Το λεπτό όριο μεταξύ ενσυναίσθησης και προκλητικότητας

Την ίδια ώρα που η Ελλάδα είναι πρώτη χώρα στις ώρες εβδομαδιαίας εργασίας στην Ευρώπη, τα λεφτά που «μπαίνουν» στις τσέπες των εργαζομένων δεν αρκούν καν για όλο τον μήνα.

Εν ολίγοις, δουλεύουμε πιο πολύ απ΄όλους, με τη Eurostat να υπολογίζει μόνο την κύρια δουλειά, αλλά τα χρήματα που βγάζουμε, στο τέλος του μήνα τα βλέπουμε με το «κιάλι»… Κι αυτή είναι η πραγματικότητα των περισσότερων Ελλήνων, σε αντίθεση με το πως αντιμετωπίζονται!

Όλα αυτά την ίδια ώρα που ο πρωθυπουργός μας λέει πως «στο σπίτι μας κάνουμε τις ίδιες συζητήσεις για την ακρίβεια όπως σε κάθε σπίτι», προσπαθώντας να δείξει τι; Ότι μας νιώθει; Ότι έχει κόψει το κρέας γιατί είναι πανάκριβο, ακόμα κι αν είναι από σούπερ μάρκετ; Ότι η φέτα έχει γίνει λευκό τυρί; Ότι είμαστε στην ίδια μοίρα; Γιατί όχι, δεν είμαστε! Ούτε με τον ίδιο, ούτε με τον κ. Κασσελάκη, ούτε και με τους περισσότερους, αν όχι με όλους, συναδέλφους τους.

Αλήθεια μπορούν να καταλάβουν στο 100% αυτοί που «μαλλιοτραβιούνται» στα τηλεοπτικά «παράθυρα» για το ποιος έχει την καλύτερη λύση και το πιο άρτιο οικονομικό πρόγραμμα, πως είναι από εκεί που συζητούσες για συγκατοίκηση, να γυρνάς πίσω στο πατρικό σου, μπας και μειωθούν τα έξοδα;

Μπορούν να καταλάβουν πως είναι να υπομένεις ένα τοξικό εργασιακό περιβάλλον, γιατί έχεις ανάγκη μια δουλειά των 400, 500, 700 ευρώ πιο πολύ απ΄ότι την ψυχική σου υγεία;

Ή μήπως μπορούν να καταλάβουν πως είναι να θες να κάνεις το επόμενο βήμα στη ζωή σου και να σου «κόβονται» τα πόδια και μόνο στη σκέψη;

Καλή η προσπάθεια του να δείξουν ότι «είναι δίπλα στον λαό», αλλά μάλλον το όριο μεταξύ ενσυναίσθησης και προκλητικότητας είναι πολύ, πολύ λεπτό πλέον…