Βάλαμε «πλυντήριο» στο «Alte Fablon» και καθάρισαν πολλά

Ο Θανάσης έγραψε το «Πλυντήριο» πριν τρία χρόνια επινοώντας μία δυστοπική νέα συνθήκη ζωής στο εγγύς μέλλον όπου οι άνθρωποι θα αδιαφορούν για την αδικία απέναντι στον άλλον.

ΑΤΖΕΝΤΑ ΘΕΑΤΡΟ ΘΕΜΑ THEOPINION

Άκης Σακισλόγλου

13 Δεκεμβρίου 2023, 14:54 UPD: 13 Δεκεμβρίου 2023, 18:38

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Πρόσθεσε το theopinion.gr ως προτιμώμενη πηγή στο Google

Κατεβαίνοντας τα σκαλιά του «Alte Fablon» για να δούμε «Το πλυντήριο» του Θανάση Τριαρίδη, συνειδητοποιεί κανείς πόση «σχολή Θεσσαλονίκης» «κρύβεται» στη συγκεκριμένη παράσταση.

Καταρχάς ο ίδιος ο πολυχώρος είναι μια επίμονη θεατρική προσπάθεια της Εύης Ταστσόγλου και του Απόστολου Λιάπη η οποία λειτουργεί ως «κυψέλη» πολιτισμού με καλαίσθητο καφέ, με έναν ιδιαίτερο χώρο προβών, εκδηλώσεων, συναντήσεων αλλά και μια υπόγεια σκηνή για 50 θεατές στην οποία γίνονται μικρά θαύματα. Δεν είναι εύκολο να επιβιώσει αυτός ο οργανισμός. Θέλει κοπιώδη προσπάθεια, αγάπη και θετική αύρα γιατί τα έξοδα είναι υπέρογκα και οι δυσκολίες πολλές. Το να συναντά, λοιπόν, ένας θεατής τον συγκεκριμένο χώρο ενεργό, ζωντανό, σε μια εγκαταλελειμένη από τον Δήμο Θεσσαλονίκης περιοχή και να εισπράττει υψηλού επιπέδου τέχνη, είναι μια μικρή παρηγοριά κι ένα δείγμα αντίστασης απέναντι στην ασχήμια και στη ρηχότητα της εποχής μας.

Από αριστερά: Μαγδαλινή Μπεκρή και Ελένη Δημοπούλου.

Έπειτα, μιλώντας για το πόση… «Θεσσαλονίκη» συναντά κανείς στο «Πλυντήριο» σκέφτομαι τον Θανάση Τριαρίδη, αυτήν την συγγραφική ιδιοφυΐα που μας έχει χαρίσει τόσα σπουδαία θεατρικά έργα αλλά και διηγήματα, μυθιστορήματα, πνευματικές εργασίες που έγιναν διαδικτυακά σεμινάρια. Ο Τριαρίδης έχει φύγει στην Αθήνα τα τελευταία χρόνια. «Ουδείς προφήτης στον τόπο του». Ο τρόπος, όμως, με τον οποίο κάθε φορά επιστρέφει και παρουσιάζει κάποιο έργο του, δηλώνει «έδρα Θεσσαλονίκη».

Ο Θανάσης έγραψε το «Πλυντήριο» πριν τρία χρόνια επινοώντας μία δυστοπική νέα συνθήκη ζωής στο εγγύς μέλλον όπου οι άνθρωποι θα αδιαφορούν για την αδικία απέναντι στον άλλον μέχρι αυτή να χτυπήσει και τη δική τους πόρτα ή θα χάνουν σε βάθος χρόνου τον ανθρωπισμό τους λόγω θέσης και τάξης. Είναι ανατριχιαστικό να ακούς σε μια παράσταση την φράση «η ζωή εξελίσσεται και πρέπει να προσαρμοζόμαστε» και να σκέφτεσαι ότι πριν λίγους μήνες αυτό το είπε υπουργός υποστηρίζοντας ότι «όποιος δεν προσαρμόζεται, πεθαίνει». Ο Θανάσης Τριαρίδης εντελώς προφητικά (και όχι στον τόπο του) μαντεύει στο «πλυντήριο» έναν κόσμο που στα επόμενα 50 με 60 χρόνια θα θυσιάζει «όσους δεν μπορούν να συμβαδίσουν», «όσα δοχεία νερό έχουν χαλασμένη βρύση που δεν τρέχει» ή αλλιώς: όλη την Αφρική και τη νοτιοανατολική Ασία για χάριν της ισχυρής Ευρώπης και Αμερικής.

