Τα «σύννεφα», ο ατομικισμός και το πληγωμένο «εγώ»

Μορφή χιονοστιβάδας έχουν πάρει οι καταγγελίες και οι αποκαλύψεις για την κοινωνική κουζίνα «ο άλλος άνθρωπος».

Μία ακόμη υπόθεση προσφοράς στον συνάνθρωπο, η οποία δείχνει να απέχει πολύ από την πραγματικότητα, βγαίνει στο φως της δημοσιότητας.

Μουδιασμένη, ίσως και «αναίσθητη», παρακολουθεί η κοινή γνώμη τα τεκταινόμενα που αποκαλύπτονται καθημερινά στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και αφορούν την πολύκροτη υπόθεση.

«Πόσα ακόμη σύννεφα υπάρχουν για να πέσω», γράφονται και λέγονται από πολλούς τόσο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όσο και στις «καφενειακού» επιπέδου συζητήσεις μεταξύ γνωστών και αγνώστων.

Φυσικά και δεν είναι ούτε η πρώτη, αλλά ούτε και η τελευταία φορά που αποκαλύπτονται ανάλογα στοιχεία που «ταρακουνούν» το σύνολο της κοινωνίας.

Οι γρήγοροι ρυθμοί της καθημερινότητας, ο ατομικισμός που τείνει να γίνει -αν δεν έχει ήδη γίνει- η νέα «θρησκεία», αλλά και η ανάγκη των ανθρώπων να αποτινάξουν από πάνω τους τη «μάσκα» της απάθειας, στρέφουν ευαισθητοποιημένους πολίτες στην προσφορά προς τους έχοντες ανάγκη συνανθρώπους τους.

Πράγματι, ζούμε σε μια εποχή η οποία καθιστά σχεδόν ανέφικτη την εμπιστοσύνη στον διπλανό μας. Πολλώ μάλλον, σε οργανισμούς ή ακόμη και σε αυτοδιαχειριζόμενες ομάδες που παρουσιάζουν μια κάποια ανθρωπιστική δράση.

Τι συμβαίνει όμως όταν κερδίζεται αυτή η περιβόητη εμπιστοσύνη, αλλά στη συνέχεια καταρρέει σαν ένας πύργος από τραπουλόχαρτα;

Τι συμβαίνει όταν άνθρωποι υιοθέτησαν το ίδιο όραμα δίνοντας χρόνο, κόπο, χρήματα, τους ίδιους τους εαυτούς τους και φτάνει η στιγμή που όλο αυτό στο οποίο πίστευαν αποδεικνύεται μία «φούσκα» η οποία σκάει θεαματικά;

Και κυρίως, ποιος μπορεί να είναι ο αντίκτυπος της βαθιάς πληγής που αφήνει ο συθέμελος κλονισμός της εμπιστοσύνης στις ανιδιοτελείς δράσεις για αυτούς που έχουν πραγματικά ανάγκη τη βοήθειά μας;

Απογοήτευση, θυμός, στεναχώρια τα βασικά συναισθήματα της πλειοψηφίας. Και απολύτως δικαιολογημένα.

Όμως ίση ίσως και μεγαλύτερη αξία έχουν τα συναισθήματα όλων αυτών των χιλιάδων ανθρώπων οι οποίοι βοηθήθηκαν μέσα από τα γεύματα αγάπης, όπως συνήθιζαν να ονομάζονται.

Ίσως το πληγωμένο «εγώ» να μην έχει τόση αξία όσο το χαμόγελο ενός ανθρώπου που μόλις έλαβε ζεστό φαγητό.