Πότε επιτέλους θα πούμε «ως εδώ»;

Πόσες ακόμα δολοφονημένες γυναίκες «χρειάζονται» προκειμένου να αναγνωριστεί ο όρος της γυναικοκτονίας;

Ήδη για πέμπτη φορά μέσα στις πρώτες 90 ημέρες του έτους μία ακόμη γυναίκα «έφυγε» από το χέρι του ανθρώπου που αγαπούσε ή κάποτε αγάπησε.

Όσο ξετυλίγεται το κουβάρι της δολοφονίας της 28χρονης Κυριακής καταλαβαίνουμε πόσο βαθιά ριζωμένη στην κοινωνία είναι η πατριαρχία. Για ακόμη μία φορά ο σύντροφος σκοτώνει το «κτήμα» του, οι αρχές αδιαφορούν προκλητικά και το θύμα ξεψυχά αβοήθητο.

Για ακόμη μία φορά οι ιθύνοντες δείχνουν τη λύπη τους και μιλούν για κινήσεις και πράξεις που θα εξαλείψουν τα τραγικά αυτά περιστατικά.

Συζητήσεις επί συζητήσεων. Αναλύσεις επί αναλύσεων. Φταίχτες, θύματα, κίνητρα.

Και μετά τι;

Περιμένουμε την επόμενη;

Τι πρέπει επιτέλους να γίνει για να μην υπάρξει επόμενη;

Ζητούν από τα θύματα να μιλήσουν ώστε να βοηθηθούν, ενώ σε πολλές περιπτώσεις -όπως και σε αυτή της Κυριακής- τα θύματα χλευάζονται και αφήνονται στην τύχη τους.

Τι πιο αντιπροσωπευτικό αυτού από το γεγονός πως η Κυριακή ξεψύχησε μόλις δύο μέτρα μακριά από το αστυνομικό τμήμα, στο οποίο πήγε για να ζητήσει βοήθεια;

Γιορτάζουμε την Ημέρα της Γυναίκας και την ίδια στιγμή την απαξιώνουμε με τον χειρότερο τρόπο.

Στην Ελλάδα του 2024 μιλάμε ακόμη για ροζ φόρο, ενδοοικογενειακή βία και γυναικοκτονίες -χωρίς καν να έχει θεσμοθετηθεί ως νομικός όρος- αλλά παράλληλα προσφέρουμε λουλούδια στις «ομορφότερες υπάρξεις» του κόσμου.