσου”.

“Με το άκουσμα της είδησης στα Τέμπη ένιωσα θυμό. Δεν είναι δυνατόν μετά από έξι χρόνια να είμαστε το ίδιο χάλι. Ίσως και χειρότερα. Όταν έμαθα ότι ήταν στην αμαξοστοιχία τόσα νέα παιδιά ένιωσα στεναχώρια, πίκρα, οργή. Ήταν μέσα γνωστοί μου. Μια οικογενειακή φίλη και μια συμφοιτήτρια του γιου μου”.

Τα μνημεία για τους νεκρούς και τους τραυματίες του 2005 και του 2017

Διακόσια μέτρα πιο πέρα από το σημείο Σιδηροδρομικό Σταθμό Αδένδρου, υπάρχουν δύο μνημεία για τους τρεις νεκρούς του 2017. Τον μηχανοδηγό Ματθαίο Καλόπουλο, τον προϊστάμενο αμαξοστοιχιών Αριστείδη Καλαμπαλίκη και τον επιβάτη Δημήτριο Μικρόπουλο.

Τραγική ειρωνεία, ο ναΐσκος που χτίστηκε με δωρεά του τότε υπουργού Μεταφορών και Επικοινωνίας Μιχαήλ Λιάπη για ένα παλιότερο εκτροχιασμό αμαξοστοιχίας 18 χρόνια πριν, το 2005, στην ίδια ακριβώς περιοχή με απολογισμό 13 τραυματίες. Ανάμεσα στους 13 και ένα μωρό. Όπως είχε γίνει γνωστό από τον ΟΣΕ, αιτία του ατυχήματος ήταν η υπερβολική ταχύτητα της αμαξοστοιχίας.