Όταν η εκλογή Προέδρου θυμίζει μεταγραφική περίοδο στο ποδόσφαιρο

Πολλές φορές έχουμε αντιληφθεί, οι δημοσιογράφοι, ότι οι πολιτικοί αρέσκονται στο ρόλο μας. 

Κυριαρχούν οι διαπιστώσεις και όχι οι πολιτικές προτάσεις. Η ανάληψη ευθύνης έχει δώσει την θέση της στην δικαιολογία και ολοκληρωτικά ο ρόλος τους έχει αλλοιωθεί χρόνο με το χρόνο.

Αποτέλεσμα να διολισθαίνουν και οι θεσμοί. Και ο σεβασμός σε αυτούς.

Οι δημοσιογράφοι μπορούν να γράφουν πιθανά ονόματα ενόψει της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, γιατί αυτή είναι μεταξύ πολλών άλλων η δουλειά τους, να αποκαλύπτουν τα ονόματα που σκέφτονται τα κομματικά επιτελεία.

Αυτό όμως απαγορεύεται να το κάνουν οι πολιτικοί. Να πετούν ονόματα στο δημόσιο διάλογο. Και μάλιστα χωρίς να γνωρίζει το τιμώμενο πρόσωπο τίποτα. Και να τον φέρνει σε δυσκολη θέση. Γιατί ευτελίζεται ο θεσμός για δέκα λεπτά δημοσιότητας αυτού που κάνει την πρόταση.

Είσαι μικροστέλεχος κόμματος και θέλεις να παίξεις; Είσαι αποτυχημένος υποψήφιος πρόεδρος; Θέλεις να προκαλέσεις προβλήματα στον αρχηγό σου; Ρίχνεις ένα όνομα στο δημόσιο διάλογο, σε κάνουν αναρτήσεις όλα τα site , σε φωνάζουν τα κανάλια. Έκανες εσύ το κομμάτι σου. Ο θεσμός όμως; Θα τον σεβαστούμε επιτέλους;

Μόνο τα κόμματα, συντεταγμένα, με πλήρη ενημέρωση και αποδοχή του προτεινόμενου. Μόνο αυτά πρέπει να βγαίνουν από τα  επίσημα χείλη. Δεν μπορεί να λειτουργούν ορισμένοι σαν τις εφημερίδες την μεταγραφική περίοδο. Κάθε μέρα και ένα όνομα προς τέρψιν του φιλάθλου κοινού…