Οι δυο γυναίκες συναντιούνται στα δημόσια πλυντηρια.

Και φτάνουμε στους βασικούς συντελεστές αυτού του έργου, τον σκηνοθέτη Γιάννη Παρασκευόπουλο και τις ηθοποιούς Ελένη Δημοπούλου και Μαγδαλινή Μπεκρή. Τους χαρακτηρίζω «βασικούς συντελεστές» ενστερνιζόμενος την άποψη του ίδιου του Τριαρίδη ότι αυτοί οι τρεις καλλιτέχνες έκαναν «δικό τους» το έργο και ευθύνονται για το αποτέλεσμα.

Όσοι γνωρίζουν τον Γιάννη Παρασκευόπουλο από τις «Νέες Μορφές» αλλά κι από το ΚΘΒΕ ή τα ΔΗΠΕΘΕ καταλαβαίνουν πως ο άνθρωπος αυτός παθιάζεται με το θέατρο και δεν παρατάει την παράσταση ούτε καν όταν αυτή τελειώσει. Όλα έχουν έναν δυναμισμό, μια ένταση και ένα πάθος που φτάνει μέσω των ηθοποιών στον θεατή. Αυτή τη φορά ίσως να ήταν λίγο ευκολότερο το έργο του αφού οι κατευθύνσεις του πήγαιναν όλες σε δυο γυναίκες με μεγάλη εμπειρία και δύναμη, τη σύζυγό του, Μαγδαλινή Μπεκρή και την Ελένη Δημοπούλου. Είναι μεγάλη πολυτέλεια για τη θεατρική σκηνή της Θεσσαλονίκης να έχει την Ελένη Δημοπούλου ενεργή μετά από τόσα χρόνια προσφοράς στο χώρο.

Η Ελένη Δημοπούλου επιστρέφει μετά από αρκετά χρόνια στο θέατρο ως ηθοποιός καθώς επί σειρά ετών ήταν η «ψυχής» της ομάδας «Εν δυνάμει» από άλλες θέσεις.

Το ίδιο και με την Μπεκρή. Η χημεία που έχουν οι δυο τους στη σκηνή και ο τρόπος που υποδύονται τις «μάνες» του μέλλοντος κόσμου, συγκλονίζει το θεατή.

Η Μαγδαλινή Μπεκρή που, εκτός των άλλων, είναι και η σύζυγος του σκηνοθέτη Γιάννη Παρασκευόπουλου.

Το «Πλυντήριο» έκανε πρεμιέρα την περασμένη Παρασκευή. Εμείς είδαμε την παράσταση της Κυριακής και είχαμε τη χαρά να απολαύσουμε μια ωραία συζήτηση με όλους τους συντελεστές στο τέλος. Είναι παρήγορο να βλέπεις τόσο κόσμο διατεθημένο να ακούσει, να ρωτήσει, να καταθέσει τον προβληματισμό του. Και είναι ακόμα πιο παρήγορο να βλέπεις ανθρώπους του θεάτρου να έχουν στέρεες απαντήσεις, πίστη στη δουλειά τους και όραμα. Κι ας είναι το μέλλον όσο δυστοπικό το παρουσιάζει ο Τριαρίδης στο «Πλυντήριο». Κι ας μην αργεί η στιγμή που οι άνθρωποι με τον πλέον κυνικό τρόπο θα ξεχνούν όσα πίστευαν και θα γίνονται φυσικοί ή ηθικοί αυτουργοί γενοκτονιών απείρως μεγαλύτερων κι από το ολοκαύτωμα των Εβραίων. Η τέχνη θέτει τα ερωτήματα. Η τέχνη βοηθά τον άνθρωπο να μετατοπιστεί. Αν είναι στο τέλος να χάσουμε, ας σιγουρευτούμε ότι προσπαθήσαμε πολύ.

Το «πλυντήριο» θα συνεχιστεί τις επόμενες εβδομάδες και πραγματικά αξίζει να το δείτε. Αρκεί όταν θα κατεβείτε τα σκαλιά του Alte Fablon να είστε διατεθημένοι να δείτε τον εαυτό σας ή το πρόσωπο των παιδιών σας στις δύο πρωταγωνίστριες. Κι έπειτα να έχετε χρόνο για ένα ποτήρι κρασί και λίγη κουβέντα. Έφτασαν οι συνήθειες αυτές να είναι ό,τι κοντινότερο σε «επαναστατική πράξη» μπορούμε να σκεφτούμε και να έχει και κάποιο απτό αποτέλεσμα.